Агуй Судлаач Тед (10~р хэсэг: Хаалт)

2001 оны 5~р сарын 19~н.

Бидний сүүлийн аяллаас хойш 3 долоо хоног өнгөрчээ. Би өөрийнхөө нөхцөл байдал, цаашдын төлөвлөгөө болон өнгөрөгч хэдэн долоо хоногт болж өнгөрсөн үйл явдлуудын талаар бичихийг хүсч байна. Дуудлаганд чинь хариу өгөөгүйд уучлаарай. Гэхдээ би та бүгдийн мессежинд хариу бичиж байсан шүү. Би зүгээр л ярихыг хүсээгүй юм, уучлаарай. Стив, Марк, та хоёрын дуут мессежинд үлдээсэн халуун дулаан урмын үгэнд маш их баярласан! Та хоёрыг надад санаа тавьж явдгийг би мэднэ ээ. Та нар бол гайхалтай сайн найзууд. Марк, манайд удаа дараа ирснийг чинь би мэднэ, харин хаалгаа нээгээгүйд уучлаарай. Гэхдээ л чамайг ирсэнд би маш их баяртай байсан. Эгч ээ, надад дахиад битгий санаа зов, би зүгээр байна. Харин зээ дүү нарыг минь сайн харж хандаж байгаарай.

Сүүлийн гурван долоо хоногт их зүйл болж өнгөрлөө. Ингээд би аль болох бүгдийг нь багтаан бичихийг хичээе. Тэгэхээр, юуны түрүүнд хамгийн сүүлд орхисон газраасаа эхлэх хэрэгтэй байх гэж бодлоо. Тэмдэглэлийн сүүлийн бүлгийг бичихэд би нилээд хэдэн өдрийг зарцуулсан. Гэртээ эсэн мэнд ирсэн ч толгой дотроос минь тэнд болж өнгөрсөн зүйлс огт гарч өгөхгүй байлаа, дэмий л сууж, бүгдийг бодож эргэцүүлэхээс өөрийг хийж чадахгүй байсан юм. Тэгээд би ажлаасаа урт хугацааны чөлөө авсан. Тэр үйл явдлаас хойш би нэг их удалгүй ажилдаа очих гэж оролдсон ч дарга маань гэртээ харихыг санал болгосон юм. Би их таагүй харагдаж байснаас гадна анхаарлаа төвлөрүүлж чадахгүй байсантай холбоотой. Мөн эмч дээр очих шаардлагатай болсон, гэхдээ түүнд юу ч хэлээгүй ээ, зүгээр л маш их стресст орсон гэсэн. Тэр надад сайн унтаж амрахыг зөвлөөд, тайвшрахад минь зориулаад хэдэн эм бичиж өгсөн. Ммммм! Сайн үйлчилгээтэй эмнүүд байсан шүү!

Агуйг орхих үедээ би бараг шокын байдалтай байсан. Ухаан санаа минь орж гараад, чухам юу болоод өнгөрснийг тунгаан бодоход, ойлгоход их хүндрэлтэй байлаа л даа. Би нойр, хоолондоо муудсан. Харин болсон үйл явдлуудыг сайн санаж байсан дээрээ тэмдэглэлдээ бичиж оруулсандаа үнэхээр баяртай байна. Тэгээд бичсэн зүйлээ эргээд уншиж байхад, би тэр өдөр тэнд болж өнгөрсөн зүйлсийн талаар зөв бичсэн юм шиг санагдсан тул өөрчлөх зүйлс бараг байгаагүй. Хэдийгээр ердөө гуравхан өдөр өнгөрөөд байсан ч тэднийг бичсэний дараагаар сэтгэл санаа минь багагүй онгойсныг хэлэх байна. Энэ нь нэгэн төрлийн терапия эмчилгээ болсон байх л даа, би тэгж бодож байна. Харамсалтай нь энэ нэг их удаагүй. Яг үнэнийг хэлэхэд, бүх зүйл түүнээс хойш улам дордож эхэлсэн.

В бид хоёр аяллаас хойш уулзалдгүй явсаар өчигдрийг хүрсэн. Би түүнтэй уулзах гэж хичээгээгүй, тэр ч надтай ярилцах хүсэлгүй байх шиг байсан. Мөн бидний хэн нь ч Жоетой холбоо барих гэж оролдоогүй. В аяллын дараагаар намайг гэрт маань буулгасан бөгөөд би дараах өдрүүдэд нь гэрээсээ хамраа ч цухуйлгалгүй өнжсөн. Юм идэх дуршил маань алга болсон байснаас гадна өөрийнхөө ухаан санааг сатааруулчих зүйлийг эрээд олоогүй. Энэ үед л би бичих хэрэгтэй юм байна гэж бодсон юм. Дээр хэлсэн шиг энэ нь надад багагүй тус болсон, гэхдээ тийм ч их удаагүй. Маргааш нь ажилдаа очсон, дарга маань харихыг зөвлөсөн. Харин дараах өдөр нь миний сэтгэл түгшиж, тун тогтворгүй болж эхэлсэн. Би сэтгэлээр унаж, бас эргэлзэж эхэлсэн ба сэтгэл доторхоо хуваалцчих хүн харамсалтай надад байсангүй. Яахав, янз бүрийн дуудлагууд ирж байсан л даа, гэхдээ би утсаа автомат хариулагч дээр нь тавьчихсан байсан. Сүүлдээ бүр өөрийгөө зүгээр байгаа гэж хүртэл хариулагчийн мессежийг өөрчилсөн шүү. Ингээд бараг долоо хоногийн турш иймэрхүү нөхцөл байдалтайгаар явсан. Үүний дараа бүх зүйл илүү хачин болж ирсэн.

Эхлээд би байшин дотроосоо элдэв янзын чимээнүүдийг сонсч эхэлсэн. Хөлийн чимээ, хаалга хяхтнан онгойх зэрэг гээд л аймшгийн кинонууд дээр гардаг өнөөх чимээнүүд. Ялгаа нь гэвэл их ойроос сонсогдож байсан. Тэгээд би сонссон гэж бодсон зүйлээ үнэхээр сонссон эсэхдээ эргэлзэж эхэлсэн. Юм идэж байгаад, аль эсвэл шүршүүрт орж байх үедээ хүртэл би ямар нэгэн зүйл сонссон гэж бодвол хийж байгаа зүйлээ зогсоогоод чимээ чагнадаг болсон. Гэхдээ чимээнүүд өөрсдийгөө давтдаггүй. Энэ нь намайг илүү их эргэлзүүлдэг боллоо. Гэхдээ л намайг хангалттай айлгаж дөнгөж байсан юм, яг л өнгөрсөн долоо хоногт аалзны торонд орооцолдсонтой адил бодит мэдрэмжийг төрүүлж байсан. Сэтгэл түгшил, айдас түгшүүр амьдралыг минь удалгүй дүүргэж эхэллээ. Дараа нь хий зүйлсийг харж эхэлсэн.

Яг л хий юм сонсохтой адил тэднийг хардаг болсон. Зүгээр л нүдний минь буланд ямар нэгэн зүйл торно. Тэгээд эргээд харахад, тэнд юу ч байхгүй байна. Үүнээс хойш гэрлээ асаалттай унтах болов. Одоо бол бүр бүх гэрлээ орой нар жаргахаас өглөө нар мандах хүртэл асаалттай байлгадаг болсон шүү. Би үргэлжлүүлэн хий юм харсаар л байлаа, үүнээс болоод буу худалдан авахад хүртэл хүрсэн. Зөвшөөрөл олгохыг хүлээхгүйн тулд сонингийн зар дээрээс харж байгаад л авчихсан. Удалгүй би эмч дээр очсон, гэхдээ нарийн тодорхой зүйлсийг яриагүй л дээ. Зүгээр л түүнд сайн амарч чадахгүй байна гэж хэлсэн, эмч надад эм бичиж өгсөн. Аз болоход, энэ үед миний ихэнхи шарх, шалбархайнууд эдгэрсэн байлаа. Нуруу маань гэхдээ бага зэрэг өвдсөн хэвээр л байв, тэгээд бага зэрэг эмчилгээ хийлгэсэн юм байна. Харин эмнүүдийг хэрэглэж эхлэх үед бие хөнгөрөөд их дажгүй болдог, гэхдээ би үлдсэн амьдралаа мансуурч өнгөрүүлэхийг хүсээгүй. Тийм болохоор зөвхөн хүнд өдрийн төгсгөлд л заримдаа хэрэглэж байх нь тэр дээр юм байна гэж бодсон. Харамсалтай нь хий зүйл харах минь улам дордсон, тиймээс дахиад нарийн эмчилгээ хийлгэх шаардлагатай болсон.

Нүдний маань буланд юм гялсхийх нь үргэлжилсээр л байсан, тэгээд удалгүй дүрс болон сүүдрүүдийг харж эхэлсэн. Заримдаа шөнө цонхны маань гадна байх шиг үзэгддэг. Яг тодорхойлоод хэлчих боломжгүй тийм бүдэг бадаг зүйлс. Хий юм харахаа багасгахын тулд би хөшигнүүдээ үргэлж хаалттай байлгах боллоо. Ингэснээр бага зэрэг дээрдсэн ч амьдрал маань авах юмгүй хэвээр л байлаа. Миний өдөр хоногууд их хоосон өнгөрөх болсон. Заримдаа би их олон цагаар унтана, тэгсэн хэр нь ядарсан байдалтайгаар сэрнэ. Дараа нь усанд орж, юм идэхийг хичээнэ. Миний жин их хасагдсан. Тэгээд би бага зэрэг дасгал хийх гэж оролдоно, ядарсандаа дуг хийхийг хүснэ, болж л өгвөл. Өнгөрсөн хоёр долоо хоногт гэхэд л би гэрээсээ хэдхэн удаа л гарсан байх. Дэлгүүр орох гэж, эмч дээр очих гэж, бас буу худалдан авах гэж. Би бараг ТВ үзээгүй ээ, яагаад гэвэл төвлөрч өгөхгүй байсан юм чинь. Би интернетэд маш их цаг зарцуулсан. Ингэхдээ агуй болон агуйн нууцуудын талаар судалж байлаа. Энэ сэдвийн дагуу миний олсон цорын ганц артикл гэвэл Ходагийн талаарх агуйчдын явган яриа байсан. Ходаг гэдэг нь агуйд тэнүүлчилдэг нэгэн төрлийн амьтан юм билээ л дээ.

Агуйгаас гарснаас хойш 2 долоо хоногийн дараа буюу хий юм сонсч эхэлснээс хойш нэг долоо хоногийн дараа би хар дарж эхлэх болсон. Тун бодьтой зүүд. Ямар нэгэн тодорхой хэлчихээр зүйлс, үйл явдал байхгүй гэж хэлж болно. Зүгээр л сэтгэл түгшээмээр тийм зүүднүүд. Заримдаа би гэртээ сууж байна, тэгээд хэн нэг нь намайг барих гэж оролдоно. Харин би түүнээс зугатааж чадахгүй, надад хөл байхгүй учраас. Заримдаа би ваннан дотор сууж байна, энэ үед хэн нэгэн нь сироп шиг чихэрлэг маягийн шингэнийг дээрээс минь хийж, ванныг дүүргэхийг хичээнэ. Тэгээд л би сэрдэг. Дараагаар нь эргээд нойрсох хүртлээ нойр минь сэрвэлзэнэ. Хэцүүхэн хэмнэл шүү. Энэ хэмнэл цааш нилээд хэдэн өдөр үргэлжилсэн, 6 дахь өдөр (өчигдөр) дээд цэгтээ хүрэх хүртлээ. Зүүд маань үнэхээр бодит байсан учраас би зүүдэлж байна уу, сэрүүн байна уу гэдгээ хүртэл ялгахгүйд хүрсэн. Хамаг байдаг чадал тэнхээ минь шавхагдсан. Би оройхон зочдын өрөөнөөсөө унтлагын өрөө рүүгээ явж байхдаа корридорын төгсгөлд хар дүрс байхыг олж харсан. Би түүнийг хулгайч байна гэж бодсон, тэгээд аажим гэгч нь ухарсан. Тэр хөдөлсөнгүй. Энэ үед гэрэлнүүд анивчиж эхэлсэн. Биеийн маань бүх булчин чангарч, надад дороо зогсоод дэмий л түүнийг ширтэхээс өөр хийж чадах зүйл байсангүй. Яг энэ үед утас дуугарсан! Би цочсондоо сандал дээр эвхрэн унасан. Тэгээд би эргэж өндийгөөд хонгил руу харах үед тэнд юу ч харагдсангүй. Би түлхүүрээ аваад, байшингаас шалавхан гэгч нь гарсан. Тэгээд машиндаа суугаад, машинаа асаах гэж байх үед зүрх минь маш хүчтэй цохилж байсан! Би шөнийн хотыг харахаар Overlook~руу очихыг хүссэн. Яагаад тэнд очих хэрэгтэй байсныг би ойлгоогүй, гэхдээ л би тэнд очих ЁСТОЙ гэдгээ мэдэж байлаа. Ойртох тусам тэнд хүрэх хүсэл улам нэмэгдэж байлаа, яагаад ч юм. Харин намайг хавцал дээр очих үед, тэндээс олж харсан зүйл намайг үнэхээр цочоолоо, удалгүй тэр дүр зураг намайг тайвшруулах шиг болов. Энэ Жое байлаа! Тэр машинаасаа буучихсан, мөн л хотын гэрэлнүүдийг ажиглаад зогсч байв. Бид нэг нэгэн рүүгээ харцгаасан. Яг л надтай адилхан нөхцөл байдалд амьдарч байсан бололтой түүний царайнаас би түүнийг ямар их ядарсныг төвөггүй олж харсансан. Тэр ч мөн адил намайг хараад өөртэй нь адил зүйлтэй тулгарсныг хэлж болохоор байлаа. Бидний харилцан яриа итгэмээргүй товч байсан. "Чи эргэж ирээ юу?", хариултыг нь мэдсээр байж тэр ингэж асуусан. "Тийм ээ", "Бид буцах хэрэгтэй" гэж тэр хэлсэн, "Маргааш байвал яаж байна?" гэж би асуув. "Тэгье ээ, үдээс хойш", гэж хэлээд тэр машиндаа суусан, би ч мөн адил. Бас түүний үзэж харсан зүйлсийн талаар асуух сонирхол надад байсангүй. Тэр ч мөн адил минийхийг мэдэх сонирхолгүй байсан нь илт байв. Дараа нь би В~ийн гэр рүү явсан.

Түүнийг хаалгаа тайлах үед би В~г давгүй байдалтай байгаа юм байна гэж бодсон шүү, тэр бүр баяр хөөртэй байх шиг харагдсан. Харин над руу харах үед бүх зүйл өөрлөгдсөн. Бидний харилцан яриа ч мөн адил товч бөгөөд тодорхой болж өнгөрсөн. "Би Жоетой уулзсан, тэгээд маргааш үдээс хойш буцаж очихоор болцгоолоо." В над руу их л нухацтай харав. Тэр зүгээр л толгойгоо дохисон. Дараа нь би гэрт нь хонож болох уу гэж түүнээс асуухад тэр намайг дуртайяа оруулсан. Би сүүлд нь анзаарсан л даа, гэрт нь байсан бүх гэрэл асаалттай байсныг. Тэгээд тэр илүү өрөөндөө намайг орууллаа. "Өөртөө үйлчлээрэй", "Баярлалаа". Би угаалгын өрөөнөөс гарахдаа жаал эм хэрэглэсэн, тэгээд урьд шөнө ойрын үед унтаагүйгээрээ тавтай нойрссон. Өнөө өглөө би эртлэн боссон, тэгээд аялалдаа бэлтгэхээр гэртээ эрт ирээд байгаа минь энэ. Энэхүү тэмдэглэлийг оруулах юм бол хүмүүс надад юу болоод байгаа талаар гайхахгүй болно гэж бодсон юм. Гэхдээ та нарын ихэнхи нь намайг гэртээ эргэж ирсний дараа үүнийг унших байх л даа. Би ярих гайхалтай түүхийн хамт эргэн ирнэ гэдэгтээ итгэлтэй байна! Одоо цаг өглөөний 10:00 болж байна, 19~ний Бямба гариг. Харин бид хоёр ойролцоогоор хоёр цагийн дараа агуй руу явах болно.

Энэхүү аялалд бэлтгэх нь өмнөх аяллуудынхаас нэг их ялгарахгүй. Гэхдээ анх удаагаа би агуй руу буу авч явах гэж байна. Бас хутга, тэгээд анхны тусламжийн хайрцаг, хангалттай хэмжээний хоол, ус, гол нь камер авч явна. Энэ удаад нилээд хэдэн гэрэл авч явахаа мартахгүй шүү, бас цаас, харандаа. В өөрийнхөө олсыг агуйд алдсан болохоор би өөрийнхөө олсыг авч явах шаардлагатай боллоо. Мөн Флойдын Бунханы цаана хэрэглэхийн тулд өөр нэг урт гэгч нь олс авч явах болно (Флойдын Бунхан ... гурван долоо хоногт анх удаа л энэ нэрийг хэлж байх шив. Бичихэд л надад айдас төрж байна.)

Өнөөдрийг хүртэл ирэхдээ хийж амжуулахыг хүссэн их олон зүйл надад байсан. Хүмүүсийн нүднээс далд орших уг жижигхэн гарцны талаарх олон арван хариултнуудыг олох нь жагсаалтны магадгүй эхэнд бичигдэж байгаа байх. Өнөөдрийг хүртэл болж өнгөрсөн тэр бүх үйл явдлуудыг бодох тусам дотор минь эвгүйрхэж байна, одоо ч гэсэн. Энэ бүхэн бүгд зүгээр л хар дарсан зүүд байсан юм болов уу? Харамсалтай нь би сэрүүн байна, тэгээд бүр хэдхэн цагийн дараа эргээд хар дарсан зүүдтэйгээ учрах болно! Тэгээд гарц руу өөр хүний хамтаар явна гэсэн бодол минь айдсыг минь огтхон ч үргээсэнгүй. Бас өөрийнхөө хүүхэд шиг бодолд инээд ч хүрэх шиг: Хэн Бунхан руу түрүүлж орох вэ? Хэн харанхуйд замчилж, эхэнд нь явах вэ? Хэн хэзээ буцах цаг болсныг хэлэх вэ? Гэвч энэ олон асуултуудын дундаас нэг асуулт намайг өөрийн эрхгүй татна, миний орхисон видео камер. Энэ харанхуйд бичлэг хийх зориулалттай камер байсан. Маргаан байхгүй би түүнийг унтраалгүй орхисон. Бичлэг дээрээс бид юуг олох бол? Илүү ноцтой асуултнууд гарч ирлээ ~ Хэрэв камер алга болсон байвал яах уу? Хэрэв эвдэрсэн байвал яах вэ?

Хэдийгээр өөрийн энэхүү мотивацияд тохирсон нэр олоход хүндрэлтэй байгаа ч үүнийг би "Хаалт" гэж нэрлэсэн нь илүү тохирно гэж бодож байна. Агуйн талаар дахиад хэд хэдэн зүйлсийг мэдэх зайлшгүй шаардлагатай. Гол зүйл буюу, итгэнэ үү, байна уу өөрсдөө л мэд, би агуйн төгсгөлийг эрж олох болно! Би үнэхээр агуйн төгсгөлд очиж үзэхийг хүсч байна. Түүнчлэн, өөр бусад зүйлсийг тооцоолох хэрэгтэй. Хэрвээ би гарцны төгсгөлд тулж очлоо гэхэд, хэн нэгэн нь түүнийг чулуугаар таглаж орхисон байвал яана, тэгэх юм бол би хэзээ ч гарц руу, бас агуй руу эргэж очиж чадахгүйд хүрнэ. Хэзээ ч!

Магадгүй харанхуй руу хөтөлсөн давчуу нүх рүү толгойгоо шургуулна гэдэг энгийн зүйл биш байх л даа. Яг л зугаацахын тулд хадан цохио өөд авирах, эсвэл онгоцноос үсэрч агаарт хөвөхтэй л адил. Гэвч бидэн шиг хүмүүс эдгээр зүйлсийг адал явдлаар өлссөн өөрсдийн өлсгөлөнг дарахын тулд л хийцгээдэг. Далд ухамсарт орших энэхүү дур хүсэлдээ бид өөрсдийн гэсэн бяцхан Эверестийг эзэгнэхийг хүсцгээдэг. В~ийн хэлдэгчлэн, "Агуйд аялна гэдэг нь эгэл хүний нээлт хийх эцсийн боломж." гэдэг юм. Энэ үнэн. Хөдөө нутагт, хаашаа л бол хаашаа жаахан жолоодоход л судлаж болохуйц агуйтай та таарах болно. Тэрчлэн, тухайн агуй нь олонд бүрэн танигдсан газар байх ч тэнд адал явдал эрэлхийлж, анх удаагаа ирж буй нэгний хувьд давж гарах ёстой цоо шинэ сорилт болдог. Яагаад гэвэл үнэхээр л тийм юм чинь.

Та нарын олонхи нь агуйтай холбоотойгоор хийсэн сонголтуудтай минь санал нэгдэхгүй байгаа байх. Энэ хүмүүсээс хүлээн авсан мессежнүүдээс л тодорхой харагдаж байсан. Гэхдээ надад сонголт байхгүй хэмээн эмээж байна. Санаа амар, бөх гэгч нь нойрсдог болохын тулд, би буцах хэрэгтэй. Өөрийнхөө гэр дотор амар амгалан алхахын тулд, би буцах хэрэгтэй. Эгэл орчлон хорвоогоос тасарч, агуйн гүний нууц ертөнцөд дахин хөл тавихын тулд, би буцах хэрэгтэй. Надад өөр сонголт байхгүй. Би буцах ЁСТОЙ.

