Агуй Судлаач Тед (10~р хэсэг: Хаалт)

2001 оны 5~р сарын 19~н.

Бидний сүүлийн аяллаас хойш 3 долоо хоног өнгөрчээ. Би өөрийнхөө нөхцөл байдал, цаашдын төлөвлөгөө болон өнгөрөгч хэдэн долоо хоногт болж өнгөрсөн үйл явдлуудын талаар бичихийг хүсч байна. Дуудлаганд чинь хариу өгөөгүйд уучлаарай. Гэхдээ би та бүгдийн мессежинд хариу бичиж байсан шүү. Би зүгээр л ярихыг хүсээгүй юм, уучлаарай. Стив, Марк, та хоёрын дуут мессежинд үлдээсэн халуун дулаан урмын үгэнд маш их баярласан! Та хоёрыг надад санаа тавьж явдгийг би мэднэ ээ. Та нар бол гайхалтай сайн найзууд. Марк, манайд удаа дараа ирснийг чинь би мэднэ, харин хаалгаа нээгээгүйд уучлаарай. Гэхдээ л чамайг ирсэнд би маш их баяртай байсан. Эгч ээ, надад дахиад битгий санаа зов, би зүгээр байна. Харин зээ дүү нарыг минь сайн харж хандаж байгаарай.

Сүүлийн гурван долоо хоногт их зүйл болж өнгөрлөө. Ингээд би аль болох бүгдийг нь багтаан бичихийг хичээе. Тэгэхээр, юуны түрүүнд хамгийн сүүлд орхисон газраасаа эхлэх хэрэгтэй байх гэж бодлоо. Тэмдэглэлийн сүүлийн бүлгийг бичихэд би нилээд хэдэн өдрийг зарцуулсан. Гэртээ эсэн мэнд ирсэн ч толгой дотроос минь тэнд болж өнгөрсөн зүйлс огт гарч өгөхгүй байлаа, дэмий л сууж, бүгдийг бодож эргэцүүлэхээс өөрийг хийж чадахгүй байсан юм. Тэгээд би ажлаасаа урт хугацааны чөлөө авсан. Тэр үйл явдлаас хойш би нэг их удалгүй ажилдаа очих гэж оролдсон ч дарга маань гэртээ харихыг санал болгосон юм. Би их таагүй харагдаж байснаас гадна анхаарлаа төвлөрүүлж чадахгүй байсантай холбоотой. Мөн эмч дээр очих шаардлагатай болсон, гэхдээ түүнд юу ч хэлээгүй ээ, зүгээр л маш их стресст орсон гэсэн. Тэр надад сайн унтаж амрахыг зөвлөөд, тайвшрахад минь зориулаад хэдэн эм бичиж өгсөн. Ммммм! Сайн үйлчилгээтэй эмнүүд байсан шүү!

Агуйг орхих үедээ би бараг шокын байдалтай байсан. Ухаан санаа минь орж гараад, чухам юу болоод өнгөрснийг тунгаан бодоход, ойлгоход их хүндрэлтэй байлаа л даа. Би нойр, хоолондоо муудсан. Харин болсон үйл явдлуудыг сайн санаж байсан дээрээ тэмдэглэлдээ бичиж оруулсандаа үнэхээр баяртай байна. Тэгээд бичсэн зүйлээ эргээд уншиж байхад, би тэр өдөр тэнд болж өнгөрсөн зүйлсийн талаар зөв бичсэн юм шиг санагдсан тул өөрчлөх зүйлс бараг байгаагүй. Хэдийгээр ердөө гуравхан өдөр өнгөрөөд байсан ч тэднийг бичсэний дараагаар сэтгэл санаа минь багагүй онгойсныг хэлэх байна. Энэ нь нэгэн төрлийн терапия эмчилгээ болсон байх л даа, би тэгж бодож байна. Харамсалтай нь энэ нэг их удаагүй. Яг үнэнийг хэлэхэд, бүх зүйл түүнээс хойш улам дордож эхэлсэн.

В бид хоёр аяллаас хойш уулзалдгүй явсаар өчигдрийг хүрсэн. Би түүнтэй уулзах гэж хичээгээгүй, тэр ч надтай ярилцах хүсэлгүй байх шиг байсан. Мөн бидний хэн нь ч Жоетой холбоо барих гэж оролдоогүй. В аяллын дараагаар намайг гэрт маань буулгасан бөгөөд би дараах өдрүүдэд нь гэрээсээ хамраа ч цухуйлгалгүй өнжсөн. Юм идэх дуршил маань алга болсон байснаас гадна өөрийнхөө ухаан санааг сатааруулчих зүйлийг эрээд олоогүй. Энэ үед л би бичих хэрэгтэй юм байна гэж бодсон юм. Дээр хэлсэн шиг энэ нь надад багагүй тус болсон, гэхдээ тийм ч их удаагүй. Маргааш нь ажилдаа очсон, дарга маань харихыг зөвлөсөн. Харин дараах өдөр нь миний сэтгэл түгшиж, тун тогтворгүй болж эхэлсэн. Би сэтгэлээр унаж, бас эргэлзэж эхэлсэн ба сэтгэл доторхоо хуваалцчих хүн харамсалтай надад байсангүй. Яахав, янз бүрийн дуудлагууд ирж байсан л даа, гэхдээ би утсаа автомат хариулагч дээр нь тавьчихсан байсан. Сүүлдээ бүр өөрийгөө зүгээр байгаа гэж хүртэл хариулагчийн мессежийг өөрчилсөн шүү. Ингээд бараг долоо хоногийн турш иймэрхүү нөхцөл байдалтайгаар явсан. Үүний дараа бүх зүйл илүү хачин болж ирсэн.

Эхлээд би байшин дотроосоо элдэв янзын чимээнүүдийг сонсч эхэлсэн. Хөлийн чимээ, хаалга хяхтнан онгойх зэрэг гээд л аймшгийн кинонууд дээр гардаг өнөөх чимээнүүд. Ялгаа нь гэвэл их ойроос сонсогдож байсан. Тэгээд би сонссон гэж бодсон зүйлээ үнэхээр сонссон эсэхдээ эргэлзэж эхэлсэн. Юм идэж байгаад, аль эсвэл шүршүүрт орж байх үедээ хүртэл би ямар нэгэн зүйл сонссон гэж бодвол хийж байгаа зүйлээ зогсоогоод чимээ чагнадаг болсон. Гэхдээ чимээнүүд өөрсдийгөө давтдаггүй. Энэ нь намайг илүү их эргэлзүүлдэг боллоо. Гэхдээ л намайг хангалттай айлгаж дөнгөж байсан юм, яг л өнгөрсөн долоо хоногт аалзны торонд орооцолдсонтой адил бодит мэдрэмжийг төрүүлж байсан. Сэтгэл түгшил, айдас түгшүүр амьдралыг минь удалгүй дүүргэж эхэллээ. Дараа нь хий зүйлсийг харж эхэлсэн.

Яг л хий юм сонсохтой адил тэднийг хардаг болсон. Зүгээр л нүдний минь буланд ямар нэгэн зүйл торно. Тэгээд эргээд харахад, тэнд юу ч байхгүй байна. Үүнээс хойш гэрлээ асаалттай унтах болов. Одоо бол бүр бүх гэрлээ орой нар жаргахаас өглөө нар мандах хүртэл асаалттай байлгадаг болсон шүү. Би үргэлжлүүлэн хий юм харсаар л байлаа, үүнээс болоод буу худалдан авахад хүртэл хүрсэн. Зөвшөөрөл олгохыг хүлээхгүйн тулд сонингийн зар дээрээс харж байгаад л авчихсан. Удалгүй би эмч дээр очсон, гэхдээ нарийн тодорхой зүйлсийг яриагүй л дээ. Зүгээр л түүнд сайн амарч чадахгүй байна гэж хэлсэн, эмч надад эм бичиж өгсөн. Аз болоход, энэ үед миний ихэнхи шарх, шалбархайнууд эдгэрсэн байлаа. Нуруу маань гэхдээ бага зэрэг өвдсөн хэвээр л байв, тэгээд бага зэрэг эмчилгээ хийлгэсэн юм байна. Харин эмнүүдийг хэрэглэж эхлэх үед бие хөнгөрөөд их дажгүй болдог, гэхдээ би үлдсэн амьдралаа мансуурч өнгөрүүлэхийг хүсээгүй. Тийм болохоор зөвхөн хүнд өдрийн төгсгөлд л заримдаа хэрэглэж байх нь тэр дээр юм байна гэж бодсон. Харамсалтай нь хий зүйл харах минь улам дордсон, тиймээс дахиад нарийн эмчилгээ хийлгэх шаардлагатай болсон.

Нүдний маань буланд юм гялсхийх нь үргэлжилсээр л байсан, тэгээд удалгүй дүрс болон сүүдрүүдийг харж эхэлсэн. Заримдаа шөнө цонхны маань гадна байх шиг үзэгддэг. Яг тодорхойлоод хэлчих боломжгүй тийм бүдэг бадаг зүйлс. Хий юм харахаа багасгахын тулд би хөшигнүүдээ үргэлж хаалттай байлгах боллоо. Ингэснээр бага зэрэг дээрдсэн ч амьдрал маань авах юмгүй хэвээр л байлаа. Миний өдөр хоногууд их хоосон өнгөрөх болсон. Заримдаа би их олон цагаар унтана, тэгсэн хэр нь ядарсан байдалтайгаар сэрнэ. Дараа нь усанд орж, юм идэхийг хичээнэ. Миний жин их хасагдсан. Тэгээд би бага зэрэг дасгал хийх гэж оролдоно, ядарсандаа дуг хийхийг хүснэ, болж л өгвөл. Өнгөрсөн хоёр долоо хоногт гэхэд л би гэрээсээ хэдхэн удаа л гарсан байх. Дэлгүүр орох гэж, эмч дээр очих гэж, бас буу худалдан авах гэж. Би бараг ТВ үзээгүй ээ, яагаад гэвэл төвлөрч өгөхгүй байсан юм чинь. Би интернетэд маш их цаг зарцуулсан. Ингэхдээ агуй болон агуйн нууцуудын талаар судалж байлаа. Энэ сэдвийн дагуу миний олсон цорын ганц артикл гэвэл Ходагийн талаарх агуйчдын явган яриа байсан. Ходаг гэдэг нь агуйд тэнүүлчилдэг нэгэн төрлийн амьтан юм билээ л дээ.

Агуйгаас гарснаас хойш 2 долоо хоногийн дараа буюу хий юм сонсч эхэлснээс хойш нэг долоо хоногийн дараа би хар дарж эхлэх болсон. Тун бодьтой зүүд. Ямар нэгэн тодорхой хэлчихээр зүйлс, үйл явдал байхгүй гэж хэлж болно. Зүгээр л сэтгэл түгшээмээр тийм зүүднүүд. Заримдаа би гэртээ сууж байна, тэгээд хэн нэг нь намайг барих гэж оролдоно. Харин би түүнээс зугатааж чадахгүй, надад хөл байхгүй учраас. Заримдаа би ваннан дотор сууж байна, энэ үед хэн нэгэн нь сироп шиг чихэрлэг маягийн шингэнийг дээрээс минь хийж, ванныг дүүргэхийг хичээнэ. Тэгээд л би сэрдэг. Дараагаар нь эргээд нойрсох хүртлээ нойр минь сэрвэлзэнэ. Хэцүүхэн хэмнэл шүү. Энэ хэмнэл цааш нилээд хэдэн өдөр үргэлжилсэн, 6 дахь өдөр (өчигдөр) дээд цэгтээ хүрэх хүртлээ. Зүүд маань үнэхээр бодит байсан учраас би зүүдэлж байна уу, сэрүүн байна уу гэдгээ хүртэл ялгахгүйд хүрсэн. Хамаг байдаг чадал тэнхээ минь шавхагдсан. Би оройхон зочдын өрөөнөөсөө унтлагын өрөө рүүгээ явж байхдаа корридорын төгсгөлд хар дүрс байхыг олж харсан. Би түүнийг хулгайч байна гэж бодсон, тэгээд аажим гэгч нь ухарсан. Тэр хөдөлсөнгүй. Энэ үед гэрэлнүүд анивчиж эхэлсэн. Биеийн маань бүх булчин чангарч, надад дороо зогсоод дэмий л түүнийг ширтэхээс өөр хийж чадах зүйл байсангүй. Яг энэ үед утас дуугарсан! Би цочсондоо сандал дээр эвхрэн унасан. Тэгээд би эргэж өндийгөөд хонгил руу харах үед тэнд юу ч харагдсангүй. Би түлхүүрээ аваад, байшингаас шалавхан гэгч нь гарсан. Тэгээд машиндаа суугаад, машинаа асаах гэж байх үед зүрх минь маш хүчтэй цохилж байсан! Би шөнийн хотыг харахаар Overlook~руу очихыг хүссэн. Яагаад тэнд очих хэрэгтэй байсныг би ойлгоогүй, гэхдээ л би тэнд очих ЁСТОЙ гэдгээ мэдэж байлаа. Ойртох тусам тэнд хүрэх хүсэл улам нэмэгдэж байлаа, яагаад ч юм. Харин намайг хавцал дээр очих үед, тэндээс олж харсан зүйл намайг үнэхээр цочоолоо, удалгүй тэр дүр зураг намайг тайвшруулах шиг болов. Энэ Жое байлаа! Тэр машинаасаа буучихсан, мөн л хотын гэрэлнүүдийг ажиглаад зогсч байв. Бид нэг нэгэн рүүгээ харцгаасан. Яг л надтай адилхан нөхцөл байдалд амьдарч байсан бололтой түүний царайнаас би түүнийг ямар их ядарсныг төвөггүй олж харсансан. Тэр ч мөн адил намайг хараад өөртэй нь адил зүйлтэй тулгарсныг хэлж болохоор байлаа. Бидний харилцан яриа итгэмээргүй товч байсан. "Чи эргэж ирээ юу?", хариултыг нь мэдсээр байж тэр ингэж асуусан. "Тийм ээ", "Бид буцах хэрэгтэй" гэж тэр хэлсэн, "Маргааш байвал яаж байна?" гэж би асуув. "Тэгье ээ, үдээс хойш", гэж хэлээд тэр машиндаа суусан, би ч мөн адил. Бас түүний үзэж харсан зүйлсийн талаар асуух сонирхол надад байсангүй. Тэр ч мөн адил минийхийг мэдэх сонирхолгүй байсан нь илт байв. Дараа нь би В~ийн гэр рүү явсан.