Үүнийг уншиж байгаа найз нөхөд болон гэр бүлийнхэндээ хандаж хэлэхэд, сайн сууцгааж байгаарай. Би энэ агуйг эзэгнэх болно. Тэгээд эргэж ирсэн даруйд сайтдаа шинэ тэмдэглэл оруулна аа. Өнөөдөр агуйд авах зурагнуудаасаа мөн оруулна. Хэрэв гэрээр минь зочилбол би тэнд хийсэн дүрс бичлэгнүүдээ сонирхуулж бас болох юм. Би өнөө шөнө гэртээ эргээд ирнэ ээ, үгүйдээ л гэхэд маргааш.

Удахгүй олон хариултуудын хамтаар уулзацгаая!
Тед.

Ок, энэ хүрээд Тедийн тэмдэглэл төгсгөл болж байна. Ямартай ч танд нэг асуулт гарч ирсэн гэдэгт итгэлтэй байна: Яагаад Тед гэнэтхэн эргээд явахаар болчихов? Яах аргагүй Тедийн ухаан санаа орон гаран болсонтой холбоотой, сүүлийн энэ тэмдэглэл дээрээс нь л бүх зүйл тод харагдаж байна шүү дээ. Хэн ч гэсэн тиймэрхүү зүйлтэй тулгарсны дараа PTSD буюу ослын дараах сэтгэлзүйн цочролд орох болно.

Мөн таны мэдэж байгаачлан, үүнээс хойш Тед сайтдаа нэмж нэг ч тэмдэглэл оруулаагүй юм ...

Бас та эргэлзэж байгаа байх. Тийм ээ, магадгүй энэ түүх зохиомол байж болно, аль эсвэл жинхэнэ байж мэднэ. Чухам ийм л учраас уг түүхийг улам илүү сонирхолтой болгож өгч байгаа юм!

Орчуулгыг маань уншсанд баярлалаа!
Khusley.

Цааш унших

Агуй Судлаач Тед (9~р хэсэг: Тvнэр Харанхуй)

4~р сарын 28~н, 2001 он.

Энэ удаагийн тэмдэглэлдээ би B бид хоёрт яг энэ мөчид ямар санагдаж байгааг дэлгэрэнгүй бичмээр санагдаж байна. Мөн өөрсдийн дараагийн алхмыг төлөвлөж буй энэ үед би та бүхэнтэй өөрсдийн санаа бодлыг, басхүү өөрсөддөө төрж буй тэдгээр мэдрэмжүүдийн тухай хуваалцахаар шийдлээ. Ямартай ч ойлгомжтой бөгөөд дэлгэрэнгүй сайхан бичнэ байх гэж найдая. Эс бөгөөс, жирийн уншигчдын хувьд бид зүгээр л хийх юмаа олж чадсан тэнүүлчид, эсвэл гэнэн тэнэг хүмүүс шиг санагдана шүү дээ.

Ингээд нөгөө агуйнхаа талаарх сэдвийг дахин сөхөхөд, уг агуйд бидний олон долоо хоногийн хүнд хүчир хөдөлмөр, мөн бидний тэнд ажиллаж байх хугацаандаа мэдэрсэн бүхий л мэдрэмжүүд, сэтгэл хөдлөлүүд нэвт шингэсэн байгаа. Гайхшрал, догдлолоос эхлээд айдас, дарамтыг хүртэл.  Баяр хөөр, аз жаргалаас эхлээд өвдөлт, шаналалыг хүртэл. Цөхрөл бүтэлгүйтлээс эхлээд ер бусын нээлтийг хүртэл. Яг одоо бид маш том урам хугаралт, бүтэлгүйтэл, бүр гамшиг аль эсвэл хараахан мэдэгдэхгүй байгаа боловч биднийг хүлээх агуу үйл хэргийн тэг дунд нь ирчихээд байна. Мөн түүнтэй яг адил, бид нөхөж боломгүй гарз хохирол, аль эсвэл ямар нэгэн гайхалтай үйл явдал, аль алинийх нь гэрч хараахан болоогүй л байна. Зүйрлүүлж хэлбэл бид яг л зөрүүд хүүхдийн эцэг эх нь юм шиг л санагдаж байх чинь. Үл мэдэгдэх шалтгаанаас болоод, түүнээс айсан айдсаас болоод бид "хүүхэд"~ээ ер орхиогүй. Харин ч уг агуй альхэдийнээ бидний нэгэн хэсэг болсон л гэж мэд. Гэхдээ, одоо бид өөрсдийн аяллын төгсгөлд хүрч ургацаа хураах цаг нэгэнт болжээ. Мөн товчхон гэгч нь дүгнэж хэлэхэд, энэ бүхий л хугацаанд бидний дотроос өөрсдийн маань сониуч зан биднийг амьдаар нь идэцгээж байлаа! Түүнчлэн хачин жигтэй тэдгээр олон үйл явдлуудын дараагаар бид ЭРГЭЭД агуй руу очихоор шийдсэн юм. Учир нь бид асуултын хариуг олох ёстой байсан учраас тэр билээ. Чухам юу тэрхүү нүргээнт цуурайг гаргаад байв? Яг ямар гээчийн зүйл салхины урсгалыг өөрчлөөд байдаг билээ? ... Жоед тохиолдсон явдлыг хүртэлх энэ бүх асуултанд бид хариулах шаардлагатай байна. Ингэхэд түүнд юу тохиолдсон байж таарах вэ? Тэр юу харсан бэ? Эсвэл юутай тулгарав? Мөн бид өөрсдийн дараагийн алхам юу байж болох талаар их олон удаа ярилцаж үзлээ. Хэдий санал зөрөлдөх нь олон байсан ч тэр бүх ярианууд маань эцэстээ ганц л шийдвэрт хүргэж байсан нь: Бид агуй руу эргэн очих ёстой гэх сонголт байлаа. Агуйн гүнд байгаа тэдгээр олон оньсогын хариуг олох цорын ганц арга зам бол агуйг бид эзэгнэх явдал юм! Бид дахин нууцлаг агуй руу хүрч очих болно!

Жоетой хамт явсан аяллаас хойш даруй хоёр долоо хоног өнгөрсний дараагаар бид дахин агуйн зүг замдаа гарлаа. Ингээд уг аялалд бэлтгэхийн тулд бид орон нутгийн агуйд осолдсон хүмүүст туслах газартай холбоо тогтоож, тэдний зөвшөөрөлтэйгөөр бага хүчдэлийн хоёр замтай радио харилцуур утсыг авч явсан юм. Утасны тухайд бол маш урт бөгөөд зузаан кабелиар холбогдсон хүлээн авагчдаас бүрдэж байлаа. Тийм болохоор би агуйд явж байх үедээ цаг үргэлж B~тэй холбоотой байж чадна гэсэн үг. Мөн бид агуйн шинэ хэсэгт видео камер авч орох нь тун оновчтой санаа болно гэж үзлээ. Тиймээс би камераа агуйн тоос шорооноос хамгаалахын тулд гэр худалдан авлаа. Бас энэ нь хатуу, хурц үзүүртэй чулуунуудаас ч хамгаалж дөнгөх юм байна. B~д агуйн шинэ хэсгийг найдвартай харуулахын тулд би мөнгөндөө огт гар татсангүй.

Толгойны маань тухайд гэвэл зүгээр болсон байлаа. Гэхдээ мэдээж хэрэг сорви үлдэлгүй яахав, дээрээс нь одоог хүртэл үл ялиг хөндүүрлэсэн хэвээр л байна. Сүүлд хийсэн тэрхүү аяллын дараагаар би эмчид хандаагүй юм. Гэхдээ л яггүй өвтгөж байсан шүү. Мөн өнгөрсөн энэ өдрүүдэд, хэрвээ Жоетой хамт явсан бол чухам юу тохиолдох байсан бол гэх бодол толгойноос минь огт салж өгсөнгүй. Гарч ирэхдээ тэр огт өөр хүн болоод гараад ирсэн шүү дээ. Түүнээс хойш холбоо тогтоох гэж өдөр бүр гэр рүү нь утасдаж байсан боловч тэр харилцуураа ер авсангүй. Харин B ажлынх нь газар руу утас цохиход түүнийг хоёр долоо хоногийн өмнө чөлөө авснаасаа хойш үзэгдээгүй гэсэн байна. Жое өөрийнхөө даргад хандаж нэг хэсэгтээ ажил дээрээ ирж чадахгүй боллоо гэж хэлсэн гэнэ. Би бүр гэрийнх нь гадна явж очоод хаалгыг нь тогшиж үзлээ. Эхний удаад дотор нь хэн нэгэн байх шиг байсан боловч хэн ч хаалга тайлж өгсөнгүй. Хоёр дахь удаад явж очиход байшингийнх нь гэрэлнүүд унтраалттай байснаас гадна машин нь байхгүй байлаа. Мөн энэхүү аяллаасаа өмнө түүнтэй ярилцах гэж үзсэн боловч, харамсалтай нь бас л бүтэлтэй болсонгүй.

Харин агуй руу орохоор доош олсоор бууж байх үедээ би урьд өмнө тэндээс мэдэрч байгаагүй нэгэн зүйлийг мэдэрсэн юм. БИ АГУЙН ГҮН РҮҮ ЯВЖ ОРОХЫГ ХҮСЭХГҮЙ БАЙЛАА! Энэ гэхдээ ямар нэгэн зөн совин байсангүй. Аль эсвэл ямар нэгэн мухар сүсгийн шинжтэй дохио ч биш байв. Би зүгээр л Нууцлаг Агуйн цаадах шинэ ертөнц рүү орох ямар ч хүсэл сонирхолгүй болчихсон байв. Ингээд өөрт төрсөн тэр мэдрэмжээ би тухайн үед B~тэй хуваалцсангүй. Агуйн шинэ хэсэг рүү орох ямар ч сонирхол надад төрөөгүй боловч бид тийш орох ЁСТОЙ гэдгийг би мэдэж байсан юм. Би тоног хэрэгслэлүүдээ давхар шалгаад, удалгүй ангалын ирмэгээс доош зүүгдэн буулаа.

Агуй руу явж орсон мөчөөс эхлээд л агуй биднийг тэнд байлгахыг хүсэхгүй байгаа нь илт байв. Үнэндээ тэнд ямар нэгэн асуудал үүсгээгүй зүйл гэж байсангүй. Бид олсоо зангидаж, дэгээгээ гогцоолдох зэрэг үйлдлүүдээ хоёр, гурван ч удаа хийж байж амжилттай болгож байлаа. Тиймээс бид доош буухынхаа өмнө бүр өөрсдийн тоног хэрэгслүүдийг ахин дахин шалгацгааж байв. Тэгээд доошлохдоо бид агуйн ханатай мөргөлдөн шүргэлцэж, газарт алхаж байхдаа хүртэл бүдэрч, аль эсвэл юмаа газарт алдан унагааж байв. Хэдий бид ачаа тээш багатай явж байсан ч нүх рүү хүрч очих гэж их л удаан явсан шүү. Яг л энэ бүхэн үүрд үргэлжлэх юм шиг л санагдаж байлаа. Тийнхүү явсаар эцэстээ бид нүхэн дээрээ хүрч ирэв.

Замдаа гэмтээгүй байгаа хэмээн бид хоёр камер болон утаснуудаа шалгаж үзэв. Ингээд бүгдийг шалгасныхаа дараагаар нүх рүү авч орох хэрэгслүүдээ бэлтгэж эхлэв. Цаг боллоо. Бид хоёр нэг нэгэн рүүгээ харцгаав, гэвч хоорондоо юу ч дуугарсангүй. Үүний дараа би нүх рүү орохоор эргэсэн юм. Тэгээд Бунхан руу орохоор өөрийн биеийг эргүүлж байх зуураа энэ давчуу хар дарсан зүүд рүү хамгийн сүүлийн удаагаа орж байна хэмээн найдаж байсан юм.

Флойдын Бунханаар дайрч өнгөрөхөд, ямар ч саад гарсангүй, сониноос. Харин В~г надад шаардлагатай хэрэгслүүдийг дамжуулж авахад хэдэн минутыг зарцуулав. Би хувцаслаж аваад, тоноглолуудаа бүгдийг нь шалгав (Хамаг ухаан санаа минь камер, утас хоёртоо явчихсан байсан болоод ч тэр үү би В~с нэмэлт гэрэл авахаа мартсан байсандаа хожим нь маш их харамссан!). Утас гайхалтай сайн ажиллаж байлаа. Би өөрийн гарч ирсэн нарийхан нүхийг, дараа нь шинэхэн гарцны үүд хэсгийг камертаа буулгалаа. Гарцны дараагийн хэсэгт зай багатайн улмаас бичлэгээ түр зогсооход хүрлээ. Энэ мэт явсаар, товчхондоо бол хаашаа орох гэж байгаагаа, тэгээд хаанаас гарч ирснээ л бичиж авч байсан хэрэг л дээ. Удалгүй сэтгэл санаа минь сэргэж ирдэг юм байна. Өөрсдийн хөдөлмөрийн үр шимийг В~д харуулах боломжтой болсондоо сэтгэл минь хангалуун болж байлаа. Харин мөлхөж байх зуураа гартаа камераа бариад, тэгээд утасны кабельнуудын орооцолдоог гаргаж явах нь төвөгтэй байсан шүү. Гэхдээ л ингэж явсны ашиг гарах нь дамжиггүй.

Тэнд байсан гэрлийн цорын ганц үүсгүүр нь миний каскан дээрх чийдэн байсан тул агуйн доторх зарим хэсгүүдийг камерт буулгахад хүндрэлтэй болж ирэв. Том хэмжээтэй байсных, харин кристал чулуун гадаргуунууд дажгүй бичигдсэн шүү. Тэгээд бичлэг хийх боломжгүй болсон үедээ би утсаа хэрэглэж байлаа. Агуйн энэ гүнзгий хэсэгт хэн нэгний хоолойг тод сонсох нь хань болно гэж жигтэйхэн. Би В~тэй хэсэг яриад утсаа тасаллаа, тэгээд цааш явахдаа бэлтгэв. Утасны хувьд жирийн гар утасны томруулсан хувилбар л гэсэн үг, хэмжээгээрээ. Ийм утаснуудыг та нар дайны сэдэвтэй кинонууд дээрээс лав олон үзсэн байх. Хэрэв В~тэй ярих шаардлагатай болбол би кабелийн үзүүр дэх холбогчийг харилцуурандаа залгахад л хангалттай, угаасаа цэнэг нь В~ийн талд байсан учраас үргэлж л асаалттай байх болно. Түүнчлэн яг л энгийн утсаар ярьж байгаа мэт тод сонсогдогдож байсан нь догь хэрэг байв.

Би их удаан явж байсан ч бүх зүйл хэвийн байсан, дугуй чулуунд хүрч очих хүртэл. Харин энэ үед л яг сүүлийн удаагийнхтай адил жигтэй мэдрэмж төрж билээ. Би эргэн тойрноо гярхай гэгч нь харсан боловч тэнд сэжигтэй зүйлс ер байсангүй. Удалгүй би камераа гаргаж ирээд дугуй чулууг бүх өнцгөөс нь бичиж эхлэв, мөн агуйн тасалгааны ханыг, адрыг, шалыг, бүгдийг нь. Мэдээж хэрэг ханан дахь дүрснүүдийг авахаа мартсангүй. Видео дээрээс чухамхүү юу байгааг нарийн тод харахад хүндрэлтэй байсан ч тэнд ямар нэгэн зүйл байгааг төвөггүй харж болно. Ингээд би бүгдийг ханатлаа бичиж авсны дараагаар тасалгааны төгсгөл рүү явлаа, шинэ газрыг нээхдээ бэлтгэхээр.

Том тасалгааны төгсгөлд түнэр харанхуй руу хөтөлсөн гарц байж таарав. Надаас нэг фут орчим нам бөгөөд бөхийж харвал энэ хэвээрээ цааш үргэлжлэх аж. Би тонгойгоод шинэ гарцыг сайтар ажиглав, яагаад ч юм хананууд нь агуйн бусад хэсгүүдээс илүү бараан байх шиг санагдлаа. Шалны хувьд бусад гарцнуудын адил бутарсан чулуунуудын хэлтэрхийнүүдээс тогтоно. Тааз нь Нууцлаг Агуйн хуучин секторууд дахь аркын адил бараг л төгс харагдаж байлаа. Би зөвхөн урдах 30 фит орчмын хэсгийг харж явсан ба удалгүй гарц баруун гар тийш эргэж эхэлснийг анзаарлаа. Харин энд би В~тэй ярилцах хэрэгтэй гэж үзэв.

Харилцуураа В тэр дор нь авсангүй, гэхдээ түүний хоолой урьдын адил тодхон сонсогдоно. Тэр зүүрмэглэж эхэлсэн бололтой (Ингэхэд би тийм удаан явсан гэж үү?). Тэр бүх юм зүгээр гэж хэлээд намайг яаралгүйгээр, тааваараа явахыг хүслээ. Би түүнд талархаад, харилцуураа таслав. Энэ бүх ажиллагааны туршид тэр үргэлж л тэвчээртэй загнасаар ирсэн. Намайг агуйн шинэ хэсгийг судлахаар явсан байх хооронд тэр багагүй цагийг намайг хүлээхэд зарцуулсан даа. Үүнд нь би маш их талархдаг. Тэгээд камераа гаргаж ирээд, шинэ гарцыг бичиж эхэлтэл нэг зүйл боллоо ...

Миний ард чимээ гарлаа! Тод. Бас ойрхон сонсогдов!! Энэ дөнгөж саяхан миний ардаа орхисон том тасалгааны зүгээс гарч байлаа! Айж цочсондоо ухаан минь самуурч, би өөрийн мэдэлгүй хоёр хөл дээр өндийн бослоо, маш хурдан. Ингэхдээ би каскаа хонгилын таазанд цохиж орхив. Чийдэн маань шатаж, намайг харанхуйд үлдээсэн ба толгойдоо авсан доргилт, өвдөлтийг ч анзаарах сөхөө үнэндээ над байсангүй. Дуулга толгойг минь хамгаалж дөнгөсөн ч хүзүү, нуруу хоёрыг маань хамгаалж чадсангүй, тэр тусмаа нуруундаа мэдэрдсэн өвдөлт тэсвэрлэхийн аргагүй байлаа! Харин нүдэнд минь од маналзаж эхлэх үед л би сая нэг сэхээ орж, аажуухан гэгч нь доошилсоор камераа газарт тавив. Айдас хүйдэс намайг бүрэн эзэмдэж, хоёр өвдөг минь хаймар шиг л сул болсон байв. Хачирхалтай чимээ ердөө секунд орчим л үргэлжилсэн байх, гэвч одоо би зөвхөн өөрийнхөө айдсаар дүүрэн амьсгааг түг түг хийн цохилох зүрхнийхээ хамтаар л олж сонсоно. Түнэр харанхуй намайг эрхшээлдээ оруулан дарангуйлж байсан шигээ адил эргэн тойрноос минь довтлох боломжийг олгож байлаа. Би ар талаа харахыг хүсч байв, би хажуу талаа шалгахыг оролдож байв, би өмнөхөө үзэхийг хичээж байв. Гэвч хаашаа л харна, бүх зүйл хав харанхуй! Эцэст нь би өөрт байгаа өөр гэрлийн үүсгүүрийг саналаа. Ингээд гараа сунгасаар каскан дээрх нэмэлт гэрлээ асаах үедээ би золтой л уйлчихсангүй! Шинэ баттерэй хийхээ мартсан байсны улмаас би ойрын хэдхэн фит газрыг л харж байв. Яагаад каскныхаа гэрлийг шатчихаж магадгүй гэж санаагүй юм бол оо? Гэхдээ л энэ юу ч үгүй байснаас дээр байсан нь мэдээж. Би том тасалгаа руу аль байдгаараа л гэрлийг тусгахыг оролдож, тэндээс ямар нэгэн хөдөлгөөн олж харахыг хичээж байлаа. Тэнд юу ч байсангүй.

Чухам юу хийхээ шийдэж ядан суухдаа би галзуу юм шиг л чичирч байснаа тод санаж байна. Ухаан санаа маань нэг орж, нэг гарч, огт тогтож өгөхгүй байсан ба би үнэхээр өөрийгөө тэнд үхэх нь л гэж бодож байсан шүү! Хэрэв надад тийм зүйл тохиолдсон бол В үүнийг хэрхэн мэдэх байсан бэ хэмээн бодож эхлэх үед нэг зүйл толгойд минь зурсхийн орж ирэв: УТАС! Ухаан санаа минь над дээр бага багаар эргэн ирж байлаа, учир нь би гэрэлтүүлэгч савааныхаа талаар бодож байв. Ингээд би том тасалгаанаас нүдээ огт салгалгүйгээр үүргэвч дотроосоо гэрэлнүүдийг хайж эхлэв. Утас болон камер авч явсан тул үүргэвчнээсээ аль болох олон зүйлийг чөлөөлөхийг хичээж байсан бөгөөд В~тэй хамт үлдээсэн эд зүйлсийн маань дотор каскны маань нэмэлт чийдэн үлдсэн байлаа. Харин одоо надад байгаа зүйл гэвэл ердөө гэрэлтүүлэгч саваанууд л байна. Би нэгийг олж авсан даруйдаа пакетнаас нь угзран гаргаж ирэв. Тэгээд асаах үед түүний гэрэл агуйн ханануудыг бүдэг ногоон өнгөөр гэрэлтүүлэх нь дотор жихүүцүүлж байлаа! Би зөвхөн өөрийн ардах гарцыг шалгахын тулд л том тасалгаанаас харцаа холдуулж байв. Саваа ганцхан ойр орчмын хэдхэн фит газрыг л гэрэлтүүлнэ. Дахин нэг гэрэлтүүлэгч савааг гаргаж ирэхээр цүнхээ уудалж зогсохдоо ч мөн адил тасалгаанаас харцаа би огт салгасангүй. Хоёр дахь савааг олж авмагцаа түүнийг ажиллаж байгаа эсэхийг нь шалгасныхаа дараагаар би тасалгаа руу шидлээ.