Түүнийг хаалгаа тайлах үед би В~г давгүй байдалтай байгаа юм байна гэж бодсон шүү, тэр бүр баяр хөөртэй байх шиг харагдсан. Харин над руу харах үед бүх зүйл өөрлөгдсөн. Бидний харилцан яриа ч мөн адил товч бөгөөд тодорхой болж өнгөрсөн. "Би Жоетой уулзсан, тэгээд маргааш үдээс хойш буцаж очихоор болцгоолоо." В над руу их л нухацтай харав. Тэр зүгээр л толгойгоо дохисон. Дараа нь би гэрт нь хонож болох уу гэж түүнээс асуухад тэр намайг дуртайяа оруулсан. Би сүүлд нь анзаарсан л даа, гэрт нь байсан бүх гэрэл асаалттай байсныг. Тэгээд тэр илүү өрөөндөө намайг орууллаа. "Өөртөө үйлчлээрэй", "Баярлалаа". Би угаалгын өрөөнөөс гарахдаа жаал эм хэрэглэсэн, тэгээд урьд шөнө ойрын үед унтаагүйгээрээ тавтай нойрссон. Өнөө өглөө би эртлэн боссон, тэгээд аялалдаа бэлтгэхээр гэртээ эрт ирээд байгаа минь энэ. Энэхүү тэмдэглэлийг оруулах юм бол хүмүүс надад юу болоод байгаа талаар гайхахгүй болно гэж бодсон юм. Гэхдээ та нарын ихэнхи нь намайг гэртээ эргэж ирсний дараа үүнийг унших байх л даа. Би ярих гайхалтай түүхийн хамт эргэн ирнэ гэдэгтээ итгэлтэй байна! Одоо цаг өглөөний 10:00 болж байна, 19~ний Бямба гариг. Харин бид хоёр ойролцоогоор хоёр цагийн дараа агуй руу явах болно.

Энэхүү аялалд бэлтгэх нь өмнөх аяллуудынхаас нэг их ялгарахгүй. Гэхдээ анх удаагаа би агуй руу буу авч явах гэж байна. Бас хутга, тэгээд анхны тусламжийн хайрцаг, хангалттай хэмжээний хоол, ус, гол нь камер авч явна. Энэ удаад нилээд хэдэн гэрэл авч явахаа мартахгүй шүү, бас цаас, харандаа. В өөрийнхөө олсыг агуйд алдсан болохоор би өөрийнхөө олсыг авч явах шаардлагатай боллоо. Мөн Флойдын Бунханы цаана хэрэглэхийн тулд өөр нэг урт гэгч нь олс авч явах болно (Флойдын Бунхан ... гурван долоо хоногт анх удаа л энэ нэрийг хэлж байх шив. Бичихэд л надад айдас төрж байна.)

Өнөөдрийг хүртэл ирэхдээ хийж амжуулахыг хүссэн их олон зүйл надад байсан. Хүмүүсийн нүднээс далд орших уг жижигхэн гарцны талаарх олон арван хариултнуудыг олох нь жагсаалтны магадгүй эхэнд бичигдэж байгаа байх. Өнөөдрийг хүртэл болж өнгөрсөн тэр бүх үйл явдлуудыг бодох тусам дотор минь эвгүйрхэж байна, одоо ч гэсэн. Энэ бүхэн бүгд зүгээр л хар дарсан зүүд байсан юм болов уу? Харамсалтай нь би сэрүүн байна, тэгээд бүр хэдхэн цагийн дараа эргээд хар дарсан зүүдтэйгээ учрах болно! Тэгээд гарц руу өөр хүний хамтаар явна гэсэн бодол минь айдсыг минь огтхон ч үргээсэнгүй. Бас өөрийнхөө хүүхэд шиг бодолд инээд ч хүрэх шиг: Хэн Бунхан руу түрүүлж орох вэ? Хэн харанхуйд замчилж, эхэнд нь явах вэ? Хэн хэзээ буцах цаг болсныг хэлэх вэ? Гэвч энэ олон асуултуудын дундаас нэг асуулт намайг өөрийн эрхгүй татна, миний орхисон видео камер. Энэ харанхуйд бичлэг хийх зориулалттай камер байсан. Маргаан байхгүй би түүнийг унтраалгүй орхисон. Бичлэг дээрээс бид юуг олох бол? Илүү ноцтой асуултнууд гарч ирлээ ~ Хэрэв камер алга болсон байвал яах уу? Хэрэв эвдэрсэн байвал яах вэ?

Хэдийгээр өөрийн энэхүү мотивацияд тохирсон нэр олоход хүндрэлтэй байгаа ч үүнийг би "Хаалт" гэж нэрлэсэн нь илүү тохирно гэж бодож байна. Агуйн талаар дахиад хэд хэдэн зүйлсийг мэдэх зайлшгүй шаардлагатай. Гол зүйл буюу, итгэнэ үү, байна уу өөрсдөө л мэд, би агуйн төгсгөлийг эрж олох болно! Би үнэхээр агуйн төгсгөлд очиж үзэхийг хүсч байна. Түүнчлэн, өөр бусад зүйлсийг тооцоолох хэрэгтэй. Хэрвээ би гарцны төгсгөлд тулж очлоо гэхэд, хэн нэгэн нь түүнийг чулуугаар таглаж орхисон байвал яана, тэгэх юм бол би хэзээ ч гарц руу, бас агуй руу эргэж очиж чадахгүйд хүрнэ. Хэзээ ч!

Магадгүй харанхуй руу хөтөлсөн давчуу нүх рүү толгойгоо шургуулна гэдэг энгийн зүйл биш байх л даа. Яг л зугаацахын тулд хадан цохио өөд авирах, эсвэл онгоцноос үсэрч агаарт хөвөхтэй л адил. Гэвч бидэн шиг хүмүүс эдгээр зүйлсийг адал явдлаар өлссөн өөрсдийн өлсгөлөнг дарахын тулд л хийцгээдэг. Далд ухамсарт орших энэхүү дур хүсэлдээ бид өөрсдийн гэсэн бяцхан Эверестийг эзэгнэхийг хүсцгээдэг. В~ийн хэлдэгчлэн, "Агуйд аялна гэдэг нь эгэл хүний нээлт хийх эцсийн боломж." гэдэг юм. Энэ үнэн. Хөдөө нутагт, хаашаа л бол хаашаа жаахан жолоодоход л судлаж болохуйц агуйтай та таарах болно. Тэрчлэн, тухайн агуй нь олонд бүрэн танигдсан газар байх ч тэнд адал явдал эрэлхийлж, анх удаагаа ирж буй нэгний хувьд давж гарах ёстой цоо шинэ сорилт болдог. Яагаад гэвэл үнэхээр л тийм юм чинь.

Та нарын олонхи нь агуйтай холбоотойгоор хийсэн сонголтуудтай минь санал нэгдэхгүй байгаа байх. Энэ хүмүүсээс хүлээн авсан мессежнүүдээс л тодорхой харагдаж байсан. Гэхдээ надад сонголт байхгүй хэмээн эмээж байна. Санаа амар, бөх гэгч нь нойрсдог болохын тулд, би буцах хэрэгтэй. Өөрийнхөө гэр дотор амар амгалан алхахын тулд, би буцах хэрэгтэй. Эгэл орчлон хорвоогоос тасарч, агуйн гүний нууц ертөнцөд дахин хөл тавихын тулд, би буцах хэрэгтэй. Надад өөр сонголт байхгүй. Би буцах ЁСТОЙ.

Үүнийг уншиж байгаа найз нөхөд болон гэр бүлийнхэндээ хандаж хэлэхэд, сайн сууцгааж байгаарай. Би энэ агуйг эзэгнэх болно. Тэгээд эргэж ирсэн даруйд сайтдаа шинэ тэмдэглэл оруулна аа. Өнөөдөр агуйд авах зурагнуудаасаа мөн оруулна. Хэрэв гэрээр минь зочилбол би тэнд хийсэн дүрс бичлэгнүүдээ сонирхуулж бас болох юм. Би өнөө шөнө гэртээ эргээд ирнэ ээ, үгүйдээ л гэхэд маргааш.

Удахгүй олон хариултуудын хамтаар уулзацгаая!
Тед.

Ок, энэ хүрээд Тедийн тэмдэглэл төгсгөл болж байна. Ямартай ч танд нэг асуулт гарч ирсэн гэдэгт итгэлтэй байна: Яагаад Тед гэнэтхэн эргээд явахаар болчихов? Яах аргагүй Тедийн ухаан санаа орон гаран болсонтой холбоотой, сүүлийн энэ тэмдэглэл дээрээс нь л бүх зүйл тод харагдаж байна шүү дээ. Хэн ч гэсэн тиймэрхүү зүйлтэй тулгарсны дараа PTSD буюу ослын дараах сэтгэлзүйн цочролд орох болно.

Мөн таны мэдэж байгаачлан, үүнээс хойш Тед сайтдаа нэмж нэг ч тэмдэглэл оруулаагүй юм ...

Бас та эргэлзэж байгаа байх. Тийм ээ, магадгүй энэ түүх зохиомол байж болно, аль эсвэл жинхэнэ байж мэднэ. Чухам ийм л учраас уг түүхийг улам илүү сонирхолтой болгож өгч байгаа юм!

Орчуулгыг маань уншсанд баярлалаа!
Khusley.

Цааш унших

Агуй Судлаач Тед (9~р хэсэг: Тvнэр Харанхуй)

4~р сарын 28~н, 2001 он.

Энэ удаагийн тэмдэглэлдээ би B бид хоёрт яг энэ мөчид ямар санагдаж байгааг дэлгэрэнгүй бичмээр санагдаж байна. Мөн өөрсдийн дараагийн алхмыг төлөвлөж буй энэ үед би та бүхэнтэй өөрсдийн санаа бодлыг, басхүү өөрсөддөө төрж буй тэдгээр мэдрэмжүүдийн тухай хуваалцахаар шийдлээ. Ямартай ч ойлгомжтой бөгөөд дэлгэрэнгүй сайхан бичнэ байх гэж найдая. Эс бөгөөс, жирийн уншигчдын хувьд бид зүгээр л хийх юмаа олж чадсан тэнүүлчид, эсвэл гэнэн тэнэг хүмүүс шиг санагдана шүү дээ.

Ингээд нөгөө агуйнхаа талаарх сэдвийг дахин сөхөхөд, уг агуйд бидний олон долоо хоногийн хүнд хүчир хөдөлмөр, мөн бидний тэнд ажиллаж байх хугацаандаа мэдэрсэн бүхий л мэдрэмжүүд, сэтгэл хөдлөлүүд нэвт шингэсэн байгаа. Гайхшрал, догдлолоос эхлээд айдас, дарамтыг хүртэл.  Баяр хөөр, аз жаргалаас эхлээд өвдөлт, шаналалыг хүртэл. Цөхрөл бүтэлгүйтлээс эхлээд ер бусын нээлтийг хүртэл. Яг одоо бид маш том урам хугаралт, бүтэлгүйтэл, бүр гамшиг аль эсвэл хараахан мэдэгдэхгүй байгаа боловч биднийг хүлээх агуу үйл хэргийн тэг дунд нь ирчихээд байна. Мөн түүнтэй яг адил, бид нөхөж боломгүй гарз хохирол, аль эсвэл ямар нэгэн гайхалтай үйл явдал, аль алинийх нь гэрч хараахан болоогүй л байна. Зүйрлүүлж хэлбэл бид яг л зөрүүд хүүхдийн эцэг эх нь юм шиг л санагдаж байх чинь. Үл мэдэгдэх шалтгаанаас болоод, түүнээс айсан айдсаас болоод бид "хүүхэд"~ээ ер орхиогүй. Харин ч уг агуй альхэдийнээ бидний нэгэн хэсэг болсон л гэж мэд. Гэхдээ, одоо бид өөрсдийн аяллын төгсгөлд хүрч ургацаа хураах цаг нэгэнт болжээ. Мөн товчхон гэгч нь дүгнэж хэлэхэд, энэ бүхий л хугацаанд бидний дотроос өөрсдийн маань сониуч зан биднийг амьдаар нь идэцгээж байлаа! Түүнчлэн хачин жигтэй тэдгээр олон үйл явдлуудын дараагаар бид ЭРГЭЭД агуй руу очихоор шийдсэн юм. Учир нь бид асуултын хариуг олох ёстой байсан учраас тэр билээ. Чухам юу тэрхүү нүргээнт цуурайг гаргаад байв? Яг ямар гээчийн зүйл салхины урсгалыг өөрчлөөд байдаг билээ? ... Жоед тохиолдсон явдлыг хүртэлх энэ бүх асуултанд бид хариулах шаардлагатай байна. Ингэхэд түүнд юу тохиолдсон байж таарах вэ? Тэр юу харсан бэ? Эсвэл юутай тулгарав? Мөн бид өөрсдийн дараагийн алхам юу байж болох талаар их олон удаа ярилцаж үзлээ. Хэдий санал зөрөлдөх нь олон байсан ч тэр бүх ярианууд маань эцэстээ ганц л шийдвэрт хүргэж байсан нь: Бид агуй руу эргэн очих ёстой гэх сонголт байлаа. Агуйн гүнд байгаа тэдгээр олон оньсогын хариуг олох цорын ганц арга зам бол агуйг бид эзэгнэх явдал юм! Бид дахин нууцлаг агуй руу хүрч очих болно!

Жоетой хамт явсан аяллаас хойш даруй хоёр долоо хоног өнгөрсний дараагаар бид дахин агуйн зүг замдаа гарлаа. Ингээд уг аялалд бэлтгэхийн тулд бид орон нутгийн агуйд осолдсон хүмүүст туслах газартай холбоо тогтоож, тэдний зөвшөөрөлтэйгөөр бага хүчдэлийн хоёр замтай радио харилцуур утсыг авч явсан юм. Утасны тухайд бол маш урт бөгөөд зузаан кабелиар холбогдсон хүлээн авагчдаас бүрдэж байлаа. Тийм болохоор би агуйд явж байх үедээ цаг үргэлж B~тэй холбоотой байж чадна гэсэн үг. Мөн бид агуйн шинэ хэсэгт видео камер авч орох нь тун оновчтой санаа болно гэж үзлээ. Тиймээс би камераа агуйн тоос шорооноос хамгаалахын тулд гэр худалдан авлаа. Бас энэ нь хатуу, хурц үзүүртэй чулуунуудаас ч хамгаалж дөнгөх юм байна. B~д агуйн шинэ хэсгийг найдвартай харуулахын тулд би мөнгөндөө огт гар татсангүй.