Шидэлт тун оновчтой болж, хэсэгхэн зуур ч гэлээ тасалгаагаар аялах савааны бүдэг ногоон гэрэлд би ойр орчныг ажиглаж амжив, тэнд юу ч байсангүй. Гэвч энэ намайг тайвшруулж дөнгөсөнгүй. Газарт ойсон саваанд тасалгааны нөгөө төгсгөлд байсан өнөөх том дугуй чулуу хальтхан үзэгдээд өнгөрөв. Удалгүй гэрэлт саваа чулууны цаагуур орж, орчныг гийгүүлэхээ болилоо. Энэ үед би салгалан чичирсэн хэвээр л байлаа, хэдийгээр юу ч олж хараагүй байсан ч гэсэн. Гэхдээ л тэнд чимээ гарахыг би сонссон шүү дээ ...

Гэрэлт савааны тусламжтайгаар би утсаа гэрэлтүүлж, чичирсэн хуруугаараа харилцуураа кабельтай холбохыг хичээж байлаа. Тэгээд харилцуурыг авч чихэндээ наагаад сонстол ... ЮУ Ч ДУУЛДСАНГҮЙ! Ядаж л хоёр харилцуур холбогдсоныг илтгэх "бип" хийх чимээ ч гарсангүй. Кабелийг салгаад, харилцуур руу дахин шургууллаа. Чимээгүй хэвээр. Шугам огт ажиллагаагүй болсон байв. Юу болох нь энэ вэ?! САЯХАН л би В~тэй ярилцсан шүү дээ! Айснаасаа болоод нүднээс минь нулимс бөмбөрч эхлэв. Тэндээс гарах цорын ганц гарц бол ирсэн замаараа буцах гэдгийг би мэдэж байлаа. Гэвч тэнд ЯМАР НЭГЭН ЗҮЙЛ байсан! В~тэй холбоо тогтоох гэсэн гурав дахь оролдлого маань мөн талаар болов. Би өөр төлөвлөгөөний талаар бодохыг хичнээн хичээв ч харанхуйгаас олж сонссон өнөөх чимээ бодлыг минь эзэмдсэн хэвээр байлаа. Амьсгаагаа дарж би агуйн ханыг налан хэсэг суув, энэ үедээ би яг л марафон гүйлтийг дуусгасан тамирчин шиг л амьсгаадаж байсан юм. Мэдээж хэрэг харанхуй том тасалгаанаас хараагаа огтхон ч салгасангүй. Мөр маань чулуун ханыг шүргэх үед л би нуруундаа авсан гэмтлээ санав. Өвдөлт, цөхрөл бас айдас.

Тэнд би хэр удаан суусныг хэлж мэдэхгүй нь, хөл маань, өвдөг маань бадайрч эхэллээ. Нурууны маань өвдөлт намдсан ч хүзүү минь өвдсөн хэвээр байв. Энэ ёрын газраас гарахаар зоригоо би бага багаар хурцалж суухдаа энд удах тусам өөрт байгаа багахан хэмжээний гэрлийг удахгүй алдана гэдгийг би мэдэж байсан юм. Тэгээд өндийх гэж оролдсон боловч тэнхээ маань хүрсэнгүй. Ингээд том тасалгааны адагт хүрэхээр би удаан гэгч нь мөлхөж гарав, энэ үедээ би нэг гартаа үүргэвчээ чирч явлаа. Агуйн ханыг ашиглан би аажим гэгч нь өндийлөө, гэхдээ нуруугаа эгцлэн зогсоход хүндрэлтэй байв. Би амьсгаадсаар, аажим аажим урагшилсаар л. Алхам тутамд маань хананд ойх гэрэл ондоо ондоо янзын сүүдэр үүсгэсээр харцыг маань завгүй байлгаж дөнгөж байв. Цавчилгүй удсанаас болоод нүд минь хорсон аргаж байлаа. Миний хөлийн чимээ, миний амьсгаа, бас дамрандаа эвхэгдэн орох кабель, өөр чимээ тэнд байсангүй. Алхам тутамд, би Бунхан руу ойртож байлаа. Мөн В~рүү, аюулгүй газар руу.

Тасалгаагаар хийсэн энэхүү богино аялал маань надад үүрдийн мэт санагдаж байсныг нуух юун. Өнөөх дүрснүүдийн дэргэдүүр өнгөрөх үед тэд гэрэлд ойн үзэгдлээ. Тэдгээр дүрснүүд чухам ямар учиртайг мэдэхгүй ч уг бичиг ч тэр, агуй ч тэр, бүхэлдээ тавгүй мэдрэмжийг төрүүлнэ, яг л намайг энд байлгахыг хүсэхгүй байгаа мэт. Удалгүй тасалгааны төгсгөлд өнөөх дугуй хэлбэрийн чулуу байгаа нь савааны бүдэг ногоон гэрэлд үзэгдэж эхэллээ. Гэвч нэг л зүйл биш байлаа, харин би юу гэдгийг нь хэлж мэдсэнгүй. Харин хэдэн фит ойртох үедээ л би юу нь өөр харагдаад байсаныг анзаарсан юм! Чулуу байрнаасаа хөдөлсөн байлаа! Миний сонссон чимээ тэгэхээр ЭНЭ байж таарлаа шүү!! Ахиад л айдас хүйдэс хамаг биеийг минь эзэмдлээ, учир нь би ямар нэгэн зүйлтэй ойр байж мэдэх юм! Гэвч надад урагш явахаас өөр зам байсангүй. Чичирсэн гараа урагш сунгаж, гэрэлтүүлэгч саваагаа аль болох дээш өргөхийг хичээж явлаа. Тэгээд утасныхаа кабелийг татах үедээ л би яагаад харилцаа тасарсныг мэдсэн юм, кабель маань дугуй чулууны доогуур орсон байв! Утсыг хөнгөхөн татах үед тасарч, миний гадаад ертөнцтэй холбогдох цорын ганц итгэл найдвар хоёр нүдний маань өмнө бөхөх нь тэр! Би урьд өмнө хэзээ ч ийм ганцаардмал бас яахаа мэдэхээ больж, цөхөрсөн байдалд орж үзсэнгүй. Газрын гүнд, яг л би өөрийнхөө булш руу уруудаж байгаа мэт сэтгэгдэл төрж байлаа.

Хэтэрхий их амьсгаадсанаасаа болж хоолой ам минь хатаж эхэллээ. Дугуй чулуунаас би харцаа салгахгүй байж чадсангүй. Чулууны эргэн тойрныг ажиглаж жаал зогслоо, чулууны дээгүүр би удалгүй өндийн харлаа, мөн л юу ч үзэгдсэнгүй. Тэгээд би чулууг өнгөрөх үедээ дахин айдаст автаж орхив. Харсан зүйлдээ би өөрөө ч итгэсэнгүй! Гарцны хажуухан талд, шалан дээр нүх гарсан байв! Чулуу энэхүү нүхийг таглаж байсан болж таарлаа. ГЭВЧ ОДОО ОНГОРХОЙ БОЛСОН БАЙНА! Чулуу өөрөө хөдөлнө гэж таарахгүй шүү дээ.

Айсандаа арагш алхам ухрах үедээ би нуруугаараа агуйн ханыг мөргөлөө, энэ үед нуруунд маань мэдрэгдсэн өвдөлтийг ч мэдрэх сөхөө байсангүй. Шинэхэн нээгдсэн гарц. Ойролцоогоор 45 хэмийн налуугаар цааш үргэлжилсэн байлаа. Надаас хэдхэн фитийн зайд миний түрүүн шидсэн гэрэлтүүлэгч саваа хэвтэж байсан ба түүний гэрэлд би шинэ гарцны ханан гадаргуу нь гөлгөр чулуулгуудаас тогтсон болохыг төвөггүй олж харж байв. Шал нь мөн адил харагдаж байснаас гадна, миний харснаар лав гарцын диаметр нь 3 фит байсан бөгөөд доторхыг нь судлахад огтхон ч саад болохооргүй мэт санагдана, хэрэв надад тийш орох хүсэл байсан бол шүү дээ. Харин одоо бол би зөвхөн агуйгаас гарч, нарны гэрлийг л харахыг юу юунаас илүүтэй ихээр хүсч байна! Би нүхнээс алгуур гэгч нь холдоод, В~г чиглэн явлаа. Энэ үедээ ч мөн адил харанхуй танхимаас харцаа огт салгасангүй. Тийнхүү явахдаа золтой л кабель дээрээ гишгээд бүдрээд уначихаагүй шүү. Удалгүй каскан дээрх жижигхэн гэрэл маань аажмаар бүдгэрч, намайг гэрэлтүүлэгч саваатай минь хамт үлдээж эхэлж буйг мэдлээ. Би хар хурдаараа Флойдын Бунхан руу гүйхийг хүсч байв. Зүгээр л хэн нэгэн хүний хоолойг сонсох нь л айдсыг маань үлэмж хэмжээгээр үргээнэ хэмээн найдаж байсан юм.

Харин дугуй чулуу болон шинэ нүхийг өнгөрөөд явах үед яг л Люсифер өөрийн биеэр, түнэр харанхуйд, харанхуй нүхний гүнээс, түмэн олон чөтгөрүүдийнхээ хамтаар ширтэж байх шиг санагдаж билээ. Юу юугүй л ямар нэгэн зүйл ар нуруунаас минь довтлох юм шиг л хүчтэй мэдрэмж төрж байлаа. Би арай илүү хурдтай алхаж эхэллээ. Би кристаллуудыг өнгөрлөө. Энгийн үед байсан бол миний гэрэлний ногоон туяанд солонгорох тэдгээр байгалийн үзэсгэлэнт бүтээлүүдийг би бишрэх байсан биз ээ. Чулуунаас зайлсхийхээр тонгойх болгонд нуруунд маань өвдөлт мэдрэгдэнэ. Удалгүй гарц дээр дөхөж ирэх үед би дөрвөн мөчөөрөө шалан дээр мөлхөх шаардлагатай тулгарав. Тэгээд гараараа шалан дээрээс тулах үед гараар минь цахилгаан цэнэг дамжиж, ар нуруу руу минь гүйх шиг л болов. Энэ хар дарсан зүүд шиг газарт орсноос хойш тэсэлгүй би анх удаагаа орь дуу тавин ёоллоо. Би доош сулбайн унаж, шалан дээр хэвтсэн ба амьсгаа авах тоолонд өвдөлтийн шинэ давалгаа бүхий л биеэр минь тархана. Хэдийгээр маш их айж, бас өвдөж байсан ч би агуй доторх чимээнүүдийг чих тавин чагнасаар л байлаа. Гэвч зөвхөн аниргүй байдал л тэнд ноёлно.

Би хамаг хүчээ дайчлан байж биеэ дээш өргөлөө, тэгээд цааш мөлхөж эхлэв. Би гартаа гэрэлтүүлэгч савааг барьсан хэвээр байв, гэвч ар талаа шалгах тэнхээ үнэндээ байсангүй. Би зөвхөн эгц урдахдаа л анхаарлаа төвлөрүүлж байсан юм. Удалгүй би В~рүү хашгирч болохуйц зайнд ойртон ирэв, гэвч хоолойноос минь олигтой дуу гарч өгсөнгүй. Би цааш явсаар Флойдын Бунханд тулж ирлээ. Тэгээд нүх рүү орох үедээ би В~г дуудав. Тэр хариу өглөө. Би түүнд явахад бэлтгээд байж байгаарай хэмээн хэллээ. Тэр намайг зүгээр эсэхийг асуув (Холбоо тасарсанд санаа зовсон нь илт байлаа.). Би түүнд үгүй гэж хэлээд, явахад зориулж юмнуудаа бэлтгэхийг хүслээ. Олсонд хүрмэгцээ би дуулгаа тайлан авч үүргэвчиндээ хийв. Яг энэ мөчид би КАМЕРАА МАРТСАНАА САНАЛАА! Гэвч надад эргэлзээ огт төрсөнгүй. Яг л живж буй Титаник хөлгийн зорчигчдод малгай болон хүрэм нь ямар санагдаж байсан, надад камер маань тэгж л санагдаж байсан юм чинь. Би хэрэгслүүдээ олсонд уяад татаж авахыг түүнд хэллээ. Тэгээд олсыг татаж авмагцаа дээш гадаргуу өөд буцаад яваарай гэж хэлэв. Түүнийг яагаад гэж асуухад нь би агуйд бидэнтэй хамт ямар нэгэн зүйл байх шиг байна гэж хариулав.

Хөдлөх тоолонд ууц нуруу маань хөндүүрлэн өвдөж байлаа. Гэвч энэ нь намайг нүхээр яаравчлан мөлхөхөд садаа болсонгүй, болох ч ёсгүй юм. Харин намайг нүх рүү шурган орсны дараахан салхины урсгал нэмэгдэж эхлэхийг би анзаарав. Энэ шинэ зүйл биш ч тэндээс гарах өмхий үнэр дотор муухай оргиулж байв. Би огиулж, цамцаараа хамраа таглахад хүрлээ. В ч мөн адил үнэртжээ. "ЮУН ҮНЭР ВЭ?" гэж тэр хашгиран асуув. Тэгээд намайг хурдан гарч ирэхийг хүслээ. Би очиж байна гэдгээ хэлээд цамцныхаа цаанаас гүнзгий гэгч нь амьсгаа авав. Харин ч эсрэгээрээ В~ийн ийнхүү тэвдэх нь миний айдас, сандралыг улам дэвэргэж орхилоо. Би түүнд дээшээ өгсч бай, эндээс гарахаараа араас чинь гүйцэж очъё гэж дахин хэллээ. Тэр ч зөвшөөрлөө. Тэгээд миний гэрэлтүүлэгч савааг нүхэн дотор байрлуулаад, гадаргуу өөд буцлаа.

Нүүр ам, чих, гар, дал мөр гээд л ураагүй газар үлдсэнгүй. Нүхэн доторх инч бүр миний биенд тоймгүй олон шалбархайг үлдээж байсан ч тэднийг анзаарах сөхөө хаанаас байхав. Өвдөлтөөсөө болоод нуруу маань сүүлдээ мэдээ алдах шиг санагдлаа. Эвгүй үнэр агаарын урсгалын хамтаар дахин хамар цоргих үед миний бөөлжис хүрэв. Удалгүй Флойдын Бунханы талд хүрээд би хэсэг зуур амьсгаа авч, амрахаар шийдлээ. Би маш их ядарч байлаа! Нүхний тааз нь хацартай минь адил зөөлөн мэдрэгдэж, харин шал нь нөгөө хацарны маань эсрэг яг л хагархай шил мэт нухна. Энэхэн мөчид би агуйн гүнээс ямар нэгэн чимээ гарахыг сонслоо! Энэхүү чимээ хэдэн секунд үргэлжлээд намдлаа. Би айсандаа өөрийн мэдэлгүй уйлж эхэллээ. Ийнхүү миний сэтгэл хөдлөл хяналтнаас гарах нь намайг улам айлгаж байсан юм. Сандарсандаа би гарцаар цааш хамаг чадлаа дайчлан мөлхөж эхлэв. Тэгээд Бунханы хамгийн том хэсэгт ирмэгцээ би хоёр гараа биеийнхээ дороос гаргаж ирээд, нүхний гарцыг чиглэн мөлхлөө. Дараа нь олсонд хүрмэгцээ байдаг чадлаараа татаж эхлэв. Харин хоёр мөр минь нүхэн дотор гацаж орхидог байна шүү! Би хөлөөрөө чулуунд тулаад, нуруугаа үл ялиг эргүүллээ, дараа нь бүтэн биеэ бага зэрэг мушгиад, дахин урагшлах гэж оролдлоо. Энэ удаад би биеийнхээ дээд хэсгийг амжилттай урагшлуулж чадлаа. Энгийн үед би нүхнээс сэрэмжтэй гардагсан, нүх шалнаас 3 фут орчим өндөрт байдгаас хойш. Харин би шууд л хөлөөрөө түлхэлт өгөөд, дараа нь гарнуудаа гаргаад, тэгээд ПЛОП, би Бунханаас гарч дөнгөлөө! Гэхдээ баруун мөрөөрөө газарт унаж орхив. Өвдөлтийг багасгахын тулд өнхрөхийг хичээсэн ч тус болсонгүй. Хачирхалтай нь өвдөлт нуруунд минь биш, зөвхөн мөрөнд маань л мэдрэгдэж байв.

Би газраас өндийж, хөлөн дээрээ босч зогслоо. Гарцны гадна өнөөх үнэр арай л сул үнэртэж байв. Би гэрэлтүүлэгч саваагаа аваад каскаа хайж эхэллээ. Тэгээд каскаа өмсч байх зуураа дээш өгсөх олсыг эрж байлаа. Тэгээд олсыг гараараа атгах үедээ би савааны гэрэлд өөрийнхөө гарыг харсан юм. Хоёр гар маань бүхэлдээ шарх, шалбархай болж, зарим нэгээс нь цус дусалж байлаа. Аз болоход, гүнзгий шархнууд байсангүй. Энэ мөчид агуйд аниргүй байдал эргээд ноёлсныг би анзаарлаа. Хойдох нүхнээс ч, дээрээс ч тэр, ямар ч чимээ дуулдсангүй. Эргээд ганцаардах мэдрэмж над дээр ирсэн ба энэ нь намайг дээш гарахад хангалттай урам зоригийг өгч байсан юм. Мэдээж хэрэг эхний жижиг тавцан өөд дээш мацаж гарах нь надад их хүндрэлтэй байв. Сандарсандаа B~ээс нэмэлт чийдэнгээ авахаа ч мартаж орхиж. Гэрэлт савааг цор ганц гэрлийн эх үүсвэр болгон ашиглах нь энэхүү бэрх сорилтыг улам хүнд болгож байсан билээ. Тийнхүү би тавцан өөд гармагцаа цааш В~тэй уулзахаар үргэлжлүүлэн авирч эхэллээ. В тун хурдан авирсан байсан нь намайг гайхшруулав.

Хэдийгээр би энд физик биенийхээ нөхцөл байдлын талаар дэлгэрэнгүй бичээгүй ч, би маш их өвдөж байснаа хэлмээр байна! Алхах тоолонд хүзүү болон доод нуруугаар минь өвдөж байсан юм. Хоёр гар маань зулгарч, мөр маань гүнзгий гэгч нь зүсэгдсэн байв. Хэрэв тэр үед айдсыг мэдрээгүй бол надад дээш авирч гарах тэнхээ, зориг дутагдах байсан байх гэж айж байна. Тэр үед би зөвхөн адреналины хүчээр л алхаж байсан гэж хэлж болно. Аз дутахад, адреналин маань дуусах дөхөж байлаа.

Буултын багахан талбайд хүрч очих хүртлээ би В~г харж, бас сонссонгүй явлаа. Тэр олсоор дээш аль чадахаараа л хурдан гарахыг хичээж байв. Түүнийг хурдан, хурдан хөдлөхийг, мөн амьсгаадахыг нь би сонсч байлаа. Намайг дуудах үед давхийн цочсон бөгөөд энэ нь түүний айдсыг илтгэнэ. Тэр надаас олсноос бэхлээд, дээшээ авирахыг хүслээ. Ингэх нь аюултай бөгөөд энгийн үед хийхэд нийцтэй зүйл биш гэдгийг хэн хэн маань мэдэж байсан ч энэ тохиолдолд өөр хэрэг билээ. Би дөхөж очоод харанхуй өөд замхран алга болсон олсны дэргэд очлоо. В~г өгсөхийг дагаад олс агаар дээр бүжиж байсан юм. Хэдийгээр В харагдахгүй байгаа ч түүнийг ойрхон байгаа гэдгийг би мэдэж байлаа. Энэ олс намайг гадагш, гэрэл рүү, аюулгүй газар руу хөтлөх ганц зам минь болж байв. Харин миний ард үлдсэн зүйлс гэвэл түнэр харанхуй, айдас, бас үл мэдэгдэх нууц. Энэ үед кинонууд дээр гардаг зарим нэг хэсгүүд миний санаад орж байсан нь: жүжигчид мангасуудаас зугтсаар хараалтай байшингийн төв хаалганд хүрч очоод бариулнаас нь барина, яг энэ үед ард нь чимээ гарах бөгөөд тэгээд эргэж харах үед ...