Толгойны маань тухайд гэвэл зүгээр болсон байлаа. Гэхдээ мэдээж хэрэг сорви үлдэлгүй яахав, дээрээс нь одоог хүртэл үл ялиг хөндүүрлэсэн хэвээр л байна. Сүүлд хийсэн тэрхүү аяллын дараагаар би эмчид хандаагүй юм. Гэхдээ л яггүй өвтгөж байсан шүү. Мөн өнгөрсөн энэ өдрүүдэд, хэрвээ Жоетой хамт явсан бол чухам юу тохиолдох байсан бол гэх бодол толгойноос минь огт салж өгсөнгүй. Гарч ирэхдээ тэр огт өөр хүн болоод гараад ирсэн шүү дээ. Түүнээс хойш холбоо тогтоох гэж өдөр бүр гэр рүү нь утасдаж байсан боловч тэр харилцуураа ер авсангүй. Харин B ажлынх нь газар руу утас цохиход түүнийг хоёр долоо хоногийн өмнө чөлөө авснаасаа хойш үзэгдээгүй гэсэн байна. Жое өөрийнхөө даргад хандаж нэг хэсэгтээ ажил дээрээ ирж чадахгүй боллоо гэж хэлсэн гэнэ. Би бүр гэрийнх нь гадна явж очоод хаалгыг нь тогшиж үзлээ. Эхний удаад дотор нь хэн нэгэн байх шиг байсан боловч хэн ч хаалга тайлж өгсөнгүй. Хоёр дахь удаад явж очиход байшингийнх нь гэрэлнүүд унтраалттай байснаас гадна машин нь байхгүй байлаа. Мөн энэхүү аяллаасаа өмнө түүнтэй ярилцах гэж үзсэн боловч, харамсалтай нь бас л бүтэлтэй болсонгүй.

Харин агуй руу орохоор доош олсоор бууж байх үедээ би урьд өмнө тэндээс мэдэрч байгаагүй нэгэн зүйлийг мэдэрсэн юм. БИ АГУЙН ГҮН РҮҮ ЯВЖ ОРОХЫГ ХҮСЭХГҮЙ БАЙЛАА! Энэ гэхдээ ямар нэгэн зөн совин байсангүй. Аль эсвэл ямар нэгэн мухар сүсгийн шинжтэй дохио ч биш байв. Би зүгээр л Нууцлаг Агуйн цаадах шинэ ертөнц рүү орох ямар ч хүсэл сонирхолгүй болчихсон байв. Ингээд өөрт төрсөн тэр мэдрэмжээ би тухайн үед B~тэй хуваалцсангүй. Агуйн шинэ хэсэг рүү орох ямар ч сонирхол надад төрөөгүй боловч бид тийш орох ЁСТОЙ гэдгийг би мэдэж байсан юм. Би тоног хэрэгслэлүүдээ давхар шалгаад, удалгүй ангалын ирмэгээс доош зүүгдэн буулаа.

Агуй руу явж орсон мөчөөс эхлээд л агуй биднийг тэнд байлгахыг хүсэхгүй байгаа нь илт байв. Үнэндээ тэнд ямар нэгэн асуудал үүсгээгүй зүйл гэж байсангүй. Бид олсоо зангидаж, дэгээгээ гогцоолдох зэрэг үйлдлүүдээ хоёр, гурван ч удаа хийж байж амжилттай болгож байлаа. Тиймээс бид доош буухынхаа өмнө бүр өөрсдийн тоног хэрэгслүүдийг ахин дахин шалгацгааж байв. Тэгээд доошлохдоо бид агуйн ханатай мөргөлдөн шүргэлцэж, газарт алхаж байхдаа хүртэл бүдэрч, аль эсвэл юмаа газарт алдан унагааж байв. Хэдий бид ачаа тээш багатай явж байсан ч нүх рүү хүрч очих гэж их л удаан явсан шүү. Яг л энэ бүхэн үүрд үргэлжлэх юм шиг л санагдаж байлаа. Тийнхүү явсаар эцэстээ бид нүхэн дээрээ хүрч ирэв.

Замдаа гэмтээгүй байгаа хэмээн бид хоёр камер болон утаснуудаа шалгаж үзэв. Ингээд бүгдийг шалгасныхаа дараагаар нүх рүү авч орох хэрэгслүүдээ бэлтгэж эхлэв. Цаг боллоо. Бид хоёр нэг нэгэн рүүгээ харцгаав, гэвч хоорондоо юу ч дуугарсангүй. Үүний дараа би нүх рүү орохоор эргэсэн юм. Тэгээд Бунхан руу орохоор өөрийн биеийг эргүүлж байх зуураа энэ давчуу хар дарсан зүүд рүү хамгийн сүүлийн удаагаа орж байна хэмээн найдаж байсан юм.

Флойдын Бунханаар дайрч өнгөрөхөд, ямар ч саад гарсангүй, сониноос. Харин В~г надад шаардлагатай хэрэгслүүдийг дамжуулж авахад хэдэн минутыг зарцуулав. Би хувцаслаж аваад, тоноглолуудаа бүгдийг нь шалгав (Хамаг ухаан санаа минь камер, утас хоёртоо явчихсан байсан болоод ч тэр үү би В~с нэмэлт гэрэл авахаа мартсан байсандаа хожим нь маш их харамссан!). Утас гайхалтай сайн ажиллаж байлаа. Би өөрийн гарч ирсэн нарийхан нүхийг, дараа нь шинэхэн гарцны үүд хэсгийг камертаа буулгалаа. Гарцны дараагийн хэсэгт зай багатайн улмаас бичлэгээ түр зогсооход хүрлээ. Энэ мэт явсаар, товчхондоо бол хаашаа орох гэж байгаагаа, тэгээд хаанаас гарч ирснээ л бичиж авч байсан хэрэг л дээ. Удалгүй сэтгэл санаа минь сэргэж ирдэг юм байна. Өөрсдийн хөдөлмөрийн үр шимийг В~д харуулах боломжтой болсондоо сэтгэл минь хангалуун болж байлаа. Харин мөлхөж байх зуураа гартаа камераа бариад, тэгээд утасны кабельнуудын орооцолдоог гаргаж явах нь төвөгтэй байсан шүү. Гэхдээ л ингэж явсны ашиг гарах нь дамжиггүй.

Тэнд байсан гэрлийн цорын ганц үүсгүүр нь миний каскан дээрх чийдэн байсан тул агуйн доторх зарим хэсгүүдийг камерт буулгахад хүндрэлтэй болж ирэв. Том хэмжээтэй байсных, харин кристал чулуун гадаргуунууд дажгүй бичигдсэн шүү. Тэгээд бичлэг хийх боломжгүй болсон үедээ би утсаа хэрэглэж байлаа. Агуйн энэ гүнзгий хэсэгт хэн нэгний хоолойг тод сонсох нь хань болно гэж жигтэйхэн. Би В~тэй хэсэг яриад утсаа тасаллаа, тэгээд цааш явахдаа бэлтгэв. Утасны хувьд жирийн гар утасны томруулсан хувилбар л гэсэн үг, хэмжээгээрээ. Ийм утаснуудыг та нар дайны сэдэвтэй кинонууд дээрээс лав олон үзсэн байх. Хэрэв В~тэй ярих шаардлагатай болбол би кабелийн үзүүр дэх холбогчийг харилцуурандаа залгахад л хангалттай, угаасаа цэнэг нь В~ийн талд байсан учраас үргэлж л асаалттай байх болно. Түүнчлэн яг л энгийн утсаар ярьж байгаа мэт тод сонсогдогдож байсан нь догь хэрэг байв.

Би их удаан явж байсан ч бүх зүйл хэвийн байсан, дугуй чулуунд хүрч очих хүртэл. Харин энэ үед л яг сүүлийн удаагийнхтай адил жигтэй мэдрэмж төрж билээ. Би эргэн тойрноо гярхай гэгч нь харсан боловч тэнд сэжигтэй зүйлс ер байсангүй. Удалгүй би камераа гаргаж ирээд дугуй чулууг бүх өнцгөөс нь бичиж эхлэв, мөн агуйн тасалгааны ханыг, адрыг, шалыг, бүгдийг нь. Мэдээж хэрэг ханан дахь дүрснүүдийг авахаа мартсангүй. Видео дээрээс чухамхүү юу байгааг нарийн тод харахад хүндрэлтэй байсан ч тэнд ямар нэгэн зүйл байгааг төвөггүй харж болно. Ингээд би бүгдийг ханатлаа бичиж авсны дараагаар тасалгааны төгсгөл рүү явлаа, шинэ газрыг нээхдээ бэлтгэхээр.

Том тасалгааны төгсгөлд түнэр харанхуй руу хөтөлсөн гарц байж таарав. Надаас нэг фут орчим нам бөгөөд бөхийж харвал энэ хэвээрээ цааш үргэлжлэх аж. Би тонгойгоод шинэ гарцыг сайтар ажиглав, яагаад ч юм хананууд нь агуйн бусад хэсгүүдээс илүү бараан байх шиг санагдлаа. Шалны хувьд бусад гарцнуудын адил бутарсан чулуунуудын хэлтэрхийнүүдээс тогтоно. Тааз нь Нууцлаг Агуйн хуучин секторууд дахь аркын адил бараг л төгс харагдаж байлаа. Би зөвхөн урдах 30 фит орчмын хэсгийг харж явсан ба удалгүй гарц баруун гар тийш эргэж эхэлснийг анзаарлаа. Харин энд би В~тэй ярилцах хэрэгтэй гэж үзэв.

Харилцуураа В тэр дор нь авсангүй, гэхдээ түүний хоолой урьдын адил тодхон сонсогдоно. Тэр зүүрмэглэж эхэлсэн бололтой (Ингэхэд би тийм удаан явсан гэж үү?). Тэр бүх юм зүгээр гэж хэлээд намайг яаралгүйгээр, тааваараа явахыг хүслээ. Би түүнд талархаад, харилцуураа таслав. Энэ бүх ажиллагааны туршид тэр үргэлж л тэвчээртэй загнасаар ирсэн. Намайг агуйн шинэ хэсгийг судлахаар явсан байх хооронд тэр багагүй цагийг намайг хүлээхэд зарцуулсан даа. Үүнд нь би маш их талархдаг. Тэгээд камераа гаргаж ирээд, шинэ гарцыг бичиж эхэлтэл нэг зүйл боллоо ...

Миний ард чимээ гарлаа! Тод. Бас ойрхон сонсогдов!! Энэ дөнгөж саяхан миний ардаа орхисон том тасалгааны зүгээс гарч байлаа! Айж цочсондоо ухаан минь самуурч, би өөрийн мэдэлгүй хоёр хөл дээр өндийн бослоо, маш хурдан. Ингэхдээ би каскаа хонгилын таазанд цохиж орхив. Чийдэн маань шатаж, намайг харанхуйд үлдээсэн ба толгойдоо авсан доргилт, өвдөлтийг ч анзаарах сөхөө үнэндээ над байсангүй. Дуулга толгойг минь хамгаалж дөнгөсөн ч хүзүү, нуруу хоёрыг маань хамгаалж чадсангүй, тэр тусмаа нуруундаа мэдэрдсэн өвдөлт тэсвэрлэхийн аргагүй байлаа! Харин нүдэнд минь од маналзаж эхлэх үед л би сая нэг сэхээ орж, аажуухан гэгч нь доошилсоор камераа газарт тавив. Айдас хүйдэс намайг бүрэн эзэмдэж, хоёр өвдөг минь хаймар шиг л сул болсон байв. Хачирхалтай чимээ ердөө секунд орчим л үргэлжилсэн байх, гэвч одоо би зөвхөн өөрийнхөө айдсаар дүүрэн амьсгааг түг түг хийн цохилох зүрхнийхээ хамтаар л олж сонсоно. Түнэр харанхуй намайг эрхшээлдээ оруулан дарангуйлж байсан шигээ адил эргэн тойрноос минь довтлох боломжийг олгож байлаа. Би ар талаа харахыг хүсч байв, би хажуу талаа шалгахыг оролдож байв, би өмнөхөө үзэхийг хичээж байв. Гэвч хаашаа л харна, бүх зүйл хав харанхуй! Эцэст нь би өөрт байгаа өөр гэрлийн үүсгүүрийг саналаа. Ингээд гараа сунгасаар каскан дээрх нэмэлт гэрлээ асаах үедээ би золтой л уйлчихсангүй! Шинэ баттерэй хийхээ мартсан байсны улмаас би ойрын хэдхэн фит газрыг л харж байв. Яагаад каскныхаа гэрлийг шатчихаж магадгүй гэж санаагүй юм бол оо? Гэхдээ л энэ юу ч үгүй байснаас дээр байсан нь мэдээж. Би том тасалгаа руу аль байдгаараа л гэрлийг тусгахыг оролдож, тэндээс ямар нэгэн хөдөлгөөн олж харахыг хичээж байлаа. Тэнд юу ч байсангүй.

Чухам юу хийхээ шийдэж ядан суухдаа би галзуу юм шиг л чичирч байснаа тод санаж байна. Ухаан санаа маань нэг орж, нэг гарч, огт тогтож өгөхгүй байсан ба би үнэхээр өөрийгөө тэнд үхэх нь л гэж бодож байсан шүү! Хэрэв надад тийм зүйл тохиолдсон бол В үүнийг хэрхэн мэдэх байсан бэ хэмээн бодож эхлэх үед нэг зүйл толгойд минь зурсхийн орж ирэв: УТАС! Ухаан санаа минь над дээр бага багаар эргэн ирж байлаа, учир нь би гэрэлтүүлэгч савааныхаа талаар бодож байв. Ингээд би том тасалгаанаас нүдээ огт салгалгүйгээр үүргэвч дотроосоо гэрэлнүүдийг хайж эхлэв. Утас болон камер авч явсан тул үүргэвчнээсээ аль болох олон зүйлийг чөлөөлөхийг хичээж байсан бөгөөд В~тэй хамт үлдээсэн эд зүйлсийн маань дотор каскны маань нэмэлт чийдэн үлдсэн байлаа. Харин одоо надад байгаа зүйл гэвэл ердөө гэрэлтүүлэгч саваанууд л байна. Би нэгийг олж авсан даруйдаа пакетнаас нь угзран гаргаж ирэв. Тэгээд асаах үед түүний гэрэл агуйн ханануудыг бүдэг ногоон өнгөөр гэрэлтүүлэх нь дотор жихүүцүүлж байлаа! Би зөвхөн өөрийн ардах гарцыг шалгахын тулд л том тасалгаанаас харцаа холдуулж байв. Саваа ганцхан ойр орчмын хэдхэн фит газрыг л гэрэлтүүлнэ. Дахин нэг гэрэлтүүлэгч савааг гаргаж ирэхээр цүнхээ уудалж зогсохдоо ч мөн адил тасалгаанаас харцаа би огт салгасангүй. Хоёр дахь савааг олж авмагцаа түүнийг ажиллаж байгаа эсэхийг нь шалгасныхаа дараагаар би тасалгаа руу шидлээ.

Шидэлт тун оновчтой болж, хэсэгхэн зуур ч гэлээ тасалгаагаар аялах савааны бүдэг ногоон гэрэлд би ойр орчныг ажиглаж амжив, тэнд юу ч байсангүй. Гэвч энэ намайг тайвшруулж дөнгөсөнгүй. Газарт ойсон саваанд тасалгааны нөгөө төгсгөлд байсан өнөөх том дугуй чулуу хальтхан үзэгдээд өнгөрөв. Удалгүй гэрэлт саваа чулууны цаагуур орж, орчныг гийгүүлэхээ болилоо. Энэ үед би салгалан чичирсэн хэвээр л байлаа, хэдийгээр юу ч олж хараагүй байсан ч гэсэн. Гэхдээ л тэнд чимээ гарахыг би сонссон шүү дээ ...

Гэрэлт савааны тусламжтайгаар би утсаа гэрэлтүүлж, чичирсэн хуруугаараа харилцуураа кабельтай холбохыг хичээж байлаа. Тэгээд харилцуурыг авч чихэндээ наагаад сонстол ... ЮУ Ч ДУУЛДСАНГҮЙ! Ядаж л хоёр харилцуур холбогдсоныг илтгэх "бип" хийх чимээ ч гарсангүй. Кабелийг салгаад, харилцуур руу дахин шургууллаа. Чимээгүй хэвээр. Шугам огт ажиллагаагүй болсон байв. Юу болох нь энэ вэ?! САЯХАН л би В~тэй ярилцсан шүү дээ! Айснаасаа болоод нүднээс минь нулимс бөмбөрч эхлэв. Тэндээс гарах цорын ганц гарц бол ирсэн замаараа буцах гэдгийг би мэдэж байлаа. Гэвч тэнд ЯМАР НЭГЭН ЗҮЙЛ байсан! В~тэй холбоо тогтоох гэсэн гурав дахь оролдлого маань мөн талаар болов. Би өөр төлөвлөгөөний талаар бодохыг хичнээн хичээв ч харанхуйгаас олж сонссон өнөөх чимээ бодлыг минь эзэмдсэн хэвээр байлаа. Амьсгаагаа дарж би агуйн ханыг налан хэсэг суув, энэ үедээ би яг л марафон гүйлтийг дуусгасан тамирчин шиг л амьсгаадаж байсан юм. Мэдээж хэрэг харанхуй том тасалгаанаас хараагаа огтхон ч салгасангүй. Мөр маань чулуун ханыг шүргэх үед л би нуруундаа авсан гэмтлээ санав. Өвдөлт, цөхрөл бас айдас.

Тэнд би хэр удаан суусныг хэлж мэдэхгүй нь, хөл маань, өвдөг маань бадайрч эхэллээ. Нурууны маань өвдөлт намдсан ч хүзүү минь өвдсөн хэвээр байв. Энэ ёрын газраас гарахаар зоригоо би бага багаар хурцалж суухдаа энд удах тусам өөрт байгаа багахан хэмжээний гэрлийг удахгүй алдана гэдгийг би мэдэж байсан юм. Тэгээд өндийх гэж оролдсон боловч тэнхээ маань хүрсэнгүй. Ингээд том тасалгааны адагт хүрэхээр би удаан гэгч нь мөлхөж гарав, энэ үедээ би нэг гартаа үүргэвчээ чирч явлаа. Агуйн ханыг ашиглан би аажим гэгч нь өндийлөө, гэхдээ нуруугаа эгцлэн зогсоход хүндрэлтэй байв. Би амьсгаадсаар, аажим аажим урагшилсаар л. Алхам тутамд маань хананд ойх гэрэл ондоо ондоо янзын сүүдэр үүсгэсээр харцыг маань завгүй байлгаж дөнгөж байв. Цавчилгүй удсанаас болоод нүд минь хорсон аргаж байлаа. Миний хөлийн чимээ, миний амьсгаа, бас дамрандаа эвхэгдэн орох кабель, өөр чимээ тэнд байсангүй. Алхам тутамд, би Бунхан руу ойртож байлаа. Мөн В~рүү, аюулгүй газар руу.

Тасалгаагаар хийсэн энэхүү богино аялал маань надад үүрдийн мэт санагдаж байсныг нуух юун. Өнөөх дүрснүүдийн дэргэдүүр өнгөрөх үед тэд гэрэлд ойн үзэгдлээ. Тэдгээр дүрснүүд чухам ямар учиртайг мэдэхгүй ч уг бичиг ч тэр, агуй ч тэр, бүхэлдээ тавгүй мэдрэмжийг төрүүлнэ, яг л намайг энд байлгахыг хүсэхгүй байгаа мэт. Удалгүй тасалгааны төгсгөлд өнөөх дугуй хэлбэрийн чулуу байгаа нь савааны бүдэг ногоон гэрэлд үзэгдэж эхэллээ. Гэвч нэг л зүйл биш байлаа, харин би юу гэдгийг нь хэлж мэдсэнгүй. Харин хэдэн фит ойртох үедээ л би юу нь өөр харагдаад байсаныг анзаарсан юм! Чулуу байрнаасаа хөдөлсөн байлаа! Миний сонссон чимээ тэгэхээр ЭНЭ байж таарлаа шүү!! Ахиад л айдас хүйдэс хамаг биеийг минь эзэмдлээ, учир нь би ямар нэгэн зүйлтэй ойр байж мэдэх юм! Гэвч надад урагш явахаас өөр зам байсангүй. Чичирсэн гараа урагш сунгаж, гэрэлтүүлэгч саваагаа аль болох дээш өргөхийг хичээж явлаа. Тэгээд утасныхаа кабелийг татах үедээ л би яагаад харилцаа тасарсныг мэдсэн юм, кабель маань дугуй чулууны доогуур орсон байв! Утсыг хөнгөхөн татах үед тасарч, миний гадаад ертөнцтэй холбогдох цорын ганц итгэл найдвар хоёр нүдний маань өмнө бөхөх нь тэр! Би урьд өмнө хэзээ ч ийм ганцаардмал бас яахаа мэдэхээ больж, цөхөрсөн байдалд орж үзсэнгүй. Газрын гүнд, яг л би өөрийнхөө булш руу уруудаж байгаа мэт сэтгэгдэл төрж байлаа.

Хэтэрхий их амьсгаадсанаасаа болж хоолой ам минь хатаж эхэллээ. Дугуй чулуунаас би харцаа салгахгүй байж чадсангүй. Чулууны эргэн тойрныг ажиглаж жаал зогслоо, чулууны дээгүүр би удалгүй өндийн харлаа, мөн л юу ч үзэгдсэнгүй. Тэгээд би чулууг өнгөрөх үедээ дахин айдаст автаж орхив. Харсан зүйлдээ би өөрөө ч итгэсэнгүй! Гарцны хажуухан талд, шалан дээр нүх гарсан байв! Чулуу энэхүү нүхийг таглаж байсан болж таарлаа. ГЭВЧ ОДОО ОНГОРХОЙ БОЛСОН БАЙНА! Чулуу өөрөө хөдөлнө гэж таарахгүй шүү дээ.

Айсандаа арагш алхам ухрах үедээ би нуруугаараа агуйн ханыг мөргөлөө, энэ үед нуруунд маань мэдрэгдсэн өвдөлтийг ч мэдрэх сөхөө байсангүй. Шинэхэн нээгдсэн гарц. Ойролцоогоор 45 хэмийн налуугаар цааш үргэлжилсэн байлаа. Надаас хэдхэн фитийн зайд миний түрүүн шидсэн гэрэлтүүлэгч саваа хэвтэж байсан ба түүний гэрэлд би шинэ гарцны ханан гадаргуу нь гөлгөр чулуулгуудаас тогтсон болохыг төвөггүй олж харж байв. Шал нь мөн адил харагдаж байснаас гадна, миний харснаар лав гарцын диаметр нь 3 фит байсан бөгөөд доторхыг нь судлахад огтхон ч саад болохооргүй мэт санагдана, хэрэв надад тийш орох хүсэл байсан бол шүү дээ. Харин одоо бол би зөвхөн агуйгаас гарч, нарны гэрлийг л харахыг юу юунаас илүүтэй ихээр хүсч байна! Би нүхнээс алгуур гэгч нь холдоод, В~г чиглэн явлаа. Энэ үедээ ч мөн адил харанхуй танхимаас харцаа огт салгасангүй. Тийнхүү явахдаа золтой л кабель дээрээ гишгээд бүдрээд уначихаагүй шүү. Удалгүй каскан дээрх жижигхэн гэрэл маань аажмаар бүдгэрч, намайг гэрэлтүүлэгч саваатай минь хамт үлдээж эхэлж буйг мэдлээ. Би хар хурдаараа Флойдын Бунхан руу гүйхийг хүсч байв. Зүгээр л хэн нэгэн хүний хоолойг сонсох нь л айдсыг маань үлэмж хэмжээгээр үргээнэ хэмээн найдаж байсан юм.

Харин дугуй чулуу болон шинэ нүхийг өнгөрөөд явах үед яг л Люсифер өөрийн биеэр, түнэр харанхуйд, харанхуй нүхний гүнээс, түмэн олон чөтгөрүүдийнхээ хамтаар ширтэж байх шиг санагдаж билээ. Юу юугүй л ямар нэгэн зүйл ар нуруунаас минь довтлох юм шиг л хүчтэй мэдрэмж төрж байлаа. Би арай илүү хурдтай алхаж эхэллээ. Би кристаллуудыг өнгөрлөө. Энгийн үед байсан бол миний гэрэлний ногоон туяанд солонгорох тэдгээр байгалийн үзэсгэлэнт бүтээлүүдийг би бишрэх байсан биз ээ. Чулуунаас зайлсхийхээр тонгойх болгонд нуруунд маань өвдөлт мэдрэгдэнэ. Удалгүй гарц дээр дөхөж ирэх үед би дөрвөн мөчөөрөө шалан дээр мөлхөх шаардлагатай тулгарав. Тэгээд гараараа шалан дээрээс тулах үед гараар минь цахилгаан цэнэг дамжиж, ар нуруу руу минь гүйх шиг л болов. Энэ хар дарсан зүүд шиг газарт орсноос хойш тэсэлгүй би анх удаагаа орь дуу тавин ёоллоо. Би доош сулбайн унаж, шалан дээр хэвтсэн ба амьсгаа авах тоолонд өвдөлтийн шинэ давалгаа бүхий л биеэр минь тархана. Хэдийгээр маш их айж, бас өвдөж байсан ч би агуй доторх чимээнүүдийг чих тавин чагнасаар л байлаа. Гэвч зөвхөн аниргүй байдал л тэнд ноёлно.

Би хамаг хүчээ дайчлан байж биеэ дээш өргөлөө, тэгээд цааш мөлхөж эхлэв. Би гартаа гэрэлтүүлэгч савааг барьсан хэвээр байв, гэвч ар талаа шалгах тэнхээ үнэндээ байсангүй. Би зөвхөн эгц урдахдаа л анхаарлаа төвлөрүүлж байсан юм. Удалгүй би В~рүү хашгирч болохуйц зайнд ойртон ирэв, гэвч хоолойноос минь олигтой дуу гарч өгсөнгүй. Би цааш явсаар Флойдын Бунханд тулж ирлээ. Тэгээд нүх рүү орох үедээ би В~г дуудав. Тэр хариу өглөө. Би түүнд явахад бэлтгээд байж байгаарай хэмээн хэллээ. Тэр намайг зүгээр эсэхийг асуув (Холбоо тасарсанд санаа зовсон нь илт байлаа.). Би түүнд үгүй гэж хэлээд, явахад зориулж юмнуудаа бэлтгэхийг хүслээ. Олсонд хүрмэгцээ би дуулгаа тайлан авч үүргэвчиндээ хийв. Яг энэ мөчид би КАМЕРАА МАРТСАНАА САНАЛАА! Гэвч надад эргэлзээ огт төрсөнгүй. Яг л живж буй Титаник хөлгийн зорчигчдод малгай болон хүрэм нь ямар санагдаж байсан, надад камер маань тэгж л санагдаж байсан юм чинь. Би хэрэгслүүдээ олсонд уяад татаж авахыг түүнд хэллээ. Тэгээд олсыг татаж авмагцаа дээш гадаргуу өөд буцаад яваарай гэж хэлэв. Түүнийг яагаад гэж асуухад нь би агуйд бидэнтэй хамт ямар нэгэн зүйл байх шиг байна гэж хариулав.

Хөдлөх тоолонд ууц нуруу маань хөндүүрлэн өвдөж байлаа. Гэвч энэ нь намайг нүхээр яаравчлан мөлхөхөд садаа болсонгүй, болох ч ёсгүй юм. Харин намайг нүх рүү шурган орсны дараахан салхины урсгал нэмэгдэж эхлэхийг би анзаарав. Энэ шинэ зүйл биш ч тэндээс гарах өмхий үнэр дотор муухай оргиулж байв. Би огиулж, цамцаараа хамраа таглахад хүрлээ. В ч мөн адил үнэртжээ. "ЮУН ҮНЭР ВЭ?" гэж тэр хашгиран асуув. Тэгээд намайг хурдан гарч ирэхийг хүслээ. Би очиж байна гэдгээ хэлээд цамцныхаа цаанаас гүнзгий гэгч нь амьсгаа авав. Харин ч эсрэгээрээ В~ийн ийнхүү тэвдэх нь миний айдас, сандралыг улам дэвэргэж орхилоо. Би түүнд дээшээ өгсч бай, эндээс гарахаараа араас чинь гүйцэж очъё гэж дахин хэллээ. Тэр ч зөвшөөрлөө. Тэгээд миний гэрэлтүүлэгч савааг нүхэн дотор байрлуулаад, гадаргуу өөд буцлаа.