Би гэрэлт саваагаа каскандаа байсан тор руу хавчуулж оруулаад, В~д дахиад дээш жаал авирах боломжийг олгохоор шийдлээ. Энэ хооронд би доош унжсан олсыг хумиж зогслоо, ингэснээр дараа нь бид хоёрыг агуйгаас гарах үед олсоо татаж авахад хялбар болох болно шүү дээ. Гар маань их өвдөж байсан тул олсыг гартаа ороож чадсангүй, зүгээр л би түүнийг газарт давхарлан хаяж байлаа. Дээрээс В~г "Чулуу!" гэж анхааруулах үед би ойролцоох налуу чулуун гадаргуугийн дор орж нуугдлаа. Бутархай жижиг чулуунууд хөлний маань дэргэд, шалан дээр унав. Би эргээд олсоо хумих ажилдаа орж, нийтдээ 50 орчим фитийг татаад байтал олс маань ямар нэгэн зүйлд тээглэж орхих нь тэр. Түүнийг доош явж суллах ямар ч хүсэл байсангүй, мэдээж хэрэг. Би олсыг хаяхаар шийдлээ. Ингээд би өөрийнхөө аюулгүйн тэлээг олсонд бэхлэж эхлэв. Харин бэхлэгээгээ чангалахаас өмнө ямар нэгэн жигтэй чимээ хөл доор минь гарахыг би олж сонслоо! Тэгсэн яасан гэж санана? Олс доош харанхуй руу замхарч байлаа! ЯМАР НЭГЭН ЗҮЙЛ ОЛСЫГ АГУЙН ГҮНЭЭС ТАТАЖ БАЙСАН!!!

Би аюулгүйн бэхлэгээ бүхий бүсээ газарт хаяад шууд л олсноос зүүгдээд авирч эхлэхээр шийдлээ! Аз болоход, би өгсөгчөөс барьсан байсан юм. Би ямар ч хамгаалалтгүйгээр дээш авирч байлаа. Өмнө нь их олон удаа өгсөгч тоноглол ашиглалгүйгээр авирч байсан л даа, гэхдээ би өөрийгөө үргэлж олсноос тэлээгээрээ бэхэлдэг байлаа, юмыг яаж мэдэхэв гэж бодоод. Харин энэ удаад тэгэх боломж гарсангүй.

Би В~д хандаж, доороос ямар нэгэн зүйл олсыг татаж байгааг хашгиран хэлэхэд тэр хурдлахыг надад санууллаа. Маш их айж, сандарсан байсан учраас хананд гар, хөлөө шалбалж гарлаа. Ямар азаар гулгалгүйгээр, мөн доош уналгүйгээр дээш гарсан юм бол? Хэрэв би унасан бол шалан дээр унах хүртлээ агуйн ханануудад нэг бус удаа ойх байсан юм. Өөрөөр хэлбэл гэмтэл маань үхлийн байж болох байсан билээ. Замдаа саатаж өгсөгчийг дээш олс өөд гулгуулахгүйгээр би дээш гарч дөнгөлөө. Удалгүй дээрээс минь агуйн үүдээр нэвтэрсэн нарны туяа тусахыг би олж харлаа.

Бидний Re~Belay цэгийн доодох "тавцан" дээр би В~г гүйцэж очлоо. Цааш яваад байгаарай гэж түүнд хэлсэн. Ердөө хэдхэн минут л түүнд хангалттай байлаа. Гэвч түүнийг дээшлэхийг хүлээсэн секунд тутам миний хувьд тамлалт мэт санагдаж байсан юм. Хэзээ мөдгүй харанхуйгаас ямар нэгэн араатан амьтан гарч ирээд, намайг үдийн зоогоо болгох юм шиг л санагдаж байв. B дээш авирч, түүнийг дагаад агаарт нэгэн хэмнэлийн дагуу эргэлдэх олсыг ширтэх зуураа би ямар нэгэн хачирхалтай зүйл болох вий хэмээн доош харж суув. Миний зүрх энэ бүх стрессийг давж гарч чадсанд гайхаж байна, урьд өмнө би ямар нэгэн зүйлд ингэж их анхаарлаа төвлөрүүлж үзээгүй юм даг. Аль болох эрүүлээр сэтгэхийн тулд би хэрэндээ амрахыг хичээж байлаа, гэвч миний хөөрхий тархи ачааллаа хэтрүүлсэн бололтой. B~г хамгийн сүүлийн авиралтаа хийж, агуйн оройд гарсны дараа би өгсөгчөө альхэдийнэ олсонд бэхэлж, өөрийн өгзгийг тэндээс авч гарахад бэлэн болсон байв. Энэ үед би олс дахин эрчлэгдэж эхэлж байгааг анзаарлаа!! Хэн нэгэн нь олсыг дороос татаж байгаа нь илт байв! Гэхдээ хөдөлгөөнгүй байгаагаас үзвэл дээш авирч байгаа шинж тэмдэг ажиглагдсангүй. Гэсэн ч гэсэн тэндээс би аль болох хурдан гарахын хүслэн болж байлаа. В альхэдийнэ агуйн үүдийг чиглэн явсан байв. Хэдхэн фит замыг туулсны дараагаар би дээш гарлаа. Тэгээд өгсөгчийнхөө бэхэлгээг салгаж аваад, олсыг ардаа орхилоо.

Намайг агуйн үүдээр гарч ирэхэд, В олсыг анх зангуу болгон бэхэлсэн газарт хүрч байв. Би дээш гарахыг маш их хүсч байсан тул энэ удаад өгсөгчийг өөрт бэхлэлгүйгээр, бараг л чөлөөт авиралт хиймээр санагдаж байсан юм. В~г гарах дөхөж байгааг хараад би өөрийгөө сүүлчийн олсонд бэхэллээ. Үнэхээр ядарч туйлдсан байсан тул сүүлийн хэдэн фит дээр өөрт үлдсэн эцсийн хүчийг шавхах хүндхэн сорилт намайг хүлээж байлаа. Тэгээд олсноос зүүгдэж эхлэх үед олс эрчлэгдэн дуугарч эхэлсэн ба би дотроо тасарч болохгүй шүү, намайг доош битгий унагаарай хэмээн залбирч явсан юм. Ийнхүү явсаар оройд хүрмэгцээ би өгсөгчөө салгалаа. В модны дэргэд сөхрөн суусан байв, харин би түүн рүү ойртож очоод дэргэд нь сулбайн уналаа. Флойдын Бунхан руу сүүлд явж орсноос хойш бид хоёр нэг нэгнээ анх удаа харж байгаа нь энэ билээ. Бид хоёр бие биенээ зүгээр л харж байв, юу ч дуугаралгүйгээр. Би их муу харагдаж байгаагаа мэднэ, гэхдээ В~г ч мөн адил тааруу харагдаж байсныг мэдээгүй юм. Түүний бие нь ил гарсан бүх л хэсэгтээ шарх шалбархай болсон байлаа. Нүүр нь цайгаад, цонхигор цагаан болсон байна. Тэр амаа том гэгч нь ангайлгаад аахилж, уухилан сууж байлаа. Бидний нэг нэгнээсээ олж харсан цочрол В~ын модонд зангуу болгон хүлсэн олс дахин эрчлэгдэн чангарч эхлэх үед замхран алга болов! Биднийг айдас эзэмдлээ! В халааснаасаа хутга гаргаж ирээд олсыг огтолж гарав.

Хүний оюун ухаан гэдэг цаг хугацааны баримжааг хэрхэн өөрчилж чаддаг нь гайхалтай. Олсыг модноос огтлоход ердөө 4 юм уу, 5 секунд болсон гэдэгт итгэлтэй байна, гэвч энэ надад яг л нэг цаг шиг л урт санагдсан. Тасарсан олсны үзүүр газарт унамагцаа хавцлын ирмэг дээр байсан чулуунуудын завсраар чимээ гарган гулслаа. Харин В хутгаа доош хаяад, нуруугаараа газарт хэвтэв. Хавцлаас доош нисэх олс миний хувьд агуй дотор мэдэрсэн мэдрэмжүүдийг маань сануулж байсан юм. Би босоод машин руугаа алхлаа. Харин В тэнд хэвтсэн хэвээр, олс нүднээс алга болсон хэсэг рүү ширтсээр л. Намайг дуудах үед тэр сая нэг сөхөө оров бололтой, хурдхан гэгч нь босоод модноос холдлоо, бас агуйгаас, мөн хар дарсан зүүднээс. Буцах замдаа бид хоёр ямар ч үг солилцсонгүй.

Агуйд хийсэн уг аяллаас хойш 4 өдөр өнгөрч байна. Харин энэ бүгдийг тэмдэглэл болгон бичих гэж 4 өдрийг зарцууллаа. Бичиж эхлэх тоолонд тэнд мэдэрсэн таагүй дурсамжууд сэдрээд их хүндрэлтэй байсан шүү. Гэхдээ л энэ бүх деталиудыг санаж байгаа дээрээ би баримтжуулан бичих хэрэгтэй байсан тул өөрийгөө багагүй дайчилсан. Гэсэн ч одоог хэр нь би тэр бүх өвдөлтийг мэдэрсэн хэвээр байна. Бас муухай өмхий үнэр. Мөн тэр бүх айдас. Уг нь би дахиад илүүг бичмээр л байна, гэвч одоо бичиж чадахгүй нь. Яагаад гэвэл одоог хүртэл бүрэн тайвширч чадахгүй байна. Анхаарал маань ч сайн төвлөрч өгөхгүй юм. Одоохондоо энэ хүргээд зогсооё доо.

Цааш унших

Агуй Судлаач Тед (8~р хэсэг: Жое)

4~р сарын 14~н, 2001 он.

Бидэнтэй хамт явах хүсэлтэй хүнийг B олох хүртэл ердөө хэдхэн хоног хүлээхэд л хангалттай байлаа. Мөн тэрбээр өөр бусад, нилээд олон хүмүүстэй ярилцсан боловч тэдний олонхи нь ажил, амьдралын асуудлаасаа болоод явж чадахгүй нь хэмээн хариулцгаасан байна. Гэхдээ агуйн талаар, мөн аяллын тухай тэдэнд ярьж байхад туйлын ихээр сонирхон сонсч байсан гэдэг. Мэдээж хэрэг B тэдэнд агуйн байрлалын талаар нэг ч үг цухуйлгаагүй юм. Учир нь олон нийтэд ил болгохоосоо өмнө бид өөрсдөө эхлээд сэтгэлээ ханатал бүрэн гүйцэт судлах хэрэгтэй шүү дээ. Түүнээс гадна бидэнтэй хамт явахаар болсон өнөөх залуу маань хүртэл агуйд дөхөж очих хүртлээ уг агуйн талаар ямар ч мэдээлэлгүй явсан билээ. Мөн түүнээс ямар ч хүн амьтанд уг газрын талаарх байрлалыг хэлж болохгүй шүү хэмээн андгай тангараг авахаа ч бид хоёр мартсангүй. Түүний нэрийг би мөн л нууцалж байна, тиймээс зүгээр л "Жое" гэж нэрлье. Жое, B бид гурав өдрийг үр дүнтэй өнгөрүүлэхийн тулд өглөө үүрээр замдаа гарцгаасан юм. Ингээд агуйн үүдэнд хүрч очмогцоо бид түргэхэн гэгч нь тоног хэрэглэлүүдээ бэлтгэж аваад доош бууцгаалаа. Мөн бидний ихэнх багаж хэрэгсэл тэр доор, нүхний амсар дээр байсан тул бид ачаа багатай явсан бөгөөд энэ нь бидний аяллыг хөнгөвчилж өгч байлаа. Харин Жое бидний ажлыг хараад бүр биширч орхисон шүү. Ингээд бид ажилдаа эргэн орцгоохоор өөрсдийгөө бэлтгэж эхэллээ. Харин нэг зүйлийг тэмдэглэж хэлэхэд, нүхээр гарсан хүн нь би ганцаараа байсангүй!

Жоеийн хувьд олон жилийн туршлагатай агуйчин бөгөөд туранхай нэгэн байв. Мөн тэрээр өнөөх нүхийг хараад өөрийнх нь учирч байсан нүхнүүдийн дотроос хамгийн жижигхэн нүх байна гэсэн юм. Гэхдээ түүнд ер асуудал болсонгүй. Учир нь түүнийг надаас жижигхэн биетэй тул нүхээр гарч чадна гэдгийг нь би мэдэж байлаа. Мөн Жое яг л бид хоёр шиг агуйн шинэ хэсэг рүү нэвтрэн орно гэхээс байж ядаж байсан шүү. Магадгүй биднээс ч илүү догдолсон байж мэднэ. Тэгээд тэр бид хоёрыг мунгинаж байх хооронд альхэдийнээ тоног хэрэгслээ бэлтгэж аваад дараагийн алхам юу вэ хэмээн асууж зогссонсон. Нэгэнт түүнийг бэлэн болсон байсан учраас түрүүлж нүх рүү орох саналыг би түүнд тавилаа. Харин B~ын хувьд мэдээж хэрэг бидний хэрэгслийг ардаас маань явуулах бөгөөд бид хоёрыг нүхээр гармагц биднийг эргэн ирэх хүртэл хоёр цагийн хугацааг олгохоо мэдэгдсэн юм. Тэр тун халамжтай байсан нь бидний хувьд яг л хүүхэд асрагч шиг л санагдаж байлаа. Гэхдээ энэ бүх хугацааны туршид агуйд ганцаараа хүлээж сууна гэдэг түүний хувьд их л уйтгартай байх байх даа. Ингээд төлөвлөгөөгөө бид хэлэлцэж дуусмагцаа даруй нүх рүү явж орцгоосон юм.

Жоед бид хоёр агуйд байхдаа олж сонссон хачин этгээд чимээнүүдийн талаар дурьдаагүй нь жаахан зохисгүй хэрэг болсон гэж бодож байна. Гэхдээ түүнд яг юу гэж тайлбарлах байсан юм бэ? Тэгээд ч бид хоёр тэнд байхдаа ямар нэгэн аюул эрсдэлтэй нүүр тулгарсан бил үү? Хэрэв тэгсэн бол дахиж тийш нь очихгүй л байх байсан шүү дээ. Ингээд В бид хоёр амаа хамхихаар шийдэцгээсэн бөгөөд шаардлагатай гэж үзвэл Флоидын Бунханаас гарсныхаа дараагаар түүнд энэ тухай хэлье гэж бодож байлаа. Гэвч дэндүү оройтсон юм ...

Жоег нүхэн гарцаар хялбархан гэгч нь гарч орхиход би хоёр нүдэндээ ч итгэсэнгүй. Тэр хэлэхдээ давчуухан байсан гэсэн, гэхдээ түүнд тийм ч их саад болсонгүй гэнэ. Ингээд түүнийг агуйн нөгөө талд гарсны дараагаар бид хоёр түүнд тоног хэрэгслийг нь нүхээр дамжуулан өгөв. Миний хувьд гэвэл би түүгээр гарч чадна гэдгээ мэдэж байсан ч санасныг бодоход илүү их хугацааг зарцуулав. Нүхэн дотор мөлхөх тухайд бол хурдан урагшлах эсэх нь хөлийнхөө өлмийгөөр биеэ хэр зэрэг хүчтэй түлхэж өгөхөөс шалтгаалдаг. Тэгээд би мөлхөж явсаар нүхний хамгийн давчуу хэсэгт тулж ирэх үед Жое миний зургийг дарж орхив. Үүнийг би их сайн зураг болсон гэж бодож байна. Удалгүй намайг нүхээр гарч дөнгөмөгц B над руу хэрэгслүүдийг маань дамжуулж өглөө. Гэвч гай таарч зарим зүйлс маань нүхэн дотор гацаад үлдчихлээ. Ингээд би нүх рүү эргэн орж замын хагаст гацаж орхисон тэдгээр хэрэгслүүдээ авах шаардлагатай болсон юм даа. Нүх рүү орохын тулд мөн л өвдөг дээрээ сөхрөн суугаад, нуруугаа бөхийлгөж өгөх хэрэгтэй боллоо. Тэгээд би каск, чийдэн хоёроо авсныхаа дараагаар B~рүү олсны үзүүрийг дамжуулж өгөв. Харин тэнд байх үедээ толгойгоо би ганц сайн цохиод авсан шүү. Хүний гавал, хатуу чулууны эсрэг. Мэдээж хэрэг чулуу дийлэлгүй яахав. Намайг B!д толгойгоо цохисныг хэлэхэд тэр над руу түргэн тусламжийн цүнх дамжуулж өглөө. Миний толгойноос цус гарч байсан бөгөөд бие маань тийм ч сайн байсангүй. Тэгээд би толгойгоо боосныхоо дараагаар Жоед хандаж өөрийгөө үргэлжлүүлж чадахгүй болсныг дуулгахад тэр яг л Зул Сарыг цуцлуулсан жаалхүү мэт гомдолтой нь аргагүй харж зогссонсон. Хэдийгээр түүнийг надгүйгээр (Мэдээж хэрэг миний хувиа хичээсэн, шуналтай зангаас болоод л тэр.) агуйг судлахыг нь би дэмжихгүй байсан ч одоо яалтай билээ.

Ингээд түүнийг би хаа хол хүртэл явах ёстойг нь, мөн тийш явах болон ирэхэд хэдий хэр хугацаа зарцуулахыг нь хэлээд замд нь үдэж өглөө. Нүхний нөгөө төгсгөлд, B~ын эсрэг талд би ганцаараа сууж байхдаа Жоег хэрхэн харанхуй руу явж байхыг нь харж, түүнийг далд орсон ч гэлээ хэрхэн тор тор хийлгэн алхаж байгааг нь сонсч суусан юм. Ингээд эхний эргэлтийн дараагаар л түүний гар чийдэн харанхуйд замхран алга боллоо. Би нэг, хоёр орчим минут хэртэй амарсныхаа дараагаар эргээд нүх рүү явж орсон билээ. Хэрэг зориг гаргаж нүхний нөгөө талд гарчихаад аяллаа цааш нь үргэлжлүүлж чадахгүй болсондоо урам маань маш их хугарч байсан шүү. Мөн толгой маань өвдөж байсныг ч хэлэх үү, нүхээр би арай чамай мөлхөж гараад Жоег хүлээх зуураа B~тэй хамт элдэв зүйлийн талаар ярьж суув. Тэгээд би хэрэв дахиад нэг хоног өнжихийг зөвшөөрвөл буудлын мөнгийг чинь даая, тэгээд маргааш дахин энд ирж аяллаа үргэлжлүүлцгээе гэж түүнд хэллээ. Харин энэ үед толгойгоо чулуунд хүчтэй цохисноос болоод толгой маань эргэж, дотор минь муухайрч байв. Мэдээж хэрэг B зөвшөөрч, маргааш дахин нэг оролдлого хийе гэсэн санааг минь дэмжлээ. Ингэж тохиролцсоныхоо дараагаар бид хоёр нуруугаараа чулуун хана налж суугаад дэмий л харанхуй руу ширтэхээс өөр хийх зүйл үнэндээ байсангүй. Мөн нүхнээс ямар ч чимээ анир сонсогдсонгүй. Энэхүү ер бусын чимээ аниргүй байдал нь надад хамгийн сүүлд уг нүхээр гарч явахдаа олж сонссон тэрхүү чимээг сануулж байлаа. Гэхдээ энэ талаар би ам нээсэнгүй. Нэгэнт л тэр хачин шажигнах эсвэл маажиж байгаа юм шиг чимээг тайлбарлаж чадахгүйгээс хойш B~тэй энэ талаар ярихыг хүссэнгүй. Түүнчлэн салхины урсгалын өөрчлөлт, эсвэл нүргээний талаар, B~ийн олж сонссон гэх өнөөх айхтар хашгирааны талаар ч мөн адил. Харин удалгүй бид хоёрын хэн хэн маань Жоег тийш ганцааранг нь явуулсандаа харамсч эхэлсэн юм.

B нүх рүү толгойгоо хийж "Жое" хэмээн хашгирлаа. Хариу ирсэнгүй. Тэгээд ч үүнд гайхах зүйл байсангүй. Агуйн нөгөө хэсэгт хүний хоолойн чимээ огт хүрч чаддаггүй гэдгийг бүх агуйчид мэдэх хойно. Ингээд бид хоёр амьсгаа даран элдвийн чимээ анирыг чагнан чимээгүйхэн хүлээж суулаа (Мэдээж хэрэг сайн чимээ, Жоеийн хөлийн чимээг тэр шүү дээ.). Харин болзсон цаг маань өнгөрөөд хорин минут хэтэрсэн байна. Нүх рүү эргэн орох ямар ч хүсэл сонирхол надад байсангүй. Толгой маань эргэж байсан бөгөөд нүх урьд урьдынхаасаа илүү жижигхэн харагдаж байлаа. Гэхдээ Жоег аюулгүй байгаа эсэхийг нь мэдэх шаардлага надад байсан юм. Ингээд тоног хэрэгслээ бэлтгэж аваад би нүх рүү эргэн орохоор зэхэж байтал нүхний нөгөө талаас гэрэл гялсхийх нь тэр. "Жое?", гэж би түүнийг дуудлаа. Хариу алга. "Жое!". Бас л хариу ирсэнгүй. Гэвч гэрэл улам тодорсоор удалгүй нүхний цаанаас хэн нэгэн ойртож байгаа нь тодхон сонсогдов. "Чи зүгээр үү, Жое?" хэмээн түүнээс асуухад тэр маш сулханаар "Үгүй" гэж хариулсан юм. Ингээд Флоидын Бунханы нөгөө талд хүрч ирсэн Жое, бие нь базаахгүй байгаа талаараа хэллээ. Өөрийнх нь тоног хэрэгслэлийг бид олсоор татаж дуусаагүй байхад тэрбээр яг л ямар нэгэн амьтанд хөөгдсөн гэлтэй нүх рүү даруйхан шургаж орсон нь их л хачин санагдав. Мөн түүнийг тэнд чухам юу үзэж харсныг нь асуух сөхөө хэн хэнд маань байсангүй. Удалгүй Жоег нүхнээс мөлхөн гарч ирэхэд л сая нэг юм бид хоёр түүний царай төрхийг харах боломжтой болов. Тэгээд яасан гэж санана, тэр үнэхээр аймшигтай харагдаж байлаа! Хамаг арьс хөрс нь цайгаад яг л цусгүй мэт болсон байснаас гадна амьсгаагаа дарж чадалгүй бахардаж байсан юм. Давчуухан нүхний шал болон хананууд түүнд өөрийн ул мөрийг харамгүй үлдээжээ. Түүний хувцас болоод нүүр нь хэд хэдэн газраа шалбарч орхисон байна. Мөн айсандаа тэрээр хоёр нүдээ байдгаар нь нээсэн байлаа.