Нүүр ам, чих, гар, дал мөр гээд л ураагүй газар үлдсэнгүй. Нүхэн доторх инч бүр миний биенд тоймгүй олон шалбархайг үлдээж байсан ч тэднийг анзаарах сөхөө хаанаас байхав. Өвдөлтөөсөө болоод нуруу маань сүүлдээ мэдээ алдах шиг санагдлаа. Эвгүй үнэр агаарын урсгалын хамтаар дахин хамар цоргих үед миний бөөлжис хүрэв. Удалгүй Флойдын Бунханы талд хүрээд би хэсэг зуур амьсгаа авч, амрахаар шийдлээ. Би маш их ядарч байлаа! Нүхний тааз нь хацартай минь адил зөөлөн мэдрэгдэж, харин шал нь нөгөө хацарны маань эсрэг яг л хагархай шил мэт нухна. Энэхэн мөчид би агуйн гүнээс ямар нэгэн чимээ гарахыг сонслоо! Энэхүү чимээ хэдэн секунд үргэлжлээд намдлаа. Би айсандаа өөрийн мэдэлгүй уйлж эхэллээ. Ийнхүү миний сэтгэл хөдлөл хяналтнаас гарах нь намайг улам айлгаж байсан юм. Сандарсандаа би гарцаар цааш хамаг чадлаа дайчлан мөлхөж эхлэв. Тэгээд Бунханы хамгийн том хэсэгт ирмэгцээ би хоёр гараа биеийнхээ дороос гаргаж ирээд, нүхний гарцыг чиглэн мөлхлөө. Дараа нь олсонд хүрмэгцээ байдаг чадлаараа татаж эхлэв. Харин хоёр мөр минь нүхэн дотор гацаж орхидог байна шүү! Би хөлөөрөө чулуунд тулаад, нуруугаа үл ялиг эргүүллээ, дараа нь бүтэн биеэ бага зэрэг мушгиад, дахин урагшлах гэж оролдлоо. Энэ удаад би биеийнхээ дээд хэсгийг амжилттай урагшлуулж чадлаа. Энгийн үед би нүхнээс сэрэмжтэй гардагсан, нүх шалнаас 3 фут орчим өндөрт байдгаас хойш. Харин би шууд л хөлөөрөө түлхэлт өгөөд, дараа нь гарнуудаа гаргаад, тэгээд ПЛОП, би Бунханаас гарч дөнгөлөө! Гэхдээ баруун мөрөөрөө газарт унаж орхив. Өвдөлтийг багасгахын тулд өнхрөхийг хичээсэн ч тус болсонгүй. Хачирхалтай нь өвдөлт нуруунд минь биш, зөвхөн мөрөнд маань л мэдрэгдэж байв.

Би газраас өндийж, хөлөн дээрээ босч зогслоо. Гарцны гадна өнөөх үнэр арай л сул үнэртэж байв. Би гэрэлтүүлэгч саваагаа аваад каскаа хайж эхэллээ. Тэгээд каскаа өмсч байх зуураа дээш өгсөх олсыг эрж байлаа. Тэгээд олсыг гараараа атгах үедээ би савааны гэрэлд өөрийнхөө гарыг харсан юм. Хоёр гар маань бүхэлдээ шарх, шалбархай болж, зарим нэгээс нь цус дусалж байлаа. Аз болоход, гүнзгий шархнууд байсангүй. Энэ мөчид агуйд аниргүй байдал эргээд ноёлсныг би анзаарлаа. Хойдох нүхнээс ч, дээрээс ч тэр, ямар ч чимээ дуулдсангүй. Эргээд ганцаардах мэдрэмж над дээр ирсэн ба энэ нь намайг дээш гарахад хангалттай урам зоригийг өгч байсан юм. Мэдээж хэрэг эхний жижиг тавцан өөд дээш мацаж гарах нь надад их хүндрэлтэй байв. Сандарсандаа B~ээс нэмэлт чийдэнгээ авахаа ч мартаж орхиж. Гэрэлт савааг цор ганц гэрлийн эх үүсвэр болгон ашиглах нь энэхүү бэрх сорилтыг улам хүнд болгож байсан билээ. Тийнхүү би тавцан өөд гармагцаа цааш В~тэй уулзахаар үргэлжлүүлэн авирч эхэллээ. В тун хурдан авирсан байсан нь намайг гайхшруулав.

Хэдийгээр би энд физик биенийхээ нөхцөл байдлын талаар дэлгэрэнгүй бичээгүй ч, би маш их өвдөж байснаа хэлмээр байна! Алхах тоолонд хүзүү болон доод нуруугаар минь өвдөж байсан юм. Хоёр гар маань зулгарч, мөр маань гүнзгий гэгч нь зүсэгдсэн байв. Хэрэв тэр үед айдсыг мэдрээгүй бол надад дээш авирч гарах тэнхээ, зориг дутагдах байсан байх гэж айж байна. Тэр үед би зөвхөн адреналины хүчээр л алхаж байсан гэж хэлж болно. Аз дутахад, адреналин маань дуусах дөхөж байлаа.

Буултын багахан талбайд хүрч очих хүртлээ би В~г харж, бас сонссонгүй явлаа. Тэр олсоор дээш аль чадахаараа л хурдан гарахыг хичээж байв. Түүнийг хурдан, хурдан хөдлөхийг, мөн амьсгаадахыг нь би сонсч байлаа. Намайг дуудах үед давхийн цочсон бөгөөд энэ нь түүний айдсыг илтгэнэ. Тэр надаас олсноос бэхлээд, дээшээ авирахыг хүслээ. Ингэх нь аюултай бөгөөд энгийн үед хийхэд нийцтэй зүйл биш гэдгийг хэн хэн маань мэдэж байсан ч энэ тохиолдолд өөр хэрэг билээ. Би дөхөж очоод харанхуй өөд замхран алга болсон олсны дэргэд очлоо. В~г өгсөхийг дагаад олс агаар дээр бүжиж байсан юм. Хэдийгээр В харагдахгүй байгаа ч түүнийг ойрхон байгаа гэдгийг би мэдэж байлаа. Энэ олс намайг гадагш, гэрэл рүү, аюулгүй газар руу хөтлөх ганц зам минь болж байв. Харин миний ард үлдсэн зүйлс гэвэл түнэр харанхуй, айдас, бас үл мэдэгдэх нууц. Энэ үед кинонууд дээр гардаг зарим нэг хэсгүүд миний санаад орж байсан нь: жүжигчид мангасуудаас зугтсаар хараалтай байшингийн төв хаалганд хүрч очоод бариулнаас нь барина, яг энэ үед ард нь чимээ гарах бөгөөд тэгээд эргэж харах үед ...

Би гэрэлт саваагаа каскандаа байсан тор руу хавчуулж оруулаад, В~д дахиад дээш жаал авирах боломжийг олгохоор шийдлээ. Энэ хооронд би доош унжсан олсыг хумиж зогслоо, ингэснээр дараа нь бид хоёрыг агуйгаас гарах үед олсоо татаж авахад хялбар болох болно шүү дээ. Гар маань их өвдөж байсан тул олсыг гартаа ороож чадсангүй, зүгээр л би түүнийг газарт давхарлан хаяж байлаа. Дээрээс В~г "Чулуу!" гэж анхааруулах үед би ойролцоох налуу чулуун гадаргуугийн дор орж нуугдлаа. Бутархай жижиг чулуунууд хөлний маань дэргэд, шалан дээр унав. Би эргээд олсоо хумих ажилдаа орж, нийтдээ 50 орчим фитийг татаад байтал олс маань ямар нэгэн зүйлд тээглэж орхих нь тэр. Түүнийг доош явж суллах ямар ч хүсэл байсангүй, мэдээж хэрэг. Би олсыг хаяхаар шийдлээ. Ингээд би өөрийнхөө аюулгүйн тэлээг олсонд бэхлэж эхлэв. Харин бэхлэгээгээ чангалахаас өмнө ямар нэгэн жигтэй чимээ хөл доор минь гарахыг би олж сонслоо! Тэгсэн яасан гэж санана? Олс доош харанхуй руу замхарч байлаа! ЯМАР НЭГЭН ЗҮЙЛ ОЛСЫГ АГУЙН ГҮНЭЭС ТАТАЖ БАЙСАН!!!

Би аюулгүйн бэхлэгээ бүхий бүсээ газарт хаяад шууд л олсноос зүүгдээд авирч эхлэхээр шийдлээ! Аз болоход, би өгсөгчөөс барьсан байсан юм. Би ямар ч хамгаалалтгүйгээр дээш авирч байлаа. Өмнө нь их олон удаа өгсөгч тоноглол ашиглалгүйгээр авирч байсан л даа, гэхдээ би өөрийгөө үргэлж олсноос тэлээгээрээ бэхэлдэг байлаа, юмыг яаж мэдэхэв гэж бодоод. Харин энэ удаад тэгэх боломж гарсангүй.

Би В~д хандаж, доороос ямар нэгэн зүйл олсыг татаж байгааг хашгиран хэлэхэд тэр хурдлахыг надад санууллаа. Маш их айж, сандарсан байсан учраас хананд гар, хөлөө шалбалж гарлаа. Ямар азаар гулгалгүйгээр, мөн доош уналгүйгээр дээш гарсан юм бол? Хэрэв би унасан бол шалан дээр унах хүртлээ агуйн ханануудад нэг бус удаа ойх байсан юм. Өөрөөр хэлбэл гэмтэл маань үхлийн байж болох байсан билээ. Замдаа саатаж өгсөгчийг дээш олс өөд гулгуулахгүйгээр би дээш гарч дөнгөлөө. Удалгүй дээрээс минь агуйн үүдээр нэвтэрсэн нарны туяа тусахыг би олж харлаа.

Бидний Re~Belay цэгийн доодох "тавцан" дээр би В~г гүйцэж очлоо. Цааш яваад байгаарай гэж түүнд хэлсэн. Ердөө хэдхэн минут л түүнд хангалттай байлаа. Гэвч түүнийг дээшлэхийг хүлээсэн секунд тутам миний хувьд тамлалт мэт санагдаж байсан юм. Хэзээ мөдгүй харанхуйгаас ямар нэгэн араатан амьтан гарч ирээд, намайг үдийн зоогоо болгох юм шиг л санагдаж байв. B дээш авирч, түүнийг дагаад агаарт нэгэн хэмнэлийн дагуу эргэлдэх олсыг ширтэх зуураа би ямар нэгэн хачирхалтай зүйл болох вий хэмээн доош харж суув. Миний зүрх энэ бүх стрессийг давж гарч чадсанд гайхаж байна, урьд өмнө би ямар нэгэн зүйлд ингэж их анхаарлаа төвлөрүүлж үзээгүй юм даг. Аль болох эрүүлээр сэтгэхийн тулд би хэрэндээ амрахыг хичээж байлаа, гэвч миний хөөрхий тархи ачааллаа хэтрүүлсэн бололтой. B~г хамгийн сүүлийн авиралтаа хийж, агуйн оройд гарсны дараа би өгсөгчөө альхэдийнэ олсонд бэхэлж, өөрийн өгзгийг тэндээс авч гарахад бэлэн болсон байв. Энэ үед би олс дахин эрчлэгдэж эхэлж байгааг анзаарлаа!! Хэн нэгэн нь олсыг дороос татаж байгаа нь илт байв! Гэхдээ хөдөлгөөнгүй байгаагаас үзвэл дээш авирч байгаа шинж тэмдэг ажиглагдсангүй. Гэсэн ч гэсэн тэндээс би аль болох хурдан гарахын хүслэн болж байлаа. В альхэдийнэ агуйн үүдийг чиглэн явсан байв. Хэдхэн фит замыг туулсны дараагаар би дээш гарлаа. Тэгээд өгсөгчийнхөө бэхэлгээг салгаж аваад, олсыг ардаа орхилоо.

Намайг агуйн үүдээр гарч ирэхэд, В олсыг анх зангуу болгон бэхэлсэн газарт хүрч байв. Би дээш гарахыг маш их хүсч байсан тул энэ удаад өгсөгчийг өөрт бэхлэлгүйгээр, бараг л чөлөөт авиралт хиймээр санагдаж байсан юм. В~г гарах дөхөж байгааг хараад би өөрийгөө сүүлчийн олсонд бэхэллээ. Үнэхээр ядарч туйлдсан байсан тул сүүлийн хэдэн фит дээр өөрт үлдсэн эцсийн хүчийг шавхах хүндхэн сорилт намайг хүлээж байлаа. Тэгээд олсноос зүүгдэж эхлэх үед олс эрчлэгдэн дуугарч эхэлсэн ба би дотроо тасарч болохгүй шүү, намайг доош битгий унагаарай хэмээн залбирч явсан юм. Ийнхүү явсаар оройд хүрмэгцээ би өгсөгчөө салгалаа. В модны дэргэд сөхрөн суусан байв, харин би түүн рүү ойртож очоод дэргэд нь сулбайн уналаа. Флойдын Бунхан руу сүүлд явж орсноос хойш бид хоёр нэг нэгнээ анх удаа харж байгаа нь энэ билээ. Бид хоёр бие биенээ зүгээр л харж байв, юу ч дуугаралгүйгээр. Би их муу харагдаж байгаагаа мэднэ, гэхдээ В~г ч мөн адил тааруу харагдаж байсныг мэдээгүй юм. Түүний бие нь ил гарсан бүх л хэсэгтээ шарх шалбархай болсон байлаа. Нүүр нь цайгаад, цонхигор цагаан болсон байна. Тэр амаа том гэгч нь ангайлгаад аахилж, уухилан сууж байлаа. Бидний нэг нэгнээсээ олж харсан цочрол В~ын модонд зангуу болгон хүлсэн олс дахин эрчлэгдэн чангарч эхлэх үед замхран алга болов! Биднийг айдас эзэмдлээ! В халааснаасаа хутга гаргаж ирээд олсыг огтолж гарав.

Хүний оюун ухаан гэдэг цаг хугацааны баримжааг хэрхэн өөрчилж чаддаг нь гайхалтай. Олсыг модноос огтлоход ердөө 4 юм уу, 5 секунд болсон гэдэгт итгэлтэй байна, гэвч энэ надад яг л нэг цаг шиг л урт санагдсан. Тасарсан олсны үзүүр газарт унамагцаа хавцлын ирмэг дээр байсан чулуунуудын завсраар чимээ гарган гулслаа. Харин В хутгаа доош хаяад, нуруугаараа газарт хэвтэв. Хавцлаас доош нисэх олс миний хувьд агуй дотор мэдэрсэн мэдрэмжүүдийг маань сануулж байсан юм. Би босоод машин руугаа алхлаа. Харин В тэнд хэвтсэн хэвээр, олс нүднээс алга болсон хэсэг рүү ширтсээр л. Намайг дуудах үед тэр сая нэг сөхөө оров бололтой, хурдхан гэгч нь босоод модноос холдлоо, бас агуйгаас, мөн хар дарсан зүүднээс. Буцах замдаа бид хоёр ямар ч үг солилцсонгүй.

Агуйд хийсэн уг аяллаас хойш 4 өдөр өнгөрч байна. Харин энэ бүгдийг тэмдэглэл болгон бичих гэж 4 өдрийг зарцууллаа. Бичиж эхлэх тоолонд тэнд мэдэрсэн таагүй дурсамжууд сэдрээд их хүндрэлтэй байсан шүү. Гэхдээ л энэ бүх деталиудыг санаж байгаа дээрээ би баримтжуулан бичих хэрэгтэй байсан тул өөрийгөө багагүй дайчилсан. Гэсэн ч одоог хэр нь би тэр бүх өвдөлтийг мэдэрсэн хэвээр байна. Бас муухай өмхий үнэр. Мөн тэр бүх айдас. Уг нь би дахиад илүүг бичмээр л байна, гэвч одоо бичиж чадахгүй нь. Яагаад гэвэл одоог хүртэл бүрэн тайвширч чадахгүй байна. Анхаарал маань ч сайн төвлөрч өгөхгүй юм. Одоохондоо энэ хүргээд зогсооё доо.

Цааш унших

Томиногийн Там

"Томиногийн Там" хэмээх энэхүү шүлгийг тойрсон явган ярианууд нь Японд их алдартай. ГЭВХДЭЭ, уг шүлгийг унших үедээ та зөвхөн толгой дотроо унших ёстой бөгөөд чангаар унших нь хориотой болохыг анхаарна уу! Хэрвээ та чангаар уншвал ... хожим хойно гарах хариуцлагыг нь өөрөө хүлээх хэрэгтэй болдог гэнэ.

"Томиногийн Там" (トミノの地獄) хэмээгч энэхүү шүлгийг Ёомота Инухико (四方田 犬彦) гэдэг зохиолч бичсэн ба өөрийнхөө "Зүрх бол яг л өнхөрдөг чулуу шиг" (心は転がる石のように) номон дээр нийтэлсэн байдаг аж. Мөн Саизо Ясо (西條 八十)~ын 1919 онд гаргаж байсан 27 дахь шүлгийн цуглуулганд нь багтсан байдаг байна. Харин эл цуу яриа чухам хаанаас, мөн хэрхэн эхэлснийг нь мэдэх хүн байдаггүй ч, "уг шүлгийг чангаар уншвал муу зүйл (凶事) тохиолдох болно." гэсэн анхааруулга өдийг хүртэл уг шүлэгтэй хамт дагалдан ирсэн нь сонирхолтой. Товчхондоо бол хүмүүс энэ шүлгийг хараалтай гэж үздэг юм.

Мөн уг шүлгийн тухай хачирхалтай түүх тухайн үед Японы 2ch (2channel) сувгаар цацагдаж байсан бөгөөд үзэгчид өөрсдийгөө эсэн мэнд байгаагийн баталгаа болгож зураг хөрөг, болоод дүрс бичлэгүүдээ тус телевизийн редакци руу илгээж байсан гэдэг. Яахав, дээр өгүүлсэн шиг ямар нэгэн таагүй зүйл өөрсөдөд нь тохиолдоогүй гэдгийг батлахын тулд тэр шүү дээ. Хэдий тийм ч ... гарсан үр дүнг нь удахгүй нийтэлнэ ээ гэсэн маш олон постын эзэд дахин хариу бичилгүйгээр алга болж байсан гэлцдэг. Юу ч гэсэн энэхүү шүлгийг зөвхөн Япон хэл дээр нь орууллаа. Харин галигласан орчуулгыг нь оруулсангүй.

トミノの地獄 
Tomino no Jigoku (Tomino's Hell)  
---

姉は血を吐く、妹（いもと）は火吐く、
可愛いトミノは 宝玉（たま）を吐く。 
ひとり地獄に落ちゆくトミノ、
地獄くらやみ花も無き。 
鞭で叩くはトミノの姉か、
鞭の朱総（しゅぶさ）が 気にかかる。 
叩けや叩きやれ叩かずとても、
無間地獄はひとつみち。 
暗い地獄へ案内（あない）をたのむ、
金の羊に、鶯に。 
皮の嚢（ふくろ）にやいくらほど入れよ、
無間地獄の旅支度。 
春が 来て候（そろ）林に谿（たに）に、
暗い地獄谷七曲り。 
籠にや鶯、車にや羊、
可愛いトミノの眼にや涙。 
啼けよ、鶯、林の雨に
妹恋しと 声かぎり。 
啼けば反響（こだま）が地獄にひびき、
狐牡丹の花がさく。 
地獄七山七谿めぐる、
可愛いトミノのひとり旅。 
地獄ござらばもて 来てたもれ、
針の御山（おやま）の留針（とめはり）を。 
赤い留針だてにはささぬ、
可愛いトミノのめじるしに。

Одоо англи орчуулгыг нь оруулая. Гэхдээ би яагаад ч юм орчуулахыг хүсэхгүй байна, хахах.

Tomino's Hell 
---

His older sister vomited blood, his younger sister vomited fire, 
And the cute Tomino vomited glass beads. 
Tomino fell into Hell alone, 
Hell is wrapped in darkness and even the flowers don't bloom. 
Is the person with the whip Tomino's older sister, 
I wonder who the whip's shubusa(?) is. 
Hit, hit, without hitting, 
Familiar Hell's one road. 
Would you lead him to the dark Hell,
To the sheep of gold, to the bush warbler. 
I wonder how much he put into the leather pocket, 
For the preparation of the journey in the familiar Hell. 
Spring is coming even in the forest and the stream, 
Even in the stream of the dark Hell. 
The bush warbler in the birdcage, the sheep in the wagon, 
Tears in the eyes of cute Tomino. 
Cry, bush warbler, toward the raining forest
He shouts that he misses his little sister.
The crying echo reverberates throughout Hell, 
The fox penoy blooms.
Circling around Hell's seven mountains and seven streams, 
The lonely journey of cute Tomino.
If they're in Hell bring them to me,
The needle of the graves.
I won't pierce with the red needle,
In the milestones of little Tomino.

Эх сурвалж: http://cafe.daum.net/sheou/NgRH/5312?docid=RSvM|NgRH|5312|20110410160828&q=%C5%E4%B9%CC%B3%EB%C0%C7%20%C1%F6%BF%C1 . (Англи эх сурвалж дээр нь галигласан орчуулга нь байсан болохоор оруулсангүй.)

Цааш унших

Аннора Петрова

БРИЙ, ЭНИЙГ БИТГИЙ УСТГААРАЙ!

Чи намайг үзэн яддагийг би мэднээ, гэхдээ урьд өмнө бид их сайн найзууд байсан учраас үүнийг чамд уншуулмаар байна. Би бодохдоо, би их хүнд асуудалд орооцолдсон бололтой. Гэхдээ чи надад тусалж чадахгүй. Ямар ч байсан чамайг ойлгоосой гэсэндээ энэ захидлыг бичиж байгаа юм шүү.

Сонгон шалгаруулалтаас хойш бид өөр хоорондоо бараг л үг дуугараагүйг хэн хэн маань мэдэх байх. Бодоод байсан чинь их олон жил өнгөрсөн байна шүү, гэхдээ чамд тохиолдсон тэр осол миний буруу байгаагүй юм шүү. Ядаж л тэд бүгдээрээ цор ганц миний буруу байгаагүй гэдгийг хэлье. Яахав, хүн бүхэн л тэгж бодож байгаа байх, гэхдээ би хэзээ ч чамайг өвтгөх тийм муухай зүйлийг хийхгүй байсан шүү дээ.

Магадгүй энэ галзуу юм шиг сонсогдох байх, гэхдээ хэн нэгэн нь мэдээсэй гэж хүсч байгаа учраас би чамруу бичиж байна.

Энэ бүхэн биднийг 8-р ангид сурч байхад эхэлсэн юм. Өөрөөр хэлбэл Кристал Классик тэмцээний өмнөх шөнө байлаа. Тэр шөнө би гэртээ байсан бөгөөд дараах өдрийн тэмцээнээс болоод нойр маань хулжсан тул унтаж ер чадахгүй байв. Тэгээд, би компьютер дээрээ суугаад, интернетээс элдвийн зүйлийг үзэж суулаа. Гэвч анхаарал маань төдийлөн сайн төвлөрч өгөхгүй л байв. Тэгээд, би тэнд сууж байхдаа сонирхолтой санагдахаар нь өөрийнхөө талаарх мэдээллийг Google-ээс хайж үзлээ.

Өө Брий, би үүнийг хийх хэрэггүй байсан юм. Эхэндээ мэдээж хэрэг миний талаарх байдаг л мэдээллүүд хайлтанд гарч ирсэнсэн. Гэвч нэр дээр бичигдсэн байсан Wikipedia-ын хуудас байхыг нь олж үзээд уншихгүй байж чадсангүй.

Эхэндээ уг хуудсыг миний аав эсвэл клубынхан маань л хийсэн байх гэж бодлоо. Миний амьдардаг хот, миний гулгалтын талаарх зарим нэг баримтууд гээд байдаг л зүйлс тэнд бичээстэй байв. Гэхдээ нэг хачирхалтай зүйл нь гэвэл, тэнд, тэр жилийн Кристал Классик тэмцээнд намайг ялсан гэж бичсэн байсан явдал юм.

Хэн нэгэн нь намайг зоригжуулах зорилгоор, хэргээр ингэж бичсэн байх гэж бодоод миний инээд хүрэв. Тэгээд ааваасаа очиж асуутал тэр үгүйсгэлээ.

Удалгүй маргааш нь болж, тэмцээнд ялсныхаа дараагаар би үнэхээр баяртай байснаа санаж байна. Учир нь тэр бол миний түрүүлсэн анхны тэмцээн байсан бөгөөд надад маш сайхан санагдаж байлаа. Харин үүний дараагаар намайг яаж шаргуу бэлтгэж эхэлснийг чи санаж байна уу? Тэр үед эцэг эх хоёр маань намайг дасгалжуулахаар Сергейг ажилд авсан юм. Мөн ямар өндөр үнэтэй байсныг нь ч чи санаж байгаа байх.

Тэгээд би оролцох гэж буй тэмцээн болгоныхоо өмнө өөрийнхөө өнөөх цахим хуудсыг шалгадаг зуршилтай болов. Тэнд намайг хэддүгээр байранд орж, ямар үр дүн үзүүлэхийг бүгдийг нь бичсэн байдаг байв. Мөн намайг 15 насандаа бүсийн аварга болно хэмээн бичсэн байсан нь биеллээ олсон шүү. Үүний дараагаар Сергей эцэг эх хоёрт минь хандаж, намайг Олимп-д хүч сорих хэрэгтэй гэж зөвлөсөн учраас тэд намайг сургуулиас минь чөлөөлөв.

Би тэгээд өдөр бүр гулгаж байлаа. Аваргын тэмцээнд оролцохын тулд хичээх хэрэгтэй гэж Сергей надад хэлж байв. Би бүр маш их хичээж байсан бөгөөд сайн ч гулгаж байлаа. Гэвч энэ бүхэн Сергейн хувьд хангалттай сайн байсангүй.

Сонгон шалгаруулах тоглолт хаяанд ирлээ. Харин миний хувьд бодож санаж байсан цорын ганц зүйл бол зөвхөн ялалт байсан юм. Тэгээд би хийх ёсгүй зүйлээ хийж орхисондоо одоог хэр нь харамсаад, харамсаад барахгүй нь! Бүх л хүмүүс чамайг хамгийн шилдэг, хамгийн сайн нь хэмээн магтаж байсан тул өөрийгөө би тэр тэмцээнд альхэдийнээ ялагдсан мэтээр төсөөлж байлаа. Тэгээд би Wikipedia-д данс нээгээд өөрийнхөө хуудасруу орж өөрийгөө тэрхүү тэмцээний ялагч болсон мэтээр бичих гэж оролдсон юм.

Гэвч хуудасны мэдээллийг шинэчлэх гэсэн хэд хэдэн удаагийн оролдлого маань бүтэлгүйтэж орхилоо. Намайг яаж ч өөрчлөх гэж оролдсон гэсэн, "Аннаро Петрова бол хувиа хичээсэн бяцхан өлөгчин. Тэр удахгүй хийсэн хэргийхээ хариуг эдлэх болно." гэсэн бичиг гарч ирээд огт арилсангүй.

Энэ бүхэн их аймшигтай санагдаж байсан шүү. Тийм л учраас би дараагийнх нь өдөр тун гонсгор царайтай харагдсан байх. Бас би чамайг хэрхэн бэлтгэлээ хийхийг чинь, мөн хэрхэн гулгаж байхыг чинь харж зогссоноо санаж байна. Харин миний мэдэх дараагийн зүйл гэвэл би газарт суугаад, мөсний хэлтэрхийнд оногдсоноос болж дух минь зүсэгдэж хамаг л нүүр маань улаан цусанд будагдсан байсныг санаж байна. Энэ бүхний бурууг тэд надруу чихсэн, учир нь тэшүүрийг би тэр өглөө нь хэрэглэсэн болохоор л тэр. Брий, би үнэхээр чиний тэшүүрийг оролдоогүй юм шүү - Би ялахыг маш их хүсч байсан, гэхдээ чамайг өвтгөх зүйл хэзээ ч хийхгүй байсан.