Жоег үг дуугүй гэгч нь бидний дэргэдүүр зөрж өнгөрөөд агуйгаас гарахаар алхаж эхлэх хооронд түүнийг уг агуй хэрхэн өөрчилснийг харах хугацаа B бид хоёрт үнэндээ байсангүй. Ингээд Жое, B хоёрыг агуйгаас гарахаар дээш явж байх зуур би тоног хэрэглэлээ бэлтгэж байлаа. Тэгээд юуг анзаарсан гээч. Нүхнээс юу ч дуулдахгүй байгааг сонссон юм. Өөрөөр хэлбэл салхины исгэрэх чимээг. БҮР ЮУ Ч МЭДРЭГДСЭНГҮЙ! Салхи зогссон байлаа! Энэ мөчид миний биеийн нэг хэсэг маань уг агуйгаас гарахыг учиргүй ихээр хүсч билээ. Гэвч миний өөр нэг хэсэг агуйн шинэ хэсэг рүү явж ороод чухам юу салхины чигийг өөрчлөөд байгааг нь олж мэдэхийг хүсч байлаа. Гэвч миний толгой эргэж, дотор маань муухайрч байсан юм. Удалгүй би Жое, B хоёрын хойно цор ганцаараа үлдсэн байснаа анзаарсан бөгөөд тэдэнтэй эргээд уулзах хүртэл нуруугаар минь хүйт дааж явлаа.

Дээш гарсныхаа дараагаар Жоегоос бид тэнд болсон үйл явдлын талаар дэлгэрэнгүй мэдэж авна хэмээн найдаж байсан юм. Гэтэл тэр олсоо тайлмагцаа шууд машин руу явж очоод суучихдаг байна шүү. Гэвч өдрийн гэрэлд тэрбээр агуй дотор байснаасаа ч дор харагдаж байв. Ингээд B бид хоёр олсоо эвхэж аваад машиныг чиглэн алхав. Жоегийн бие нь тун муу байна гэсэн тул бид зочид буудал руу биш шулуухан гэр рүүгээ харьцгаахаар шийдлээ. Жоеийн хувьд, тэрбээр машин дотор, замын туршид юу ч хэлэлгүй гөлөрч явсан бөгөөд бид хоёр түүнээс ямар ч мэдээлэл олж авч чадсангүй. Ингэж явахдаа тэрбээр яг л навч шиг чичирч явсан ба биднийг асуухад тэр даараагүй гэж хэлсэн. Түүнчлэн биднийг юм асуухад Жое тун товчхон хариулт өгч байлаа. Түүнээс би ханан дээрх дүрс бичгийг үзэв үү гэтэл "Үгүй" гэж хариулав. Бидний хашгирч байхыг сонссон уу? "Үгүй". Дугуй чулууг харсан уу? "Үгүй". Хананд ургасан байсан кристал чулуунуудтай дайралдав уу? "Үгүй". Тэр мөн агуй руу явж ороод тийм ч их удалгүй бие нь эвгүйрхэж эхэлсэн гэж хэлсэн юм. Мэдээж хэрэг түүний хариултууд үнэн байх боломжгүй. Хэрэв тэр бидний дууг сонсч чадахгүй хэмжээнд агуй руу явж орсон юм бол кристал чулуунуудыг харсан л байх учиртайсан. Гэвч яагаад тэр худал хэлээд байна вэ?

Аяллын үлдсэн хагас хачин чимээгүй байдалтайгаар үргэлжлэв. Жое өөр юу ч хэлсэнгүй. Мөн бид хоёр агуйд тохиолдсон хачирхалтай явдлуудаасаа түүнд товчхон ярьж өглөө. Гэвч тэр хариу дуугарсангүй. Түүнийг гэрийнх нь гадна буулгах үедээ бид дахин агуй руу очих уу гэж асуутал тэр толгойгоо сэгсрээд байшинруугаа яваад орчихсон юм. Өдөр нь, бас маргааш нь би түүн рүү залгасан боловч зөвхөн түүний дуут мессежийг л хүлээн авч байлаа.

Цааш унших

Агуй Судлаач Тед (7~р хэсэг: Амжилт)

2001 оны 4~р сарын 7~н.

Дахин Нууцлаг Агуй руу очихоосоо өмнө бид бэлтгэлээ базааж нилээд хугацааг ардаа өнгөрүүлэв. Энэ хооронд бид хоёр нүхэнд багтахуйц хэмжээний модон хайрцгийг хийж бэлтгэсэн ба агуйн нүх рүү явж орохдоо тэрхүү хайрцагны тусламжтайгаар нүхний хэмжээг нарийн сайн авч чадсан юм. Тэндээс бид Флоидын Бунхан~с гарч нөгөө төгсгөлд нь хүрэхийн тулд нүхний хамгийн нарийхан газар болох 8 инчийн өндөртэй хэсгийг өнгөрөх хэрэгтэй юм байна гэдгийг мэдэж авлаа. Энэ нь юу гэсэн үг вэ гэвэл уг газраар бид шалнаас ердөө нэг инчийн зайнд мөлхөж явсаар уг хэсгийг өнгөрч чадна гэсэн үг. Мөн түүнчлэн гарцаар явах хамгийн сайн байрлал бол доош харж хэвтээд, хоёр гараа биеийнхээ дагуу байрлуулбал зохих юм байна гэдгийг тодорхойлоод байлаа. Мэдээж хэрэг толгойгоо би аль нэг тийш нь харуулж явахгүй бол болохгүй. Уг байрлал нь миний дал мөрийг нарийхан хэсгээр гарахад туслах болно. Харин биеэ урагш хойш хөдөлгөхийн тулд би хөлийн өлмийгөөрөө шалнаас түлхэлт өгөхөд л хангалттай. Төвөгтэй сонсогдож байгаа ч санасныг бодоход хялбар байсан шүү. Сүүлдээ харин ч эвтэйхэн болж ирсэн гээч.

Бидний бэлтгэсэн хоёр дахь зүйл гэвэл агуй доторх ажлыг маань хөнгөвчилж өгөх багаж хэрэгслийг угсрах явдал байв. Чамгүй урт бөгөөд ган төмөр хоолойноос бүтсэн уг хэрэглэлийг би анх сэдэж олсон бөгөөд үзүүрт нь өрмөө байрлуулснаар түүний тусламжтайгаар өөрсдийн гар хүрэхгүй хэсгийн чулуунуудыг бутлах юм л даа. Гэхдээ өрөмнөөс ирж буй чичиргээнийг тогтоож барихын тулд нилээдгүй хүч гаргах хэрэгтэй болж байв. Түүнчлэн бид өөр илүү хялбар аргуудыг боловсруулж байсан юм. B~ын хувьд тэгш өнцөгтэй төмрийг ашиглаад хусуурын дажгүй сайхан загварыг гаргаад авсан шүү. Удалгүй энэ нь чулуунуудыг ховхолж бас цэвэрлэхэд юутай ч харьцуулшгүй багаж болох нь практикаар нотлогдсон билээ. Тэгээд бид өөрсдийн хийсэн бүтээл бас нээлтээрээ бахархаж байлаа! Түүнчлэн би өөрсдийн төмөр хоолойнд өрмийг суурилуулах хэрэгслийг хийсэн боловч B~ын хусуур дэндүү үр дүнтэй байсан тул нэг их хэрэг болсонгүй.

Энд B өөрийн хийсэн багажаа бариад сууж байна. Гэхдээ түүний хувийн мэдээллийг нууцлахын тулд нүүрийг нь халхаллаа. Мөн энэ зургийг авч байх үедээ би Бунханы нүхний аман дээр сууж байсан бөгөөд B~ийн хувьд бидний унтахдаа дэвсгэр болгон ашигладаг байсан олсны цүнхэн дээр суусан байна. Харин түүний зүүн гар талд өнөөх тогтоол ус руу хүргэж өгдөг гарц харагдаж байгаа бол баруун талд нь гарцны өмнөх бидний буултын цэг байна. Бас бидний дээш өгсөж доош уруудахдаа хэрэглэдэг байсан улбар шар өнгийн олс харагдаж байгаа биз. 

Би өөртөө амлалт өгч, андгай тангараг тавьсан юм. Флоидын Бунханг эзэгнэж, уг гарцын цаана гарч үзэх хүртлээ энэ агуйг яасан ч орхихгүй гэж. Энэ удаагийн аялал бидний хүсэн хүлээж байсан тэр аялал болох ёстой байлаа. Мөн Нууцлаг Агуйг сүүлд орхиж гарснаас хойш нилээд хугацаа өнгөрчээ. Энэ бүх хугацаанд бид хоёр цагийг дэмий өнгөрүүлэлгүй өөрсдийн ярилцаж байсан өнөөх төхөөрөмжүүдийг угсарч дуусгаад байлаа. Тийнхүү шинээр багаж хэрэгсэл зохиох нь үнэхээр зугаатай байсан шүү. Түүнчлэн нүхэн доторх зайг нарийн сайн хэмжиж авахын тулд модон хайрцаг урлахаа ч мартсангүй. Гэхдээ ер нь бол нүхний нөгөө талд гарахын тулд чухам хэдий хэмжээний чулуунуудыг агуйн хананаас бутлах ёстойгоо бид хоёр бараг л тооцоолчихоод байсан даа.

Өөрсдийн ажлыг дуусгахаар агуй руу дахин явж байхдаа бид хоёр үнэхээр баяртай явав. Мөн олон багаж хэрэгсэл авч явсных, агуйгаар доош бууж ажлынхаа талбарт ирэх хүртэл нилээд хугацаа зарсан шүү. Ингээд тэнд хүрмэгцээ бид хоёр B~ын хийсэн хусуурыг миний зохиосон хоолойн хамтаар ашиглаж эхлэв. Тэд яг л захиалсан юм шиг л ажиллаж байлаа! Хоолойны нэг үзүүрт нь өрмөө залгаад, харин нөгөө төгсгөлд нь хусуураа хийж үзэв. Тэгээд дараагаар нь бутарсан чулуун хаягдлуудыг замаасаа холдуулж цааш нь түлхэнэ. Мөн нүхний хэмжээг шалгаж, хаягдал чулуунуудыг цэвэрлэхийн тулд хусууртай талаар нь эргүүлж хийнэ.

Ингээд намайг Бунхан руу явж орохоор шийдэх хүртэл бид хоёр цаг хиртэй ажиллаа. Эхний удаагийн оролдлогоороо л нүхний нөгөө талд амжилттай гарахын тулд би бэлэн байдлыг сайтар хангав. B дахин нэг удаа гарцны шал хэсгийг хусч, надад саад болж болохуйц дэл сул чулууныг цэвэрлэж өгөв. Харин өнөөх нүхийг таглаж орхисон том чулуун ханыг улам цааш нь түлхэж орхилоо. Миний хувьд гэвэл нүхэн дотор мөлхөж байх явцдаа футболкаа тайлчихгүйн тулд скочоор сайн гэгч нь нааж тогтоов. Хэдий гар маань биеийнхээ хажууд байрлаж явсан ч би гартаа гар чийдэн атгасан байв. Учир нь надад хэрэг болно гэдгийг би мэдэж байлаа. Мөн өөртөө итгэлтэй байсан тул хөлдөө би олс уясангүй ба уг нүхээр гарч чадна гэдэгтээ би бүрэн дүүрэн найдаж байсан юм. Ингээд эцэст нь би нүх рүү явж оров.

Энэ тэмдэглэлд дурьдахаа мартчихсан байна. Өнөөх салхины урсгал болон алсаас дуулдах бөглүү нүргээний хувьд бидний тэнд байх үед сонсогдож бас мэдрэгдсэн хэвээрээ л байв.

Ингээд нүх рүү явж орохдоо би урьдын л адил өөрийн дадаж сурсан арга техникээрээ шургаж оров. Цээжин хэсгээ оруулсны дараагаар би гар чийдэнгээ асааж урдах замаа харлаа. Сүүлд энд явж орсноос хойш нүх томорсон шинж огт алга, тэгээд ч бид ажлынхаа ихэнх хэсгийг нүхний хамгийн нарийхан хэсэгт нь хийсэн юм чинь. Удалгүй би хэсэг хугацаанд амсхийлээ, тэгээд хөлөөрөө газраасаа түлхэлт өгөөд биеийнхээ доод хэсгийг нүхрүү оруулж дөнгөв. Нүх улам нарийхан болсоор, харин би инч инчээр урагшилсаар л. Ингээд өнөөх төвөгтэй хэсэг рүү орохоосоо өмнө би хоёр гараа биеийнхээ дагуу байрлуулж, толгойгоо баруун тийш нь эргүүллээ. Тэгээд цааш нь аажим, аажмаар, инч инчээр аажуухан урагшилж эхлэв. Хөлийн маань өлмий агуй руу явж орсон даруйд урагш ахихад минь чухал хэрэгцээтэй түлхэлтүүдийг өгч эхлэв. Биеэ нүхний доторх хананд урж шалбалахгүйн тулд мөр, өвдөг болоод өлмийгөө би ашиглаж байсан юм. Мэдээж хэрэг мөлхөх үйл явц их удаан байсан нь тодорхой, гэхдээ л үр дүнтэй байсныг хэлэх байна. Үнэндээ надад энэ бүхэн огтхон ч асуудал биш байлаа. Өнөөх айхтар давчуухан хэсэг хүрэхэд нэг юм уу, хоёр фут марк зай үлдээд байхад би альхэдийнээ тэр хэсгийн нүх урьд өмнөхөө бодвол илүү томорсон байгааг мэдэрч эхлэв. Гэвч төдий л удсангүй нуруу маань нүхний таазыг шүргэж эхлэх нь тэр дээ. Гэсэн хэдий ч би урагшилсаар л. Ингээд би нүхний хамгийн нарийхан хэсэгт хүрч ирлээ. Хэдий дэл сул чулуунуудыг цэвэрлэсэн ч гэлээ хурц үзүүртэй хайрга чулуунууд цээжний минь дороос нухсан хэвээрээ байв.

Нуруу маань таазны чулуунд яг тулаад ирэнгүүт би амьсгаагаа шахаж гаргах өнөөх техник рүүгээ шилжив. Гэхдээ цааш урагшилж эхлэхээсээ өмнө тэнд хэсэг хугацаанд амсхийж хэвтсэнийг тэмдэглье. Ардаас тусгах B~ын гар чийдэнгийн тусгалыг би харж байлаа. Хамаг бие маань хөлөрч, духнаас минь гарсан хөлсөөр би сэрүүхэн салхины урсгалыг бас мэдэрч байв. Мөн биений арьс бүхэлдээ хэдэн мянган хурц өнцөг болоод ирмэгүүдийг мэдэрч байсныг бас хэлэх хэрэгтэй. Олон долоо хоногийн өмнө ярьж хэлэлцэж байсан өөрсдийн зорилгод хүрнэ гэхээс би маш их догдолж байсан юм. Зөвхөн энэ бодол минь дангаараа, нүхний хэмжээ яаж ч давчуу болж байсан хамаагүй урагш ахих асар их хүчийг надад өгч байсан юм. Тэнд би маш их амьсгаадаж байлаа.

Амьсгаагаа гаргаад.
Урагшилна.
Тэгээд зогсоод амьсгаагаа аажуухан авна.
Дахиад л эдгээр үйлдлүүдийг давтана.

Ахиад хэдэн инч урагшилсны дараагаар би толгойгоо шалнаас өндийлгөх боломжтой болж, гарц эргээд томорч эхэлж буйг анзаарлаа шүү! Энэ тухайгаа би B~д хэлсэн бөгөөд хэсэг хугацаанд бөөн баяр хөөр болж, энэхүү баярт үйл явдлыг бид хамтдаа тэмдэглэв! Ингээд бүхий л хугацааны туршид B надад урам зориг өгч, "Онгон гарц!", "Нэйл Армстронгийн газар нутаг!" гэх мэтчилэн элдвийн үгсийг амандаа давтаж байсан бөгөөд харин би хоёр чихээ хүртэл амаа том гэгч нь ярзайлгасаар мөлхөж явсан юм.

Гарц томорч эхэлж байсан ч урагшлах хурд ер нэмэгдсэнгүй. Хоёр гараа биен доороосоо гаргаж ирээд урдаа байрлуулах боломжтой болох хүртэл дахиад нэг тэгээд хагас фут марк газарт мөлхөх шаардлагатай болов. Энэ үед л би өөрсдийн маань аялал үнэндээ дуусгавар болж буйг мэдэрсэнсэн. Урагш би ахисаар, хэдэн аяллын өмнө тэнд байрлуулсан өнөөх чулуун ханыг цааш нь түлхсээр л. Гэхдээ тэр хана надад бас болгоомжтой байхыг давхар сануулж байлаа.

Би нүхээр гарч байгаагаа дуулгаж B~рүү хашхиран хэллээ! Тэгээд бид дор бүрнээ өөрсдийн амжилтыг тэмдэглэж эхэллээ. B магадгүй хэзээ ч над шиг өнөөх нүхээр багтан гарч, миний харсныг харж чадахгүй байсан биз ээ. Тиймээс би харсан үзсэн болгоноо түүнд дүрслэн хэлж байлаа. Гарт минь ердөө жижигхэн халаасны гар чийдэн байсан тул хол газрыг сайн гэрэлтүүлж чадсангүй. Гарцын төгсгөл бага зэрэг баруун тийш эргэж эхэлсэн ба цааш нь багагүй үргэлжилэх бололтойдог шүү. Харин надад чимээгүй гэгч нь дороо суухаас өөр хийх зүйл байсангүй. Флоидын Бунханы зүг түлхэж байсан тэр бүх бутархай чулуу хайрганууд одоо хөл доор минь хөглөрч байна. Мөн яг л таамаглаж байсан шиг хүний хөл хүрч байсан ул мөр эндээс үл үзэгдэнэ. Ингээд B~г над руу чийдэнтэй каскыг минь дамжуулах хүртэл би хүлээж суулаа. Тэгж гэмээнэ агуйн орчмыг сайн гэрэлтүүлж чадна шүү дээ.

B төмөр хоолойны тусламжтайгаар над руу олсны нэг үзүүрийг дөхүүлж өгөв. Ингээд би нарийхан нүхээр өөрийн хэрэгслүүдийг татаж авах боломжтой болсон юм. Эхлээд тэр над руу малгай бас чийдэнг минь илгээлээ. Би малгайгаа өмсч аваад, каскныхаа гэрлийг асаав. Одоо л нэг өөрсдийн нээсэн газрыг харж болох нь. БИДНИЙ ГАЗАР! Олон өдрийн туршид, олон арван цаг ажилласны үр дүнд өөрсдийн ажлын үр шимийг олж харна гэдэг үнэхээр гайхалтай хэрэг байв. Мөн уг шинэ агуйг бидэнд чухам ямар бэлэг бэлдсэн байгааг бид мэдэхгүй хэвээрээ л байлаа. Миний харж байсан цорын ганц зүйл гэвэл цааш үргэлжлэх намхан адартай нарийхан гарц байсан бөгөөд тийш явахад нуруугаа бөхийлгөн тонгойж явахыг эс тооцвол огтхон ч саад болох зүйл байсангүй. Тэгээд би дараагаар нь B~д үзүүлэхийн тулд гэрэл зурагнууд авч эхэллээ.

Шинэ гарцны эхний хэсэг. Мөн гарц жижигхэн байсан тул бараг л газарт хэвтээд байлаа. Хөлөө сунгаж урагш байрлуулсныг та бүхэн харж байгаа байх. Бас газарт хөглөрөх эвдэрхий чулуунуудыг сайн хараарай. Гарцны хувьд цааш үргэлжлэх замгүй мухар юм шиг харагдаж байгаа боловч тэнд гарц баруун тийш эргэсэн байгаа болно.

Шинэ агуйн гүн рүү хэр зэрэг хол явах вэ гэж би B~ээс асуув. Учир нь бидний хэн хэн маань болж өнгөрөөд удаагүй хачин жигтэй үйл явдлыг санаж байлаа. Агуйд орж ирснээс хойш тэр анх удаагаа дуугаа хурааж, зүрх зориг нь мохож эхлэв. Тэгээд тэр нарийхан нүхээр над руу төмөр хоолойг гулгуулж өгөөд, ямар нэгэн амьтантай таарвал зэвсэг болгон үүнийг хэрэглээрэй гэж хэлсэн юм. Мөн агуйн гүн рүү явахдаа харилцаа холбоотой байж, харж байгаа зүйлсээ тогтмол мэдээлж байхыг хүссэн билээ.

Хэдийгээр бид аюул эрсдлийн талаар урьдчилан тооцоолсон ч гэлээ, үнэхээр намайг эгзэгтэй асуудалд орооцолдож орхивол B надад туслаж чадахааргүй байрлалд байсан юм. Тусламж дуудсан ч гэсэн хэдэн цагийн туршид тэд над руу хүрч чадахгүй байсан биз ээ. Хэрвээ би шархдаж, хүндхэн хэмжээний бэртэл явах юм бол хэн ч над дээр хурдан хугацааны дотор ирж чадахгүй байлаа. Гэвч нийт аяллын туршид бид хоёр өөрсөддөө учирч болох осол аюул эрсдэлээс илүүтэй өөрсдийн судалгааны зорилгыг зүг чигээ болгон урагшилж байсан юм ...

Би бээлий өмсч, өвдгөвчөө хөлөндөө зүүлээ. Тэгээд дүрс бичлэгийн аппаратаа аваад аяллаа эхлүүлэхээр сэтгэл шулуудсан юм. Ингээд би дээрх зурганд үзүүлсэн гарцаар 20 фит газарт дахиад мөлхөж гарсан ба хонгилын төгсгөл намайг баруун гар тийш хөтөлж эхлэв. Дараагаар нь дээш өгсүүр хэсгээр нь бага зэрэг өгсөж гарсны дүнд хөл дээрээ босч зогсох боломжтой болохоор байв. Агуйн энэ хэсэг цааш 40 гаруй фит үргэлжилж байсан бөгөөд тааз болон хана нь миний түрүүнд нь мөлхөж гарсан хонгилоос илүү өргөн бөгөөд том байсныг энд тэмдэглэх хэрэгтэй. Мөн энэхүү хоёр хонгилын аль аль нь шулуухан үргэлжилж байсныг мартаж бас болохгүй. Харин шалны тухайд бол мөн л жижиг чулуун бутархай хэсгүүдээс тогтож байснаас гадна хананы хувьд хүний гарт хөндөгдөж байгаагүй онгон дагшныг нь эс тооцвол яг л манай өнөөх Нууцлаг Агуйн ханатай адил харагдана. Надаас урьд өмнө хэн ч энд байгаагүй нь тодорхой байлаа. Тэгээд хананы гадаргууг би ойроос шинжиж үзсэний дүнд хоёр янзын бүтэцтэй байгааг нь олж анзаарсан. Эхний хэсэг нь яг л хооронд нь хольсон, үрсэн бяслаг шиг харагдах агаад үлдсэн хэсэг нь хүний үснээс арай бүдүүн гэмээр нарийн жижиг чулуун гадаргуунуудаас тогтох аж. Үнэхээр давгүй харагдаж байсан шүү. Мөн эдгээр чулуунуудын зургийг нь би бас авсан байгаа.

Агуйн дараагийн буюу хоёр дахь хэсэг рүү ороогүй байхад л B~ын хоолой хонгилын гүнээс бараг л сонсогдохоо больж эхлэв. Мөн агуйн энэ хэсгийн гарцнуудаар гарахад тийм ч эвтэй байсангүй. Харин би B~д хандаж хагас цагийн дараа эргээд ирнэ гэдгээ хашгиран хэлсэн бөгөөд тэр надад ойлголоо, болгоомжтой яваарай гэж хариулсан юм. Ингээд би цааш хөдлөхөд бэлэн боллоо. Тэгээд шинэ агуйн хоёр дахь хэсгээр төвөггүй гэгч нь гараад явчихдаг юм байна. Ингээд гурав дахь хэсгийн амсар дээр хүрч очиход хананы баруун хэсэг нь кристал~талстлаг чулуун хэсгүүдээс тогтсон байгаа нь тодхон харагдав. Яг л лааны тос эдгээр ханануудын дээрээс дээр дээрээсээ давхарлан урсаад шавж хатсан юм шиг л харагдаж байлаа.  Мөн тэнд хэд хэдэн газарт агуйн бана чулуунууд таазнаас унжсан байгаа нь үзэгдэх бөгөөд хамгийн урт нь гэхэд л 4 инч юм. Цаана нь хугараад уначихсаныг эс тооцвол бүр илүү урт бана чулуунууд байж болохоор байсан ба тэдний төгсгөл нь надад харагдсангүй.

Зурагны баруун дээд булангаас та бүхэн миний хэлсэн агуйн өнөөх кристал чулуун гадаргууг харж болно. Харин урагш ахихын тулд би урд харагдаж байгаа эдгээр чулуунуудын доогуур тонгойж гарах хэрэгтэй боллоо.

Уг гарц цаашаагаа агуйн арай том орон зайд гарч ирэх хүртлээ 100 гаруй фит үргэлжилсэн. Энэ бол агуйн шулуун хэсгүүдийн төгсгөл газар нь байсан юм. Хонгил цааш үргэлжилж зүүн тийшээ эргэсэн бөгөөд удалгүй задгай том орон зайтай нийлж эхлэв. Тэрхүү тасалгаа руу явж орох үед хананд налсан том дугуй чулуу намайг угтаж авлаа. Хачин харагдаж байсан ч гэлээ агуйн бүтцийг хэлж тааварлахын аргагүй байдаг тул тийм ч сонин содон зүйл энэ биш байлаа. Тэгээд би хэд хэдэн том чулуунуудын дээгүүр авирч гараад доош үсрэн буув. Ингээд тэдгээр том чулуунуудыг өнгөрсний дараагаар агуйн энэ хэсгийн өндрийг 15 фит орчим гэдгийг нь төвөггүй ажиглаж болохоор болсон юм. Агуйн уг хэсгийн өргөн нь мөн 15 фит бөгөөд урт нь ойролцоогоор 30 фит болох аж.  Харин тасалгааны төгсгөлд дараагийн тасалгаа руу нэвтрэх бас нэгэн гарц байж таарав.

Уг шинэ тасалгаа руу явж ороход надад их аймар санагдаж эхэлсэн шүү. Яг л хууччуулын хэлж байдаг шиг хэн нэгэн, эсвэл ямар нэгэн зүйл намайг далдаас ажиглаад байх шиг хэлж ярихын аргагүй тийм мэдрэмж төрдөг юм билээ. Удалгүй агуйн шинэ тасалгаа миний сонирхлыг татахаа больж цааш ахих хүсэл маань намайг урагш нь хөтөлж эхэллээ. Яагаад ч юм тэнд байхдаа би маш их ГАНЦААРДАЛ~ыг мэдэрсэн! Мөн эндээс буцаж явахгүй бол B~д амласан цагаасаа хоцорч мэдэхээр болж ирэв. Ингээд би уг тасалгаанаас явахаасаа өмнө нилээд хэдэн зурагнуудыг авч амжлаа. Тэгээд би дараагийн тасалгаа руу нэвтрээд, тэндээс цааш явахад хэдий хэр хугацаа зарцуулах бол доо хэмээн тооцоолж зогстол анхаарлыг маань нэг зүйл татах нь тэр! Тасалгааны зүүн талын ханан дээр яг миний харааны түвшинд дүрс бичиг байж болохуйц зураг байхыг нь олж харав!! Ердөө дан ганц зураасуудаас бүтсэн уг зураг яг л чулуун хананы хээ угалзны нэгээхэн хэсэг мэт харагдаж байсан шүү. Гэхдээ яг л бүдүүн болхи байдлаар дүрсэлсэн хүний дүрс шиг харагдаж байсан нь үнэхээр их сонирхол татаж байв. Би бүр маш их сандарч бас догдолж байснаа нуугаад яахав!! Мөн энэ бүхэн нь юу гэсэн үг вэ гэвэл уг агуй руу ордог өөр нэгэн гарц байдаг болж таарах нь! Хэдий гарц нь тагларч, хаагдсан байж болох ч гэсэн хэрэв түүнийг нээж чадвал B~г агуй руу нэвтрүүлэх боломжтой болгоно гэсэн үг.  B~д зөв тодорхойлж хэлэхийн тулд би өнөөх зураг руу дахин нэг удаа сайн харав. Тэгээд хэд хэдэн зураг аваад B~рүү буцлаа.

Харин өнөөх давчуухан хонгилынхоо төгсгөл дээр би хүрч очоод өөрийн үзэж харсан зүйлээ B~д сэтгэл догдлуулан ярьж өгсөн юм. Тэр ч мөн адил өөрсдийн энэхүү шинэ нээлтийн талаар туйлын ихээр шимтэн сонсч байлаа. Ингээд өөрсдийн дараагийн алхмыг хэлэлцэх зуураа би багаж хэрэгслүүдээ нүхээр дамжуулан B~д өгч байсан ба дараагийн удаад хэн нэгэнтэй хамт явах хүсэлтэй байгаагаа би түүнд дуулгав, яахав ямар нэгэн золгүй зүйл тохиолдохыг үгүйсгэж болохгүй шүү дээ. Энэ тохиолдолд хэрэг болно. Харин би буцахын тулд эргээд Флоидын Бунхантай нүүр тулах яггүй ажилтай тулгарсан юм.

Тэрхүү гарцаар буцаж гарах тухайд бол, ер нь товчхонд нь гэж хэлэхэд тийшээ давчуу нүх рүү анх яг яаж орсон бэ, яг түүнийхээ эсрэгээр нь явах ёстой байдаг юм. Мөн ямар байрлалаар явж орсон, яг л тэр байрлалаараа эргээд гарна гэж мэд. Магадгүй практикын хувьд тийм ч оновчтой арга биш байж болох юм л даа. Гэхдээ Бунханы хувьд энэ аргыг би ашигласан. Үр дүнгээ ч өгсөн.

Эхлээд би толгойгоо явж оруулахаар шийдлээ. Эхэндээ би хөлөө оруулна гэж бодож байсан л даа. Гэвч энэ тохиолдолд нүхээр ухарч явах шаардлагатай болно. Хэрэв тэгж явбал маш их цаг идэхээс гадна тун их туйлдуулах нь ойлгомжтой. Ингээд би толгойгоо эхлээд орууллаа. Урьд нь биеэ огтхон ч хөдөлгөлгүйгээр урагш мөлхсөөр байгаад гарч ирсэн өнөөх нүх рүүгээ эргээд орлоо. Яахав, ийшээ гарч чадсан юм чинь дахиад явахад болж л таарна.

Удалгүй нүхний хамгийн давчуу хэсэгт нь би тулж ирэв. Харин тэндээс цааш урагшлахад их төвөгтэй болж ирсэн шүү. Ингээд би ташаагаа үл ялиг баруун тийш нь болголоо. Гэвч олигтой хөдөлж өгсөнгүй. Гарны маань хувьд биеийн дагуу байрласан байсан бөгөөд толгойгоо би баруун тийш нь эргүүлээд хөлийнхөө өлмийгөөр урагш нь өөрийн биеийг түлхэн өгч байв. Ингэж мөлхсөөр би урагш нь өөрийгөө хөдөлгөж дөнгөлөө. Буцаж гарах тухайд бол орохоосоо илүү туйлдуулахаар юм билээ. Магадгүй ядарч сульдсан байсан болохоор тэр биз.

Харин намайг замынхаа талд явж байх үед хачин жигтэй зүйл тохиолдсон юм. Амьсгал авч амрахаар хэвтэж байх үедээ би агуйн гүнээс чимээ гарахыг олж сонссон бөгөөд маш бүдэгхэн дуулдаж байсан тэрхүү чимээ яг л чулуун дээгүүр өөр чулуунууд гулгаж байх шиг л сонсогдож байв. Айсандаа хамаг цус маань урсахаа болиод царцах шиг л боллоо. Би огт хөдөлсөнгүй. Харин чимээ чагнаад чимээгүй гэгч нь тэнд хэвтэж байсан юм. Гэвч ахиад юу ч дуулдсангүй. Ингээд би урагшаагаа түргэн түргэн гэгч нь мөлхөж эхэллээ. Мөн энэ чимээний талаар би B~д огт хэлээгүй юм даг. Гэхдээ өмнөх аяллуудын маань нэгэнд B~г ямар нэгэн зүйл олж сонссон гэж хэлж байсныг нь би маш санаж байна.

Нүхээр гарах оролдлого маань анх үүгээр орсноос илүү төвөгтэй бас санаж байснаас бүр хэцүү болж ирсэн шүү. Би гараа толгой дээгүүрээ гаргаад мөрнийхөө тусламжтайгаар урагшилж байлаа. Тийнхүү явж байхдаа арьсаа урж, олон газраар нь шалбалж орхисноо ч анзаарах сөхөө байсангүй. Удалгүй нүхээр биеийнхээ дээд хэсгийг гаргамагц B надад гар сунган туслав. Дараагаар нь би биеийнхээ доод хэсгийг нүхнээс гаргалаа. Ахиад хэдхэн секунд өнгөрөхөд би нүхнээс гарч дөнгөлөө! Харин B бид хоёр гар барилцаад даруй өөрсдийн хэрэглэлийг авч явахдаа бэлтгэж эхлэв. Энэ хооронд би нүхнээс ирэх чимээг чих тавин сонсохыг хичээж байсан юм. Гэвч бид тоног хэрэгслэлээ хураахдаа дэндүү их чимээ гаргаж байсан учраас сайн сонсч чадсангүй. Тэгээд нүх рүү харах болгондоо би тэндээс гарч ирсэндээ тайвширч байгаагаа юу юунаас илүүтэй мэдэрч байлаа. Ерөнхийдөө агуйг би ингэж л мэдэрдэг. Би агуй руу орох дуртай. Харин тэндээс гарч ирэхдээ орохоосоо илүү баяртай байдаг гэх үү дээ.

Мөн шинэ агуйн хэсгүүдээс зураг авч байх үед зарим нэг хачин зүйлс надад тохиолдсон юм. Дараагийн тасалгаа руу хөтөлсөн гарцнуудын зураг зүв зүгээр угаагдсан юмсан. Гэвч тасалгаан дотор авсан зурагнуудын аль нь ч угаагдсангүй! Дугуй том чулуу, тэгээд ялангуяа миний харсан өнөөх дүрс бичигний зураг! Харин тэр тасалгаанд орохоос өмнөх, болон тэндээс гарсны дараа авсан зурагнууд бүгд хэвийн байлаа! Хачин хэрэг шүү. Гэхдээ би харсан зургаа сайн санаж байсан болохоор доор зурж үзүүлэв.

Их болхи зурсан байгаа шүү, гэхдээ л зөв дүрсэлсэн гэж бодож байна. Харин уг зургийг харах үед хамгийн түрүүнд толгойд минь 'Blair Witch Project' кино орж ирсэнсэн.  Түүнээс гадна гараа өргөсөн хүмүүсийн хэлбэр дүрс бүхий зурагнуудын яг голд нь энэ дүрс дүрслэгдсэн байсныг онцлон хэлье.

Дээр дурьдсан том тасалгаа руу орохоосоо өмнө авсан сүүлчийн зураг маань гэвэл энэ л байна. Харин гарцын төгсгөлд хагас сүүдэрлэгдсэн дугуй чулууг харж байна уу, тэр бол өнөөх чулуу маань.

Дугуй чулууг би тэмдэглэж үзүүллээ. Эндээс бараг харагдахгүй байгаа ч гэсэн дугуй чулууг авсан зураг үүнээс өөр байсангүй.

Цааш унших

Агуй Судлаач Тед (6~р хэсэг: Дуу Чимээ)

3~р сарын 3~4, 2001.

Нууцлаг Агуй руу эргэн очих хүртэл дахин гурван долоо хоног өнгөрлөө. Уг ажлыг анх эхлүүлж байсан үетэй харьцуулбал бидний хүсэл эрмэлзэл тодорхой хэмжээгээр буурсан байв. Анхандаа энэ бүгдийг зугаатай адал явдал мэтээр хүлээн авч байсныг яана, гэвч сүүлийн аяллаас хойш бид үүнд арай илүү нухацтай хандах болсон юм. Тийш дахин явж байхдаа бид хоёр, урьд өмнөх аяллуудыг бодвол нийт замын туршид олон зүйлийг ярьсангүй. Тэгээд ч сүүлийн аяллаас хойш бидэнд тухтай сайн ярилцах зав чөлөө гаралгүй байсаар өдийг хүрсэн билээ (Ямар нэгэн шалтгаан бол байхгүй шүү, харин ажил амьдралын асуудлаас болоод л тэр.). Тэгээд өнөөх гарцаар хэрхэн гарах вэ гэж хэлэлцэхийн оронд хамгийн сүүлд болж өнгөрсөн учир битүүлэг зүйлсийн талаар ярилцаж явав. Гэвч бид хоёрын хэн хэн маань үүнд тохирсон сайн тайлбарыг хийж чадаагүйгээр үл барам сүүлд хийсэн тэрхүү аяллынхаа талаар өөр хэн нэгэнд үг цухуйлгаагүй нь үнэхээр хачирхалтай хэрэг байсан гэж бодож байна. Уг нь бол бусад аяллын тухайд бол эсрэгээрээ байдагсан. Тийнхүү өөрт тохиолдсон зүйлсээ найзууддаа болон гэрийнхэндээ ярьж суух нь зугаатай байдаг байлаа. Нарийхан давчуу нүхээр гарч, урт жижигхэн хонгилыг алгасаад агуйн судлагдаагүй хэсэгт хөл тавих тухай бусдад ярих нь хичнээн хөгжилтэй байдаг гээч. Гэвч ихэнх хүмүүс сайн дурын саналаар бидэнтэй нэгдэж нарийхан нүх рүү орно гэхээс жийрхдэг байв. Миний ч хувьд мөн адил. Гэхдээ надад нүхний нөгөө талд гарна гэсэн зорилго байсан юм.

Замын ачааллаас холуур өнгөрөхийн тулд бид өглөө эрт замдаа гарлаа. Мөн яг хэдэн цагт агуйд хүрч очсоноо би сайн санахгүй байна. Бас дээр хэлсэн шиг, бидний уур амьсгал өөрчлөгдсөн байлаа. Ингээд бид багаж хэрэгслээ бэлтгэж аваад олсоор доош бууцгаасан юм. Мэдээж хэрэг B энэ удаад Випийг гэртээ үлдээсэн бөгөөд бидний хэрэглэж буй хэрэгслийн хувьд яг л өмнөхтэйгээ адилхан байв. Мөн замын ачаа тээшийг хөнгөлөхийн тулд зарим багаж хэрэгслээ тэр доор үлдээсэн гэдгийг та бүхэн мэдэх байх. Хэдий тийм ч бидний ачаа муугүй жин татаж байсан шүү, гэхдээ л бид доош нь хурдан гэгч нь бууж дөнгөв. Нэмж хэлэхэд, бидэнд дээш болон доош буух маш сайн систем, техник бий. Энэ аяллын хувьд тохиолдсон цорын ганц бүтэлгүй зүйл гэвэл B доош буухдаа гараа шалбалсан явдал байв. Аз болоход тийм ч муу биш л дээ. Өнгөц шарх байсан болохоор нүхний дэргэд очсон хойноо боож эмчлэхээр болов. Тэгээд тэнд очсон хойно, түүнийг шархаа боож байх хооронд би шулуухан гэгч нь ажилдаа орлоо. Энэ удаад нүхнээс агаарын урсгал мэдрэгдэж байснаас гадна газрын гүнээс өнөөх нүргээн сонсогдсон хэвээр байв. Урьдын адил 4 баттерэй авч очсон ба бүхэл бүтэн нэг өдрийг тэнд ажиллаж өнгөрүүлнэ гэдэгт би найдаж байсан юм. Харин ажил маань жаахан удаан эхэлсэн шүү. Хамгийн анх ажиллаж эхлэхэд нүхний зузаан 3 инч байсан бол нүхийг өргөсгөх тусам улам илүү зузаарч байлаа. Ийм л учраас ажлын үйл явц их удаашрах боллоо. Гэхдээ л бид өөрсдийн хүч энергийг ажилдаа бүрэн зарцуулж байсан юм. Нүхний амсар ч хавьгүй том болж ирж байсан бөгөөд хэмжээг нь харьцуулахын тулд би алх бас зургийн аппаратаа оруулаад Флоидын Бунхны зургийг авсан юм.

Эндээс хараад хэлэхэд хэцүү, гэхдээ нүхний хамгийн нарийн хэсэг нь 7 инчийн өндөртэй харагдаж байна. Өргөн нь ойролцоогоор 20~24 инч. Алхны тухайд бол 5 паундын жижигхэн алх байгаа. Мөн шалан дээр бутархай чулуунууд харагдаж байна.