Тэд намайг дараагийн тэмцээн уралдаануудаас хасах шийдвэрийг гаргахад, хүн болгон л намайг зохих шангаа хүртсэн гэж байлаа. Хэн ч миний тайлбарыг сонсохыг хүсээгүй.

Үүний дараагаар Сергей намайг дасгалжуулахаа больсныг чи мэдэх байх. Тэр хэлэхдээ, өөрийг нь намайг хөөдсөн гэж хэлсэн. Хэн ч надтай ярилцахыг хүсэхгүй байлаа.

Хүн болгонд ад үзэгдэнэ гэдэг ямар байдгийг чи мэдэх үү? Би түүнээс хойш бараг л мөсөн дээр гарсангүй.

Удалгүй өнөөх хуудас улам дордож эхэллээ. Тэгээд хуудсыг шалгах бүрт, миний талаарх аймшигтай зүйлсийг тэнд бичсэн байдаг байв. Би чамд тэнд бичигдсэн зүйлсийг хэлж үнэхээр чадахгүй нь. Учир нь тэнд бичигдсэн байсан зүйлс үнэхээр ёс суртахуунгүй бас эрээ цээргүй байлаа. Тэднийг унших бүртээ би уйлдаг байсан ч гэлээ, бас би огт уншихгүй байж чаддаггүй байв.

Би тэгээд ямар нэгэн зүйл хийх ёстой гэж шийдлээ. Ингээд Wikipedia-д гомдол мэдүүлсэн юм. Бүр утсаар хүртэл залгах гэж оролдсон шүү. Гэвч хэн ч уг хуудасны талаар мэдэхгүй гэж хариулав.

Баасан гаригийн үдэш байлаа. Би гэртээ ганцаараа сууж байсан бөгөөд өөрийн хуудсыг устгагдсан байна уу гэдгийг шалгахаар нээж үзтэл, тэнд "Аннаро Петрова бол хөгийн бяцхан өнчин охин" гэж бичсэн байв.

Би маш их айсан.  Ингээд анхааруулах зорилгоор аав ээж хоёрруугаа залгасан боловч, залгах болгонд утасны нөгөө үзүүрт хэн нэгэн нь хорлонтой нь аргагүй инээж байлаа. Би тэдэнрүү бараг зуун удаа залгасан байх, тэрхүү чимээг дахин тэвчиж чадахгүй болох хүртлээ.

Тэр шөнө цагдаагийн газраас осол болсон тухай аймшигт мэдээг надад дуулгаж, эцэг, эх хоёрын маань утсыг өгсөн юм. Гэвч тэнд надаас ямар ч дуудлага ирсэн тэмдэглэгээ байгаагүй гэсэн.

Энэ бүх явдлын дараагаар би маш их сэтгэлээр унаж эхэллээ. Тэгээд бүхий л анхаарлаа зөвхөн дасгал сургуулилтандаа төвлөрүүлэх болж, хэрхэн ганцаардаж байгаагаа ч анзаарах сөхөөгүйгээр биеэ дайчилж байсан юм. Мөн чамайг надтай холбоо тогтоох гэж оролдсоныг чинь би мэднэ, гэхдээ би маш их гутарч бас уурласан байсан учраас бүх хүмүүсээс холбоогоо тасалсан байв.

18 нас хүрснийхээ дараагаар би шүүхээс гаргасан шийдвэрийн дагуу мөнгөө авсан ба үүний дараахан Швейцарт хүрч ирсэн юм.

Учир нь би амьдралаа дахин эхлүүлж, өөрийгөө шинэчлэх хэрэгтэй байлаа. Миний мөсөн дээр гулгах хөг ч өнгөрсөн бололтой. Одоо бараг нэг жил өнгөржээ. Гэвч энэ бүхэн ердөө өчигдөрхөн л мэт санагдаж байх чинь.

Ийм л учраас би тэгж шунах хэрэггүй байсан юм, Брий.

Одоо би чамруу Прагийн гаднах нэгэн хуучин зочид буудлын өрөөнөөс бичиж байна. Маргааш би Мөсний Цирк-ийн сонгон шалгаруулалтанд орно. Бид энэ төрлийн зүйлийг шоолон инээлддэг байсныг санаж байна уу, гэхдээ би үнэхээр тэнд орохыг хүсэх боллоо. Бас би их сандарч байна. Мөн өөрийн хуудсыг зогсоо зайгүй шалгадаг болсон өнөөх зуршлаасаа ангижрахыг хичээж байна.

Гэвч, саяхан би өөрийгөө маргааш ажилд тэнцэж чадах эсэхийг шалгахаар орж үзтэл, "Аннаро Петрова ямар ч найз нөхөдгүйгээр, цор ганцаархнаа нас барсан юм." гэж бичсэн байв. Харин миний нас барсан он сар өдөр өнөөдөртэй таарсан байлаа.

Үүнийг уншаад би маш их уйлсан. Одоо бол арай ядан л бичиж сууна. Гэхдээ би чамайг үнэнийг мэдээсэй гэж хүссэн юм. Ердөө л тэр. Надад итгээрэй, Брий. Би чамд дэлгэцнийхээ зургийг явуулъя, тэгвэл чи надад итгэж магадгүй. Миний чамд хэлсэн бүхэн тэнд байгаа.

Одоо би юу хийх ёстойгоо мэдэхгүй байна. Би эндээс хэнийг ч танихгүй, бас Англиар ярьдаг хүн энд их цөөхөн юм. Гэхдээ би хуудсыг дахин дахин шинэчилж, мэдээллүүдийг шалгахаа зогсч чадахгүй нь.

Би тэгээд хэдэн удаа хуудас дахин ачааллах товчийг дарснаа хэлж мэдэхгүй нь, гэвч өөрчлөгдөж байгаа зүйл ер алга. Би зөвхөн шөнө дунд болохыг л хүлээж сууна, бас юу хийхээ мэдэхгүй өрөөн дотроо ганцаархнаа байна.

Одоо шөнө болоход ердөө хэдхэн минут үлджээ. Миний хийж чадах цорын ганц зүйл бол хуудсыг ахин дахин ачааллах. Би их ядарч байна, гэхдээ зогсч чадахгүй нь. Одоо надад юу тохиолдохыг мэдэж авах хүртлээ компьютерээсээ би салж чадахгүй нь.

Эх сурвалж: http://www.onepagewonder.com/atnight/alone/Annora 

Мэдээж хэрэг энэ түүх үнэн байж таарахгүй биз дээ. Тэгсэн мөртлөө бас үгүйсгэж болохгүй юм. Харин та компьютерийнхээ өмнөөс салахаа больсон дүү нартаа уг түүхийг ярьж өгч яагаад айлгаж болохгүй гэж? Гэхдээ .... юмыг яаж мэдэхэв, өөрийнхөө талаарх хуудсыг Wikipedia дээр нээгээд хэрэггүй байх.

Аан тийм. Нэг хачин зүйл гэвэл уг нийтлэлийн эхэнд байгаа жижигхэн зургийг аплоад хийх үед яагаад ч юм цагаан биш сааралдуу өнгөөр гарч ирээд байх юм. Би бүр гурван удаа сольж үзсэн.

Цааш унших

Агуй Судлаач Тед (8~р хэсэг: Жое)

4~р сарын 14~н, 2001 он.

Бидэнтэй хамт явах хүсэлтэй хүнийг B олох хүртэл ердөө хэдхэн хоног хүлээхэд л хангалттай байлаа. Мөн тэрбээр өөр бусад, нилээд олон хүмүүстэй ярилцсан боловч тэдний олонхи нь ажил, амьдралын асуудлаасаа болоод явж чадахгүй нь хэмээн хариулцгаасан байна. Гэхдээ агуйн талаар, мөн аяллын тухай тэдэнд ярьж байхад туйлын ихээр сонирхон сонсч байсан гэдэг. Мэдээж хэрэг B тэдэнд агуйн байрлалын талаар нэг ч үг цухуйлгаагүй юм. Учир нь олон нийтэд ил болгохоосоо өмнө бид өөрсдөө эхлээд сэтгэлээ ханатал бүрэн гүйцэт судлах хэрэгтэй шүү дээ. Түүнээс гадна бидэнтэй хамт явахаар болсон өнөөх залуу маань хүртэл агуйд дөхөж очих хүртлээ уг агуйн талаар ямар ч мэдээлэлгүй явсан билээ. Мөн түүнээс ямар ч хүн амьтанд уг газрын талаарх байрлалыг хэлж болохгүй шүү хэмээн андгай тангараг авахаа ч бид хоёр мартсангүй. Түүний нэрийг би мөн л нууцалж байна, тиймээс зүгээр л "Жое" гэж нэрлье. Жое, B бид гурав өдрийг үр дүнтэй өнгөрүүлэхийн тулд өглөө үүрээр замдаа гарцгаасан юм. Ингээд агуйн үүдэнд хүрч очмогцоо бид түргэхэн гэгч нь тоног хэрэглэлүүдээ бэлтгэж аваад доош бууцгаалаа. Мөн бидний ихэнх багаж хэрэгсэл тэр доор, нүхний амсар дээр байсан тул бид ачаа багатай явсан бөгөөд энэ нь бидний аяллыг хөнгөвчилж өгч байлаа. Харин Жое бидний ажлыг хараад бүр биширч орхисон шүү. Ингээд бид ажилдаа эргэн орцгоохоор өөрсдийгөө бэлтгэж эхэллээ. Харин нэг зүйлийг тэмдэглэж хэлэхэд, нүхээр гарсан хүн нь би ганцаараа байсангүй!

Жоеийн хувьд олон жилийн туршлагатай агуйчин бөгөөд туранхай нэгэн байв. Мөн тэрээр өнөөх нүхийг хараад өөрийнх нь учирч байсан нүхнүүдийн дотроос хамгийн жижигхэн нүх байна гэсэн юм. Гэхдээ түүнд ер асуудал болсонгүй. Учир нь түүнийг надаас жижигхэн биетэй тул нүхээр гарч чадна гэдгийг нь би мэдэж байлаа. Мөн Жое яг л бид хоёр шиг агуйн шинэ хэсэг рүү нэвтрэн орно гэхээс байж ядаж байсан шүү. Магадгүй биднээс ч илүү догдолсон байж мэднэ. Тэгээд тэр бид хоёрыг мунгинаж байх хооронд альхэдийнээ тоног хэрэгслээ бэлтгэж аваад дараагийн алхам юу вэ хэмээн асууж зогссонсон. Нэгэнт түүнийг бэлэн болсон байсан учраас түрүүлж нүх рүү орох саналыг би түүнд тавилаа. Харин B~ын хувьд мэдээж хэрэг бидний хэрэгслийг ардаас маань явуулах бөгөөд бид хоёрыг нүхээр гармагц биднийг эргэн ирэх хүртэл хоёр цагийн хугацааг олгохоо мэдэгдсэн юм. Тэр тун халамжтай байсан нь бидний хувьд яг л хүүхэд асрагч шиг л санагдаж байлаа. Гэхдээ энэ бүх хугацааны туршид агуйд ганцаараа хүлээж сууна гэдэг түүний хувьд их л уйтгартай байх байх даа. Ингээд төлөвлөгөөгөө бид хэлэлцэж дуусмагцаа даруй нүх рүү явж орцгоосон юм.

Жоед бид хоёр агуйд байхдаа олж сонссон хачин этгээд чимээнүүдийн талаар дурьдаагүй нь жаахан зохисгүй хэрэг болсон гэж бодож байна. Гэхдээ түүнд яг юу гэж тайлбарлах байсан юм бэ? Тэгээд ч бид хоёр тэнд байхдаа ямар нэгэн аюул эрсдэлтэй нүүр тулгарсан бил үү? Хэрэв тэгсэн бол дахиж тийш нь очихгүй л байх байсан шүү дээ. Ингээд В бид хоёр амаа хамхихаар шийдэцгээсэн бөгөөд шаардлагатай гэж үзвэл Флоидын Бунханаас гарсныхаа дараагаар түүнд энэ тухай хэлье гэж бодож байлаа. Гэвч дэндүү оройтсон юм ...

Жоег нүхэн гарцаар хялбархан гэгч нь гарч орхиход би хоёр нүдэндээ ч итгэсэнгүй. Тэр хэлэхдээ давчуухан байсан гэсэн, гэхдээ түүнд тийм ч их саад болсонгүй гэнэ. Ингээд түүнийг агуйн нөгөө талд гарсны дараагаар бид хоёр түүнд тоног хэрэгслийг нь нүхээр дамжуулан өгөв. Миний хувьд гэвэл би түүгээр гарч чадна гэдгээ мэдэж байсан ч санасныг бодоход илүү их хугацааг зарцуулав. Нүхэн дотор мөлхөх тухайд бол хурдан урагшлах эсэх нь хөлийнхөө өлмийгөөр биеэ хэр зэрэг хүчтэй түлхэж өгөхөөс шалтгаалдаг. Тэгээд би мөлхөж явсаар нүхний хамгийн давчуу хэсэгт тулж ирэх үед Жое миний зургийг дарж орхив. Үүнийг би их сайн зураг болсон гэж бодож байна. Удалгүй намайг нүхээр гарч дөнгөмөгц B над руу хэрэгслүүдийг маань дамжуулж өглөө. Гэвч гай таарч зарим зүйлс маань нүхэн дотор гацаад үлдчихлээ. Ингээд би нүх рүү эргэн орж замын хагаст гацаж орхисон тэдгээр хэрэгслүүдээ авах шаардлагатай болсон юм даа. Нүх рүү орохын тулд мөн л өвдөг дээрээ сөхрөн суугаад, нуруугаа бөхийлгөж өгөх хэрэгтэй боллоо. Тэгээд би каск, чийдэн хоёроо авсныхаа дараагаар B~рүү олсны үзүүрийг дамжуулж өгөв. Харин тэнд байх үедээ толгойгоо би ганц сайн цохиод авсан шүү. Хүний гавал, хатуу чулууны эсрэг. Мэдээж хэрэг чулуу дийлэлгүй яахав. Намайг B!д толгойгоо цохисныг хэлэхэд тэр над руу түргэн тусламжийн цүнх дамжуулж өглөө. Миний толгойноос цус гарч байсан бөгөөд бие маань тийм ч сайн байсангүй. Тэгээд би толгойгоо боосныхоо дараагаар Жоед хандаж өөрийгөө үргэлжлүүлж чадахгүй болсныг дуулгахад тэр яг л Зул Сарыг цуцлуулсан жаалхүү мэт гомдолтой нь аргагүй харж зогссонсон. Хэдийгээр түүнийг надгүйгээр (Мэдээж хэрэг миний хувиа хичээсэн, шуналтай зангаас болоод л тэр.) агуйг судлахыг нь би дэмжихгүй байсан ч одоо яалтай билээ.