Нүхний хэмжээ томорч, бутархай чулуунууд хөглөрч байхыг харахад үнэхээр таатай байсан. Мөн төдий хэмжээний ажлыг хийж гүйцэтгэхэд нүхээр цааш гарч дөнгөх юм байна гэдгийг бид бараг л тооцоолсон бөгөөд ажлаа цааш нь үргэлжлүүлэн хийсээр л байв. Ажлаа хийж байх явцдаа бид хоорондоо ярьдаггүй байлаа, тэртээ тэргүй өрөм алх гээд дуу чимээ ихтэй байдгаас хойш. Харин амралтынхаа үеэр бид толгойдоо орж ирсэн тэр бүх л сэдвийн дагуу элдвийн зүйлсийн талаар хөөрөлддөг байв. Мөн амралтын тухайд бол ажиллаж байгаа нэг нь хэзээ халаагаа өгнө тэр цагт л амралт эхлэх болно. Гэхдээ нэг ажиллаад эхэлсэн бол бид хоёрын хэн хэн маань нилээд хугацаанд өөрсдийгөө дайчилдаг байсан шүү. B~г бодвол би хүчээр арай илүү, хэдий тийм ч тэрбээр богино хугацаанд надаас дутахааргүй ажлыг амжуулж дөнгөдөг байв. Мөн багахан хэмжээний амжилтандаа баярлаж хамтдаа тэмдэглэдэг хэвээрээ л байлаа. Ялангуяа бутархай чулуунууд дээр ажиллах байх явцад баярлах шалтаг ер мундахгүй. Зарим ховор тохиолдолд алганы дайны чинээ чулуу ховхрон унахад агуйн хонгилоор нэг орилж хашгирч гарна. Эсрэг талд нь юу ч байдаг байлаа гэсэн ... тэр жижигхээн чулуу биднийг нүхний нөгөө хэсгээс зааглахаа больж байна шүү дээ. Бас би нүхний нөгөө тал руу нэвтрэн орох өөр нэгэн нууц гарц бий бөгөөд их олон жилийн өмнө Испаний нээлт хийгчид тэнд өөрсдийн алт эрдэнэсийг нуусан байх хэмээн мөрөөдсөн хэвээр л байна. Тэгээд биднийг олох хүртэл хэний ч гарт оролгүй, тэндээ л байж байсан бол яахав! B~ын хувьд хэдий тодорхой биш ч гэлээ илүү бодьтой таамаглалыг дэвшүүлдэг байв. Түүний үзэж буйгаар бол нүхний нөгөө хэсэгт зүгээр л өөр нэгэн агуйн хэсэг бий гэнэ. Гэхдээ хэнийх нь зөв байсныг удахгүй харна аа.

Энэ удаагийн аялалд бид арай илүү том өрөмний хошууг авч ирсэн тул бидний ажлын хурд ямар байх бол гэдгийг харахыг үнэхээр их хүсч байв. Би түүнийг техник хангамжийн дэлгүүрээс худалдаж авсан юм (Яггүй үнэтэй эд байсан шүү.). Зарим нь бусдаасаа илүү том диаметртэй байхад нөгөө нэг нь хэдий жижигхэн ч гэлээ урт байлаа. Харин том өрөмний хошууг бидэнд арай ахдах вий хэмээн таамаглаж байсан минь зөв болж таарлаа шүү. Түүнийг ашиглаж үзэхэд ажлын явц бүр удаан болж ирж байлаа. Бид байдаг хүчээрээ ажиллаад л байлаа, ажиллаад л байлаа, гэвч эцэстээ өөрсдийгөө дэмий л ядрааж орхив. Том хошууны хувьд бидний хүчрэхээргүй, хэрээс хэтэрсэн доргилтыг өгч байсан юм. Гэхдээ цохилттой алханд бол ашиглаж болохоор санагдаж байсан ч харамсалтай нь бидэнд тийм багаж байсангүй. Харин урт хошуу нь манай өрмөнд гайхалтай сайн зохицож байв. Чухамхүү уг хошууг хэрэглэсээр л бид өдийг хүрсэн хэрэг. Мөн өрөмний хошуу хугарч орхивол бид магадгүй хошуугүй болоод зогсохгүй, өрмөө эвдэлж, гараа авч мэдэхээр хэмжээнд өрмийг хэдхэн инчийн зайнд хүчтэй гэгч нь ханаруу дарж байлаа. Гэтэл хүссэн зүйл хүзүүгээр ороов гэгчээр гэнэтхэн өрөмний хошууг хугарах үед би золтой л өрмийг хананд цохиод эвдэлчихсэнгүй. Хэдийгээр хэдэн инчээр богиноссон ч гэлээ хошууг бид аваад эргээд өрмөндөө хийж үзэхэд давгүй сайн ажиллаж байх нь тэр. Ингээд энэ бүхний дараагаар бид алх, цүүцнийхээ ажилд орлоо. Дөрөв дэх баттерэй хүртэл бидний ажил урьдын л адил хэвийн үргэлжлэв.

Энэ үед би өвдөг дээрээ сөхөрч суугаад ханыг удаан гэгч нь өрөмдөж байв. Толгойдоо чихэвч өмсч, нүдэндээ шил зүүсэн байсан бөгөөд бодол санаа минь зөвхөн урдах ажил дээрээ л төвлөрч байв. Гэвч удалгүй би ханыг нүхлэх өрөмний дууны цаанаас өөр нэгэн чимээг олж сонссон юм.  Энэ чимээ үнэхээр тод дуулдаж байлаа. Хэдийгээр би чихэвч зүүж, өрөм ажиллуулж байсан ч түүнийг олж сонсохоор тийм тод байсан юм! Тэгээд эхэндээ би үүнийг өрөмнөөс гарсан чимээ гэж бодсон боловч нэг л өөр, нэг л тийм хяхтнаж бас шуухитнаж байгаа гэлтэй хачин жигтэй чимээ байв. Тийм ээ, нэг л өөр чимээ. Төд удалгүй би уг чимээг өрөмнөөс биш нүхнээс гарч байгаа гэдгийг анзаарав! Тэгээд чихэвчээ тайлж, өрмөө унтраах тэр мөчид урьд өмнө хэзээ ч сонсч байгаагүй аймшигтай чарлааныг олж сонссон юм даа!! Уг орилоон агуйгаар нэг цуурайтаж байлаа. Энэ үед би нүдээ том гэгч нь нээгээд нүх рүү цоо ширтэж байв. Бас хэсэг хугацаанд хөдөлж чадсангүй, бүр амьсгаагүй болоод хөшиж орхив. Би тэгээд B~рүү эргэж харлаа. Минутын өмнө тэр олсны цүнхээ дэрлээд дуг хийж байсныг санаж байна. Харин одоо бол тэр хоёр хөл дээрээ босч зогсоод, амаа ангайлган гайхширч зогсоно! Эргээд би нүх рүү харах үедээ тэндээс ямар нэгэн чөтгөрийн нүд намайг ширтэж байхвий гэхээс эмээж байлаа. Гэвч Флоидын Бунхны зүгээс юу ч харагдсангүй. Би нүдээ онийлгож ирээд гар чийдэнгийн тусгал хүрэх газрыг сайн гэгч нь ажиглав. Бас л тэндээс юу ч харагдсангүй, хав харанхуй байлаа. Аниргүйн дунд тийнхүү суухдаа би юу юунаас илүүтэй зүрхнийхээ цохилтыг мэдэрч байв. Агуйд өөр ямар ч чимээ гарсангүй. Харин удалгүй ард минь шажигнах чимээ гарахыг олж сонсоод би золтой л толгойгоороо чулуу мөргөчихсөнгүй. Энэ B байлаа, тэр гар чийдэнгээ асаасан нь энэ байв. Мөн B ам нээж ярих үед нь би дахин давхийн цочив. Ямар нэгэн чулуу олоод нүх рүү хийх хэрэгтэй гэж тэр шивнэлээ. Тэнд ямар ч амьтан байж мэдэх тул уг нүхээр гарч ирэхээс нь өмнө нүхийг бөглөх хэрэгтэй гэж нэмж хэлэв. Би түргэн гэгч нь томхон чулуу олоод өнөөх нүхрүү шургуулж орхилоо. Тэгээд лантуун алхны тусламжтайгаар тэдгээр чулуунуудыг аль болох цааш нь, бүр илүү цааш нь түлхэж байлаа. Нүх жижигхэн байсан тулдаа удалгүй бид өөрсдийгөө өнөөх нүхнээс зааглаж дөнгөв. Энэ бүхнийг хийж байх явцдаа би уг чимээг ямар нэгэн амьтнаас гарсан гэж бодохгүй л байв. Харин B үнэхээр уг чимээг амьтных гэдэгт итгэлтэй байсан уу, эсвэл өөрийгөө зүгээр л итгүүлж орхисон уу гэдгийг мэдэх юм алга. Би түүнд өөр юуг ч хэлсэнгүй.

Энэ явдал болж өнгөрснөөс хойш уг тэмдэглэлийг бичих хүртэлх хугацаанд (2 өдөр) уг чимээний эх сурвалжийг олохоор их л хичээв. Мөн чимээг дүрсэлж хэлбэл айсандаа болоод хүн чарлах юм уу, эсвэл өвдсөндөө болоод орилох зэрлэг муурны дуутай их төстэй байв. Хэрэв би буруу таагаагүй бол тэр чимээ өнөөх нүхнээс гарч байсан бөгөөд ойролцоогоор 100 фитийн цаанаас дуулдсан санагдана. Уг аймшигтай дуу агуйгаар цуурайтаж байсан шигээ одоог хүртэл чихэнд минь сонсогдсоор л байна. Харин B уг чимээг 8~10 секунд үргэлжилсэн гэлээ. Надад бол 5 секунд. (3 секундэд нь би өрөм ажиллуулж байсан, нэг болон 1/2 секундэд өрмийг би зогсоож чихэвчээ тайлсан, тэгээд 1/2 секундэд аймшигтай чимээг олж сонссон.) Үнэнийг хэлэхэд хугацааг нь барагцаалж хэлэхэд их хүндрэлтэй юм.

Нүхэн гарцыг чулуугаар чигжсэний дараагаар бид хоёр хэсэг хугацаанд чимээ чагнаж чимээгүй суув. Ердийн үеийнхийг бодвол амьсгаа маань түргэссэн байлаа. Бидний хэн хэн нь нэг хэсэгтээ л юу ч ярьсангүй. Харин удалгүй B ам нээж ажилдаа эргэж орцгооё, гэхдээ нүхнээс хараагаа салгахгүй байя гэж хэллээ. Ингээд бид хоёр нүхэнд чийдэнгээ байрлуулаад Флоидын Бунхныг нэвт гэрэлтүүлсэн юм. Мөн энэ үед л бид агаарын урсгал мэдрэгдэхээ больж алсаас дуулдах нүргээн чимээгүй болсныг анзаарсан юм даа. Яагаад ч юм миний санаа тэгтлээ их зовсонгүй. Бас би B~д хандаж юу ч хэлсэнгүй, тэр ч юуг ч ярьсангүй. Тэгээд бид өрөмдлөгийн ажилдаа эргэн орсон бөгөөд ажлын халааг B гардаж авав. Хэдийгээр би бүрэн гүйцэт тайвшраагүй байсан ч гэлээ нүхнээс холдохыг бас хүссэнгүй. B~ын хувьд байсхийгээд л өрмөө зогсоож чимээ чагнан сууж байлаа. Харин би гэрлээ асаагаад зүгээр л түүнийг хараад сууж байсан юм. Нүхнээс би нилээд зайтай сууж байсан ба миний ар нуруунаас буюу харанхуй цөөрмийн зүгээс хэн нэгэн ширтээд байх шиг хачин эвгүй мэдрэмж төрж байв. Гар чийдэнгийн гэрэлд агуйн бана чулуунууд элдвийн дүрстэй сүүдэр үүсгэн харагдах тоолонд зүрхний цохилт дагаад өсч байлаа. Айдас төсөөлөл минь намайг бүрэн эзэмджээ. Хачирхалтай нь B намайг бодвол харьцангуй тайван байсан шүү. Ингээд хэсэг хугацаа өнгөрөхөд, эргээд тэр урдах ажилдаа махарч эхэллээ. Миний хувьд мэдээж хэрэг өрөмнөөс гадна өөр бусад чимээ анирыг сонсч суусан юм. Гэвч танил дасал болсон өрөмдлөгийн дуунаас өөр юуг ч олж сонссонгүй. Агуйн өөр бусад замуудыг бодож суухдаа яагаад ч юм нүхэн гарцны цаана гарч үзэх гэсэн хүсэл минь дахин оволзож ирснийг анзаарлаа. Магадгүй энэ бүхэн ядаргаанаас болсон байх. Эсвэл ердөө л нүхний нөгөө талд ямар нэгэн гайхалтай зүйл бий гэсэн бодлоос минь болсон биз ээ.

B~г ам нээн үглэж эхлэх үед бодол санаа минь замхран одов. Тэр харааж бас зүхэж байлаа. Учир нь өөрийнх нь ажиллаж байсан чулууны хэлтэрхий хараахан хагараагүй байхад өрөмний баттерэй нь дууссан байж. Тэр тэгээд ажиллагаагүй болсон өрмийг холдуулж орхиод алх цүүц аваад ажлаа үргэлжлүүлж гарав. Арван минут хэртэй ноцолдсоны эцэст амьсгаадаж бас хөлөрсөн амьтан агуйн ханыг налаад амсхийв. Гадас нь хананд гарсан нүхэнд зоолттой үлджээ. B алхаараа над руу зангаж миний ээлж ирснийг сануулав. Харин би гараа хумхиад толгойгоо сэгсэрлээ. Уг агуйгаас гарахад би бэлэн байсан юм. Тэр ч миний санааг ойлгосон бололтой, мөн бид юу ч ярилгүйгээр багаж хэрэгслээ аваад агуйгаас гарахаар явцгаалаа. Мэдээж хэрэг бид зарим нэг багажийг нүхний дэргэд үлдээлгүй яахав. Би түрүүнд нь явж байсан ба B~г хүлээхээр үе үе дороо зогсох шаардлага гарч байлаа. Гэхдээ тэр удаан алхаж байсных биш харин би тэндээс гарахын хүслэн болж байсан тул тэр билээ. Ингээд удалгүй агуйгаас гарч шөнийн цэнгэг агаарыг цээж дүүрэн амьсгалахад үнэхээр таатай байв.

Миний тэмдэглэл тэр үдэш болж өнгөрсөн бусад зүйлсийн талаар үргэлжлэх болно: Бидний оройн зоог, зочид буудалд хоноглосон тухай, мөн дараах өдөр нь дахин агуй руу буцаж очих болсон тухай. Мэдээж хэрэг өнөөх хачин чимээний талаар удаан гэгч нь ярилцаж суусан болоод бас нэгэн тавгүй шөнийн талаар бичигдсэн болно. Тэр явдлаас хойш тийм богино хугацаанд агуй руу дахин очихоор болсондоо би ҮНЭХЭЭР итгэж чадахгүй нь. B~ын хувьд аюул эрсдлийг төдийлөн ойшоохгүй байгаа нь илт байлаа. Үнэхээр энэ ямар нэгэн амьтан (Би хувьдаа итгээгүй л дээ, гэхдээ үүнээс сайн тайлбарыг олсонгүй.) байсан бол бид өөрсдийгөө аюулд оруулж байгаа юм биш биз? Мөн өөрсдийн бодол санааг ойлгоход их хүндрэлтэй болж ирж байлаа. Учир нь бид онгон агуйг нээх гэсэн хүсэлдээ хэтэрхий их автсан байсан юм. Одоо энэ бүхнийг бодоод байхад нэг үг толгойд орж ирж байна: тестостерон!

3~р сарын 13~н.

Өчүүхэн ч гэлээ амттай хоол, мөн сайн нойр хоёр хүний зан аашийг өөрчилж орхидог нь үнэхээр сонин хэрэг шүү. Хэдийгээр өнөөх хачирхалтай дуу чимээний талаарх таагүй дурсамж бидний ой тойнд сэргэг хэвээр байсан ч гэлээ итгэл найдварынхаа галыг бид дахин асаасан юм. Мөн нүхний нөгөө талд гарахад тийм ч хол юм шиг санагдахгүй байлаа. Гэхдээ амжилтанд хүрэхийн тулд ахиад хэдэн өдөр ажиллах шаардлагатай болохыг бид гадарлаж байв. Ингээд бид ажлаа үргэлжлүүлэн хийхээр агуйг дахин зорив. Агуйн харанхуй гүн рүү нэвтрэх тусам урьд шөнийн аймшигтай дурсамжууд сэдэрч байв. Агуйн аргзгар чулуунууд бидний каскны гэрэлд харагдаад өнгөрөх ба агаар орчноос тоос шороо үнэртэж, дуу чимээ гарган бид урагш мөлхөж байлаа. Харин тийнхүү явсаар удалгүй Флоидын Бунхны үүдэнд явж очиход ахиад л өнөөх агуйн нууцлаг хэсэг рүү хөтлөх өөрсдийн замыг засахад бэлэн боллоо. Мөн бид алсаас дуулдах нүргээн хийгээд нүхнээс гарах салхины урсгалыг мэдэрсэн билээ.

Агуйн хананд бэлээхэн зоолттой байсан гадас биднийг ажлаа чухам хаанаас эхлэхийг бэлхэн хэлж өгч байв. Ингээд B өчигдөр зогссон газраасаа эхлээд ажлаа цааш үргэлжлүүлэв. Миний хувьд гэвэл хэдийгээр би хангалттай сайн амарч аваад ажиллахад бэлэн болсон байсан ч өчигдрийнхөө газарт үүрэглэн суух бөгөөд B~ын нүдэх алхны чимээ агуйгаар нэг цуурайтаж байлаа. Гэвч хоёр, гурван минут өнгөрөв үү үгүй юу, B баяр хөөр болоод явчихлаа шүү. Тэр эргэж хараад надад алганы дайны том хэмжээтэй чулууг үзүүлсэн юм. Тэр амьсгаадаж байлаа, гэвч нүүрэнд нь том гэгч нь инээмсэглэл тодорсон байна. Би ч мөн адил инээмсэглэв. Энэхэн мөчид өнөөх хачин дуу чимээ мартагдаж, харин түүний оронд амжилт баярхал биднийг эзэмдсэнсэн.

Нүхний хэмжээ ийм болсон байв.

Нүхний зүүн доод хэсгийн булан хэтэрхий зузаан байсан тул бидний хамаг л хүч тэнхээг барж байлаа. Зөвхөн энэ л буланг аваад хаячих юм бол бид нүхрүү багтаж чадна хэмээн бодож байсан юм. Харин одоо B тэр булангийн хэлтэрхийг гартаа бариад зогсож байна. Нүхийг судлах гэсэн бидний хүсэл зориг улам ихээр нэмэгдэж ирлээ. Миний ээлж ирж, би алх бариад нүхний ирмэгийг цохиж эхлэв. Тэрхүү буланг авч хаях бидний санаа үнэхээр байгаа оллоо шүү. Хэмжээ нь бүр яг байлаа! Одоо, хүсэн хүлээсэн мөч ирж байна.

Би Флоидын Бунхан руу анхааралтай гэгч нь харав. Тэгээд хамгийн сайн арга бол толгой дээгүүрээ нэг гараа оруулаад, харин толгойгоо хажуу тийш нь харуулаад удаан гэгч нь мөлхөж орвол дээр юм байна гэсэн шийдэлд хүрлээ. Гэвч харамсалтай нь энэ ажиллагаа маань бүтсэнгүй. Нүх ЖИЖИГХЭН байлаа. Гэхдээ нүхийг дахин өргөсгөхгүйгээр тийш оръё гэвэл хоёр гараа толгойноосоо урагш байрлуулаад, өөрөөр хэлбэл шумбах гэж буй байдалтайгаар толгойгоо хажуу тийш нь харуулаад бунхан руу мөлхөн орж болохоор юм шиг санагдаж байв. Нүхний өргөн нь хангалттай байсан ба харин өндөр нь бидэнд асуудал болж байлаа. Ингээд дээр дурьдсан байрлалаар мөлхөж ороход эхэндээ мөр их чилж байв, гэхдээ л тэр дотор овоо зайтай байсан шүү. Мөн энэ байрлалд хоёр хажуу тийш болон мөлхөхөд үнэхээр урамтай урагшилж байв.

Нүх рүү бүтэн биеэрээ явж орохын тулд би хөл дээрээ зогсч агуйн шалтай нэг хэмд доош бөхийх хэрэгтэй болов. Өвдөг маань нугарч, хөл дээрээ хагас суугаад хоёр гараа толгойныхоо урд байрлуулах нь үнэндээ тухгүй байлаа. Мөн цээжин биеийнхээ дээд хэсгийг зүүн тийш нь, цагийн зүүний эсрэг чигт эргүүлэн байрлуулж, нүхний өнцөг болоод хэмжээтэй дүйцүүлж байсан юм.

Хамгийн сүүлийн зурагнаас гарц ерөнхийдөө баруун талруугаа өндөр болж байгааг анзаараарай.

Нүх рүү эхэлж би гараа оруулахдаа нилээдгүй газарт нь арьсаа зулгалж орхив. Дараагаар нь толгойгоо орууллаа. Яг ийм байрлалаас эвтэйхэн байрлал эзлэхийн тулд биеэ бас мөрөө эргүүлэх хэрэгтэй болов. Ингээд нүх рүү мөр маань явж ороход удалгүй мөр болон цээжийг минь агуйн чулуунууд үрж эхэллээ. Биеийнхээ нилээдгүй хэсгийг шалбалсан боловч энэ нь намайг огтхон ч зогсоосонгүй. Би урагшилсаар л байлаа. Өвдөлтийн хувьд харьцангуй гайгүй байсан бөгөөд би үнэхээр уг нүх рүү яваад ОРЧИХСОН шүү! Яахав, зөвхөн биеийн маань дээд хэсэг нь л дээ. Гэхдээ л би бунханд ямар байх талаар төсөөлөлтэй болоод авлаа шүү дээ.

Энэ зурганд нүх рүү явж орсон байрлалыг харуулав. Мөн бидний ажиллаж байсан орчныг харж болно.

Ингээд бунханд явж орсны дараагаар биеэ хөдөлгөхөд ердөө надад хэдхэн инч зай л тэнд байсан юм. Нүхний хамгийн том хэсэг нь тэр байлаа. Өөрөөр хэлбэл цааш явах тусам завсар зай улам бүр давчуу болж ирж байсан юм. Гэхдээ Бунхан дотор байхдаа цааш нь мөлхөхөд чухамхүү ямар байх нь вэ гэдгийг судалж болохоор байв. Хэдийгээр миний орсон тэр хэсэг нүхний хамгийн том хэсэг нь байсан ч гэлээ хангалттай байсангүй. Толгойгоо би чөлөөтэй хөдөлгөж болж байсан ч хаашаагаа л харна хатуу чулуун хана нүүрэнд маань тулж байлаа. Тэгээд ярих үед яг л хайрцган дотор байгаа юм шиг дуу хоолой маань үнэхээр бөглүү сонсогдож байсан юм. Цээжээ нүхний шалан дээр байрлуулаад амрааж болох байсан ч арзгар чулуунууд дороос нухаад тухтай байсангүй. Толгойгоо өнгийлгөж урагшаа харъя гэвч өчигдрийн нүхэнд байрлуулсан чулуунаас болоод цаадах газрыг нь олигтой харж чадсангүй. Нүхний төгсгөл ойрхон харагдаж байсан шигээ цаашлах тусам улам нарийн болж ирж байлаа. Ингээд би цааш нь мөлхөж чадна гэдэгтээ эргэлзэж эхлэв. Гэхдээ л гарц тун ойрхон байгаа гэдгийг би мэдэж байсан юм. Мөн би цааш нь мөлхөхийг хүссэн. Эхлээд замыг минь хааж байсан сул чулуунуудыг холдууллаа. Нүхэн гарцны шалан дээрх чулуунуудын ихэнх нь сул биш агуйн шалтай залгаатай байсанд миний урам багагүй хугарав. Ердөө тэднийг би замаасаа түлхээд л холдуулчихна хэмээн санаж байсныг яана. Аз болоход гартаа алх барьж явсан тулдаа өчигдрийн чулуун ханыг цааш нь түлхэж орхив. Тэгээд замд садаа болсон жижигхэн чулуунуудыг буталж явлаа. Тэгээд алхаа нарийхан завсраар оруулаад хэмжээ авлаа, агуйн хамгийн нарийн хэсэг нь ойролцоогоор 7 инч болохоор аж. Ингээд нүхээр мөлхөж гарахаас өмнө дахиад жаахан ажиллах хэрэгтэй болсныг би ойлголоо. Энэ бүх хугацааны туршид миний толгой нүхэн дотор байсан ба ард үлдсэн B миний зааварчилгаа болон тайлбарыг нэгд нэгэнгүй сонсч суусан юм. Бас тэр дээр үзүүлсэн зургийг авсан юм. Баярлалаа B. Ямартай ч нүхний хэмжээ тэгтлээ их асуудал болсонгүй. Товчхонд нь дүгнэж хэлэхэд, би маш жижигхэн нүхэн дотор байлаа, гэхдээ биеийн маань ердөө дээд хэсэг л тийш орсон гэдгийг хэлэх байна. Мөн нүхний хамгийн том хэсэг нь гээд байгаа шүү, гэхдээ гар минь чөлөөтэй хөдөлж байсан бөгөөд би харьцангуй тайван байлаа. Ингээд урагшлах цаг болов.

Гартаа барьж явсан алхаа би аль болох өөрийн хүрэх хамгийн хол газарт сунгаж байв (Бие маань нүхний үүдийг тагласнаас хойш алхыг буцаах ямар ч арга байсангүй, гэхдээ хамт авч явахад үнэхээр их хэрэг болж байлаа.). Ташаагаа зөв өнцөгт тааруулан нүх рүү оруулахын тулд тохойгоороо нүхэн гарцны шалнаас тулж, нүхний гадна байсан хөлөөрөө би газраас түлхэж эхлэв. Ингээд аажуухан гэгч нь урагшилж эхэллээ. Ташаа маань бараг л багтчихлаа. Бүтэн бие маань нүх рүү явж орсны дараагаар би бага зэрэг амарч аваад цааш мөлхөхдөө бэлтгэж эхлэв. Тэгээд нэг гараараа тулж урагшлах техникийг ашиглаж эхэллээ. Урагшлах тусам биеэ хөдөлгөх, эргүүлэх зай завсар улам бүр хомс болсоор байв. Зөвхөн би толгойгоо л эргүүлэх боломжтой байсан юм. Нүх үнэхээр ДАВЧУУ болж ирлээ!

Гэхдээ санаж байсныг бодвол хавьгүй хялбар байсан шүү. Би нэг гараа ашиглаад (Миний зүүн гар) баруун гараараа түлхэж байв. Харин биеэрээ чулуунуудад хүрэхгүйн тулд аль болох л займчуулж явахыг хичээж байлаа. Толгойгоо баруун тийш нь эргүүлж үзэхээр шийдэв, ингэсэн нь илүү тухтай байв. Цаашлах тусмаа би шинэ шинэ зүйлсийг сурч байлаа. Хэрэв нэг гарт минь жижигхэн гар чийдэн байсан бол сайхан байхгүй юу. Тэгсэн бол урдах замаа сайн гэрэлтүүлж үзээд яг ямар газраар мөлхөх гэж байгаагаа мэдэх боломжтой байв. Гэхдээ толгойгоо эргүүлсэн байсан болохоор урагш хараад мөлхөнө гэдэг бас л амаргүй ажил байлаа. Ингээд эцэстээ нүхэн гарцны шалны хэсгээс ахиад хэдэн чулуу ховхлогүй л бол болохгүй гэдэг нь тодорхой боллоо. Хөдлөх бүртээ би энгэр заамаа чулуунд урж байлаа. Тэд хурц бөгөөд бас их өвтгөж байсныг хэлэх байна. Үнэнийг хэлэхэд, би өөрөө л чулуунуудад цээж шал хоёрын завсраар явж ороод биеийг маань нухах боломжийг олгож байлаа л даа. Тэднийг би гараараа, боломжгүй бол хацраараа замаасаа зайлуулж байв. Харин нүхнээс буцаж гарахдаа урд гараараа тулж бас түлхэлт өгч байлаа.

Миний энэ бяцхан аялал агуй судлалын карьерийн маань хувьд маш том тэмдэглэлт үйл явдал болсон гэхэд хилсдэхгүй шүү. Агуйд анх нэвтэрч байхад л нарийхан давчуу газар руу явж орох нь надад таатай санагдаж байсан гэж бодож байна уу. Агуйн эхэн хэсэгдэх жижигхэн зай завсар гэхэд л багагүй саад мэт санагдаж байлаа. Гэвч давчуухан нүхээр өөрийгөө хүчлэн урагш мөлхөж байх үедээ би өөрийгөө улам бүр тайвширч байгаагаа анзаарсан юм. Сонин хэрэг шүү. Мөн уг нүх надад үнэхээр сорилт болж байлаа, урьд өмнө би хэзээ ч ийм жижиг хэмжээний нүх рүү явж орж байсангүй. Каскаа тайлж авах тухай урьд өмнө санаанд маань бууж байсангүй. Уг гарц багтаж шингэхэд улам хэцүү болж байсан тул яая гэхэв. Зөвхөн каскаа тайлаад зогсохгүй толгойгоо хүртэл эвтэйхэн байрлуулж нүхэнд тааруулах хэрэгтэй болов.

Нүх рүү би дахин орсон ба Бунханд хийсэн аялал нэг иймэрхүү болж өнгөрсөн :

Ташаагаа нүх рүү оруулсны дараагаар би цааш хэрхэх тухайгаа бодож хэдэн минут саатсан юм. Хөлний маань ихэнх хэсэг нүхний гадна байлаа, гэхдээ газарт тулаагүй агаар дээр. Бунханы хувьд толгойгоо хөдөлгөж, гараа чөлөөтэй байрлуулж болох хэмжээний том байв. Хангалттай их биш ч гэлээ гарцны бусад хэсгийг бодвол хамаагүй том. Мөн энэ бүхнийг арай өөрөөр тайлбарлавал яг л толгойгоо хайрцган дотор хийсэн мэт мэдрэмж төрж байсан шүү. Хаашаагаа л харна нүүрнээс минь хэдхэн инчийн зайд чулуун хана тулж байсан юм. Миний амнаас гарсан дуу чимээ маш бөглүү сонсогдож байлаа. Гарцын хамгийн нарийн хэсэг нь 10 фит дээр таарч байсан бөгөөд миний хувьд 3 1/2 хэсэгт байв. Мөн 4 фут марк хэсэгт би өөртөө тухтай байрлалыг эзлэж болохоор байсан ба энэ янзаараа 12 фут марк хүртэл явна. Ингээд нүхний нөгөө талд гарах боломжтой болж байгаа юм.

Би зүүн гараа урдаа байрлуулаад, толгойгоо баруун тийш нь эргүүлсэн байрлалд мөлхөж байв. Энэ үедээ би B~ийн өгсөн гар чийдэнг зүүн гартаа барьсан байлаа. Мөн инч инчээр урагшилж байхдаа урдах чулуунуудыг зүүн гараараа холдуулж явав. Гэхдээ би үүнийг амжилттай байсан гэж хэлэхгүй ээ, зарим чулуунуудыг би алдаад өнгөрүүлж байсан бол нөгөө нэгнийг нь хөдөлгөж чадахгүй байлаа. Дээр хэлсэнчлэн гарцны эхэн хэсэгт сул зай ихтэй тул хурдан урагшилж байсан нь сайн хэрэг. Харин удалгүй чулуун хананууд намайг бүсэлж эхлэв. Эргэн тойронд минь хэд хэдэн инч зай байсан ч гарцны дээд хэсэг илүү нам болж ирлээ. 7 фут марк хэсэгт нүхний дээд хэсгийн чулуу ар нуруунаас минь нухаж байхыг мэдэрч эхлэв. Дахиад 1/2 фут марк газарт явахад би бараг л цааш хөдлөх боломжгүй болов. Ингээд хөлийн өлмий болоод урд гарныхаа тусламжтайгаар урагшлах гэж оролдоод ч явсангүй. Харин эндээс арагш ухарч гарч чадах эсэхээ шалгахад тун тохиромжтой үе байлаа. Буцаж гарахад бол санасныг бодвол илүү хялбар байсан шүү. Энэ нь надад маш их итгэлийг өгсөн юм. Мөн хөлд маань буцаж гарах үүднээс хэрэг болно гээд B~ын зангидсан олс дүүжлээстэй байж байв.

Нүх рүү явж орохын өмнөх зураг. Мөн миний хүсэлтийн дагуу B хөлөнд минь уяа уясан байгаа нь.

Хүзүү маань хөндүүрлэн чилж байлаа. Толгой маань цаг өнгөрөх бүрт хүндэрч байсан ба амраахын тулд бутархай чулуунууд дээр л байрлуулах хэрэгтэй болж байв. Мэдээж хэрэг иймэрхүү янзаар явахад их төвөгтэй байсан л даа, гэхдээ би амралтыг ойр ойрхон авч байсан тулдаа тэгтлээ их асуудал болсонгүй. Мөн би өөрийнхөө баруун талын ханыг ширтэж байв. Хананы тухайд нүүрнээс минь 4~5 инчийн зайд байсан юм. Гэхдээ би ихэнх цагийг хоосон хана ширтэж явсангүй.  Заримдаа би нүдээ аньж явав (Заримдаа би давчуу газар орохдоо ингэдэг). Бунхан дотор маш чимээгүй байсан бөгөөд өөрийн амьсгалаас өөр юуг ч би олж сонссонгүй. Урагшлах тусмаа би амьсгаадан аахилж бас уухилж байлаа. Харин урдаас минь үлээх салхинд талархснаа илэрхийлмээр байна, намайг сэрүүцүүлж байсанд нь. Тэгээд толгойгоо би байн байн өргөж, урдах гараараа нүхний таазнаас тэмтэрч явсан нь нүхэн гарцны хэмжээг авч явсных билээ. Яг л хашаанд гарсан ангархайгаар гарахдаа муур сахлаараа хэмжиж үздэг шиг гэх үү дээ. Ингээд 7 1/2 фут марк хэсэгт ирлээ, тэнд гарц үнэхээр нарийхан болж ирснийг би дээр бичсэн.

Газрын гүний харанхуй агуйд, давчуухан нүхэн гарцны дотор хэвтэж байхад толгойд их олон зүйл бодогддог юм билээ. Миний дээр газар бий бөгөөд тэнд бүхэл бүтэн уулс сүндэрлэж байна гээд бод доо. Газар өчүүхэн ч болов доргивол би тэндээс гарч чадахгүйд хүрч мэдэх юм. Хамгийн аймшигтай нь юу гэвэл яг л Флоид Коллинсын амссан шиг дэлхий ээжийн зүрхэн дотор хэдэн өдрөөр түгжигдэж, газрын гүний гяндангаас суллагдаж чадахгүй байсаар дуусвал яана.

Өөрсдийгөө та нар миний оронд төсөөлөөд үз л дээ: Чи гэдсэн дээрээ хэвтэх болно. Харин зүүн гараа толгой дээгүүрээ давуулсан байх хэрэгтэй.  Баруун гар чинь дэргэд чинь байна, гэхдээ ердөө хэдхэн инч л хөдлөх боломжтой. Хагархай чулуунуудаас болоод гар чинь, алга чинь зүсэгдэж бас урагдах болно. Бүхэл бие чинь чулуун дээр хэвтэнэ. Толгойг чинь авч явсаар хүзүү чинь хөшиж эхэлнэ, харин толгойгоо амраахын тулд чулуун дээр хацраа дэрлэн хэвтэнэ.  Ингээд урагшлах болбол хөлийн өлмийгөөрөө газраас тулж бүх биеэ урагш нь сунгах хэрэгтэй болно. Ердөө хэдхэн инч газар явахад л амьсгаадан ядарч, дахиад амрах шаардлагатай болно. Амьсгалах үедээ ар нуруунаас чинь нүхний дээд хэсгийн чулуунууд нухаж байгааг анзаарна. Дахин цааш мөлхөхөөсөө өмнө хэдэн минут амарч авахгүй бол болохгүй. Мөн бүхий л цагийн туршид чи тэнд хэвтэх ба толгойд чинь тэндээс хэрхэн гарах вэ гэсэн бодол л эргэлдэнэ. Хэрвээ чадахгүй бол ... ?

Ямартай ч тэнд ямар байснаа би дүрслэн бичлээ.

Нүхний талаарх зургийг одоо үзүүлэхэд илүү тохиромжтой байх аа. Доорх зурагны хувьд дараах аяллаас нь авсан зураг л даа, гэхдээ тэнд яг ямар хэмжээний давчуухан байсныг сайн харуулж чадна гэж бодож байна. Миний толгой хажуу талаараа (өөр сонголт байгаагүй) харсан байгааг харж байна уу, харин амрах болбол хацраараа чулуу дэрлээд хэвтэхээс өөр арга байхгүй.  Иймэрхүү байрлалтай урагшлахад ямар хэцүү болохыг мэдэж байна уу. Миний гар биенийхээ дагуу байрласан байна (дараагаар нь би ийм байрлалтай явбал дээр болов уу гэж бодсон юм) . За тэгээд миний нуруу чулуу хоёрын завсар ямар ч зай байхгүй байсан гээд хэлчихэд хилсдэхгүй байх. Үнэхээр ДАВЧУУ байгаа биз? Кластрофобия буюу давчуу газраас эмээдэг хүмүүс бол хараад ч хэрэггүй!

Флоидын Бунхан.

Удалгүй нүхний дээд хэсгийн чулуунууд ар нуруунаас минь нухаж эхлэв, ингээд би уг гарц цаашаагаа томрохгүй юм байна гэдгийг тэндээс хараад гүйцэт мэдлээ. Үнэндээ цааш мөлхөх аргагүй боллоо, мөн үүнийг би мэдэж байсан юм. Тэгсэн мөртлөө л дахиад ганцхан удаа урагш зүтгээдэхье гэсэн бодол толгойд минь эргэлдсэн хэвээр л. Хэрвээ жилийн өмнө байсан бол би ийм байрлалд гарцаа байхгүй зүрхний шигдээс болох байсан биз, харин өнөөдөр бол үгүй ээ! Би үнэхээр бэлтгэлтэй байлаа. Хэсэг хугацаанд амарч аваад би дахиад урагшлахаар шийдсэн юм. Би бараг л уушгин доторх бүх агаараа шахаж гаргахад хүрэв. Ахиад хэдхэн инч л урагшлахад цээжийг минь агуйн чулуунууд таглаж, хамаг байдаг амьсгалыг минь хаах байлаа. Намайг амьсгаадаж байх үед цээж минь шаланд шахагдаж, нуруу минь таазанд тулж байсан юм. Ийм байрлалд амьсгалахад удаан бөгөөд хүндрэлтэй байв. Үнэхээр итгэмээргүй юм, би дахиад л чадчихлаа! Урагшлаад бас амраад. Ахиад л, хэдхэн инч. Бас дахиад л. Энэхүү байрлалд би хэдэн минут ч болов амраад авахыг илүүд үзэв. Би үнэхээр уг жижигхэн нүх рүү чигжин орж байлаа. Хөөх, одоо бодоод байхад тэнд байхдаа би ямар тайван байсандаа итгэхгүй байх чинь. Ингээд би дахиад нэг удаа амьсгаагаа гаргаад урагш зүтгэв. Цааш явахад нуруу маань тулаад үнэхээр болж өгсөнгүй. Хэдий тийм байлаа ч би бууж өгсөнгүй. Гэхдээ оролдогоосоо буцах хүртэл тэнд би нилээд хэдэн минут хэвтэж амрав. Энэ бүх хугацааны туршид B намайг уухайлан дэмжиж байсан юм. Миний гутлыг нүхний гүн рүү улам бүр цаашлах тутамд баярлан хөөрч байсныг нь сонсоход хөгжилтэй байлаа.

Харин буцаж гарахад тийм ч хэцүү байсангүй, гэхдээ нилээд ажиллагаа шаардсан шүү. Учир нь энэ хүртэл явахдаа тулгарсан тэр бүх саадуудтай дахин тааралдсан юм. Бүсэлхийгээ нүхнээс гаргасны дараагаар мөрөө тэндээс гаргаж авахын тулд бас л их удав. Энэ удаад би хоёр гараа хоёуланг нь толгой дээгүүрээ давуулсан байсан юм. Хувцас хунар маань үрчийж урагдаад, мөр дал маань хурц чулуунд үрэгдэж байлаа. Ингээд сая л нэг юм тэндээс гарах давгүй байрлалыг оллоо шүү хө. Гэвч цамц маань урагдаж толгой дээгүүр минь гарч өнгөрсөн ба мөрөн дээрээ хэдэн дажгүй сорвитой болоод амжив, гэвч би тоосонгүй. Миний хувьд энэ аялал амжилт байсан юм. Боломжтой гэж бодоод би өөрийгөө урагш нь дайчлан түлхэж байсан юм. Нүхнээс гарсныхаа дараагаар би өвдөг дээрээ сөхрөн суугаад өөрийн дотор нь байсан өнөөх нүх рүү харж суулаа. Өнөөх урьд өдрийн байрлуулсан чулуун хана маань одоо 11 фут маркт очсон байна (гараараа би урагш нь түлхсэн). Харин нүхний хамгийн жижигхэн хэсэг нь 9 фут маркт байна. Бид үнэхээр ойрхон байна шүү. Хүнд ажил бас амжилтандаа хөөрснөөсөө болоод би их ядарчээ. Олсны цүнхэн дээрээ суугаад би амсхийхийн зэрэгцээ жуумалзаж байсан юм. Фьюв! Ямар гээчийн аялал байв аа!

Ерөнхий үйл явц.

Тэмдэглэлийн үлдсэн хэсэгт нь би: дээш авирч гарсан тухайгаа, мөн үдийн хоол, гэр хүртэл хийсэн аяны тэмдэглэл зэрэг зүйлсийн талаар бичсэн байгаа. Тийнхүү харьж явах замд бидний толгойд нэгэн шинэ санаа төрсөн юм. Энэ нь гарцыг тагласан том чулууг авч болохуйц багажны санаа байлаа. Уг аяллын тухайд гэвэл тэндээс гарахдаа бид хоёрын хэн хэн маань үнэхээр сэтгэл өөдрөг үлдсэн шүү. Миний хувьд агуйн гүнрүү мөлхсөндөө, B~ын хувьд агуйн үүд рүү авирч гарсандаа тэр билээ. Учир нь энэ удаад тэрбээр ямар нэгэн багаж мөн миний тусламжгүйгээр өөрөө гарч дөнгөсөн юм. Ослоос хойш гаргасан хамгийн том амжилт нь энэ байлаа. Муугүй шүү.

Мөн урьд өдрийн аймшигт дурсамжийг бид ор тас мартаж орхисондоо үнэхээр гайхацгааж байлаа. Тэрхүү хачин жигтэй чимээний тухайд гэвэл бидний ой тойнд, өөр бусад бодол хийгээд толгой эргүүлэм тайлбаруудын дунд замхран үгүй болсон билээ.

Цааш унших