Ингээд түүнийг би хаа хол хүртэл явах ёстойг нь, мөн тийш явах болон ирэхэд хэдий хэр хугацаа зарцуулахыг нь хэлээд замд нь үдэж өглөө. Нүхний нөгөө төгсгөлд, B~ын эсрэг талд би ганцаараа сууж байхдаа Жоег хэрхэн харанхуй руу явж байхыг нь харж, түүнийг далд орсон ч гэлээ хэрхэн тор тор хийлгэн алхаж байгааг нь сонсч суусан юм. Ингээд эхний эргэлтийн дараагаар л түүний гар чийдэн харанхуйд замхран алга боллоо. Би нэг, хоёр орчим минут хэртэй амарсныхаа дараагаар эргээд нүх рүү явж орсон билээ. Хэрэг зориг гаргаж нүхний нөгөө талд гарчихаад аяллаа цааш нь үргэлжлүүлж чадахгүй болсондоо урам маань маш их хугарч байсан шүү. Мөн толгой маань өвдөж байсныг ч хэлэх үү, нүхээр би арай чамай мөлхөж гараад Жоег хүлээх зуураа B~тэй хамт элдэв зүйлийн талаар ярьж суув. Тэгээд би хэрэв дахиад нэг хоног өнжихийг зөвшөөрвөл буудлын мөнгийг чинь даая, тэгээд маргааш дахин энд ирж аяллаа үргэлжлүүлцгээе гэж түүнд хэллээ. Харин энэ үед толгойгоо чулуунд хүчтэй цохисноос болоод толгой маань эргэж, дотор минь муухайрч байв. Мэдээж хэрэг B зөвшөөрч, маргааш дахин нэг оролдлого хийе гэсэн санааг минь дэмжлээ. Ингэж тохиролцсоныхоо дараагаар бид хоёр нуруугаараа чулуун хана налж суугаад дэмий л харанхуй руу ширтэхээс өөр хийх зүйл үнэндээ байсангүй. Мөн нүхнээс ямар ч чимээ анир сонсогдсонгүй. Энэхүү ер бусын чимээ аниргүй байдал нь надад хамгийн сүүлд уг нүхээр гарч явахдаа олж сонссон тэрхүү чимээг сануулж байлаа. Гэхдээ энэ талаар би ам нээсэнгүй. Нэгэнт л тэр хачин шажигнах эсвэл маажиж байгаа юм шиг чимээг тайлбарлаж чадахгүйгээс хойш B~тэй энэ талаар ярихыг хүссэнгүй. Түүнчлэн салхины урсгалын өөрчлөлт, эсвэл нүргээний талаар, B~ийн олж сонссон гэх өнөөх айхтар хашгирааны талаар ч мөн адил. Харин удалгүй бид хоёрын хэн хэн маань Жоег тийш ганцааранг нь явуулсандаа харамсч эхэлсэн юм.

B нүх рүү толгойгоо хийж "Жое" хэмээн хашгирлаа. Хариу ирсэнгүй. Тэгээд ч үүнд гайхах зүйл байсангүй. Агуйн нөгөө хэсэгт хүний хоолойн чимээ огт хүрч чаддаггүй гэдгийг бүх агуйчид мэдэх хойно. Ингээд бид хоёр амьсгаа даран элдвийн чимээ анирыг чагнан чимээгүйхэн хүлээж суулаа (Мэдээж хэрэг сайн чимээ, Жоеийн хөлийн чимээг тэр шүү дээ.). Харин болзсон цаг маань өнгөрөөд хорин минут хэтэрсэн байна. Нүх рүү эргэн орох ямар ч хүсэл сонирхол надад байсангүй. Толгой маань эргэж байсан бөгөөд нүх урьд урьдынхаасаа илүү жижигхэн харагдаж байлаа. Гэхдээ Жоег аюулгүй байгаа эсэхийг нь мэдэх шаардлага надад байсан юм. Ингээд тоног хэрэгслээ бэлтгэж аваад би нүх рүү эргэн орохоор зэхэж байтал нүхний нөгөө талаас гэрэл гялсхийх нь тэр. "Жое?", гэж би түүнийг дуудлаа. Хариу алга. "Жое!". Бас л хариу ирсэнгүй. Гэвч гэрэл улам тодорсоор удалгүй нүхний цаанаас хэн нэгэн ойртож байгаа нь тодхон сонсогдов. "Чи зүгээр үү, Жое?" хэмээн түүнээс асуухад тэр маш сулханаар "Үгүй" гэж хариулсан юм. Ингээд Флоидын Бунханы нөгөө талд хүрч ирсэн Жое, бие нь базаахгүй байгаа талаараа хэллээ. Өөрийнх нь тоног хэрэгслэлийг бид олсоор татаж дуусаагүй байхад тэрбээр яг л ямар нэгэн амьтанд хөөгдсөн гэлтэй нүх рүү даруйхан шургаж орсон нь их л хачин санагдав. Мөн түүнийг тэнд чухам юу үзэж харсныг нь асуух сөхөө хэн хэнд маань байсангүй. Удалгүй Жоег нүхнээс мөлхөн гарч ирэхэд л сая нэг юм бид хоёр түүний царай төрхийг харах боломжтой болов. Тэгээд яасан гэж санана, тэр үнэхээр аймшигтай харагдаж байлаа! Хамаг арьс хөрс нь цайгаад яг л цусгүй мэт болсон байснаас гадна амьсгаагаа дарж чадалгүй бахардаж байсан юм. Давчуухан нүхний шал болон хананууд түүнд өөрийн ул мөрийг харамгүй үлдээжээ. Түүний хувцас болоод нүүр нь хэд хэдэн газраа шалбарч орхисон байна. Мөн айсандаа тэрээр хоёр нүдээ байдгаар нь нээсэн байлаа.

Жоег үг дуугүй гэгч нь бидний дэргэдүүр зөрж өнгөрөөд агуйгаас гарахаар алхаж эхлэх хооронд түүнийг уг агуй хэрхэн өөрчилснийг харах хугацаа B бид хоёрт үнэндээ байсангүй. Ингээд Жое, B хоёрыг агуйгаас гарахаар дээш явж байх зуур би тоног хэрэглэлээ бэлтгэж байлаа. Тэгээд юуг анзаарсан гээч. Нүхнээс юу ч дуулдахгүй байгааг сонссон юм. Өөрөөр хэлбэл салхины исгэрэх чимээг. БҮР ЮУ Ч МЭДРЭГДСЭНГҮЙ! Салхи зогссон байлаа! Энэ мөчид миний биеийн нэг хэсэг маань уг агуйгаас гарахыг учиргүй ихээр хүсч билээ. Гэвч миний өөр нэг хэсэг агуйн шинэ хэсэг рүү явж ороод чухам юу салхины чигийг өөрчлөөд байгааг нь олж мэдэхийг хүсч байлаа. Гэвч миний толгой эргэж, дотор маань муухайрч байсан юм. Удалгүй би Жое, B хоёрын хойно цор ганцаараа үлдсэн байснаа анзаарсан бөгөөд тэдэнтэй эргээд уулзах хүртэл нуруугаар минь хүйт дааж явлаа.

Дээш гарсныхаа дараагаар Жоегоос бид тэнд болсон үйл явдлын талаар дэлгэрэнгүй мэдэж авна хэмээн найдаж байсан юм. Гэтэл тэр олсоо тайлмагцаа шууд машин руу явж очоод суучихдаг байна шүү. Гэвч өдрийн гэрэлд тэрбээр агуй дотор байснаасаа ч дор харагдаж байв. Ингээд B бид хоёр олсоо эвхэж аваад машиныг чиглэн алхав. Жоегийн бие нь тун муу байна гэсэн тул бид зочид буудал руу биш шулуухан гэр рүүгээ харьцгаахаар шийдлээ. Жоеийн хувьд, тэрбээр машин дотор, замын туршид юу ч хэлэлгүй гөлөрч явсан бөгөөд бид хоёр түүнээс ямар ч мэдээлэл олж авч чадсангүй. Ингэж явахдаа тэрбээр яг л навч шиг чичирч явсан ба биднийг асуухад тэр даараагүй гэж хэлсэн. Түүнчлэн биднийг юм асуухад Жое тун товчхон хариулт өгч байлаа. Түүнээс би ханан дээрх дүрс бичгийг үзэв үү гэтэл "Үгүй" гэж хариулав. Бидний хашгирч байхыг сонссон уу? "Үгүй". Дугуй чулууг харсан уу? "Үгүй". Хананд ургасан байсан кристал чулуунуудтай дайралдав уу? "Үгүй". Тэр мөн агуй руу явж ороод тийм ч их удалгүй бие нь эвгүйрхэж эхэлсэн гэж хэлсэн юм. Мэдээж хэрэг түүний хариултууд үнэн байх боломжгүй. Хэрэв тэр бидний дууг сонсч чадахгүй хэмжээнд агуй руу явж орсон юм бол кристал чулуунуудыг харсан л байх учиртайсан. Гэвч яагаад тэр худал хэлээд байна вэ?

Аяллын үлдсэн хагас хачин чимээгүй байдалтайгаар үргэлжлэв. Жое өөр юу ч хэлсэнгүй. Мөн бид хоёр агуйд тохиолдсон хачирхалтай явдлуудаасаа түүнд товчхон ярьж өглөө. Гэвч тэр хариу дуугарсангүй. Түүнийг гэрийнх нь гадна буулгах үедээ бид дахин агуй руу очих уу гэж асуутал тэр толгойгоо сэгсрээд байшинруугаа яваад орчихсон юм. Өдөр нь, бас маргааш нь би түүн рүү залгасан боловч зөвхөн түүний дуут мессежийг л хүлээн авч байлаа.

Цааш унших

Агуй Судлаач Тед (7~р хэсэг: Амжилт)

2001 оны 4~р сарын 7~н.

Дахин Нууцлаг Агуй руу очихоосоо өмнө бид бэлтгэлээ базааж нилээд хугацааг ардаа өнгөрүүлэв. Энэ хооронд бид хоёр нүхэнд багтахуйц хэмжээний модон хайрцгийг хийж бэлтгэсэн ба агуйн нүх рүү явж орохдоо тэрхүү хайрцагны тусламжтайгаар нүхний хэмжээг нарийн сайн авч чадсан юм. Тэндээс бид Флоидын Бунхан~с гарч нөгөө төгсгөлд нь хүрэхийн тулд нүхний хамгийн нарийхан газар болох 8 инчийн өндөртэй хэсгийг өнгөрөх хэрэгтэй юм байна гэдгийг мэдэж авлаа. Энэ нь юу гэсэн үг вэ гэвэл уг газраар бид шалнаас ердөө нэг инчийн зайнд мөлхөж явсаар уг хэсгийг өнгөрч чадна гэсэн үг. Мөн түүнчлэн гарцаар явах хамгийн сайн байрлал бол доош харж хэвтээд, хоёр гараа биеийнхээ дагуу байрлуулбал зохих юм байна гэдгийг тодорхойлоод байлаа. Мэдээж хэрэг толгойгоо би аль нэг тийш нь харуулж явахгүй бол болохгүй. Уг байрлал нь миний дал мөрийг нарийхан хэсгээр гарахад туслах болно. Харин биеэ урагш хойш хөдөлгөхийн тулд би хөлийн өлмийгөөрөө шалнаас түлхэлт өгөхөд л хангалттай. Төвөгтэй сонсогдож байгаа ч санасныг бодоход хялбар байсан шүү. Сүүлдээ харин ч эвтэйхэн болж ирсэн гээч.

Бидний бэлтгэсэн хоёр дахь зүйл гэвэл агуй доторх ажлыг маань хөнгөвчилж өгөх багаж хэрэгслийг угсрах явдал байв. Чамгүй урт бөгөөд ган төмөр хоолойноос бүтсэн уг хэрэглэлийг би анх сэдэж олсон бөгөөд үзүүрт нь өрмөө байрлуулснаар түүний тусламжтайгаар өөрсдийн гар хүрэхгүй хэсгийн чулуунуудыг бутлах юм л даа. Гэхдээ өрөмнөөс ирж буй чичиргээнийг тогтоож барихын тулд нилээдгүй хүч гаргах хэрэгтэй болж байв. Түүнчлэн бид өөр илүү хялбар аргуудыг боловсруулж байсан юм. B~ын хувьд тэгш өнцөгтэй төмрийг ашиглаад хусуурын дажгүй сайхан загварыг гаргаад авсан шүү. Удалгүй энэ нь чулуунуудыг ховхолж бас цэвэрлэхэд юутай ч харьцуулшгүй багаж болох нь практикаар нотлогдсон билээ. Тэгээд бид өөрсдийн хийсэн бүтээл бас нээлтээрээ бахархаж байлаа! Түүнчлэн би өөрсдийн төмөр хоолойнд өрмийг суурилуулах хэрэгслийг хийсэн боловч B~ын хусуур дэндүү үр дүнтэй байсан тул нэг их хэрэг болсонгүй.

Энд B өөрийн хийсэн багажаа бариад сууж байна. Гэхдээ түүний хувийн мэдээллийг нууцлахын тулд нүүрийг нь халхаллаа. Мөн энэ зургийг авч байх үедээ би Бунханы нүхний аман дээр сууж байсан бөгөөд B~ийн хувьд бидний унтахдаа дэвсгэр болгон ашигладаг байсан олсны цүнхэн дээр суусан байна. Харин түүний зүүн гар талд өнөөх тогтоол ус руу хүргэж өгдөг гарц харагдаж байгаа бол баруун талд нь гарцны өмнөх бидний буултын цэг байна. Бас бидний дээш өгсөж доош уруудахдаа хэрэглэдэг байсан улбар шар өнгийн олс харагдаж байгаа биз. 

Би өөртөө амлалт өгч, андгай тангараг тавьсан юм. Флоидын Бунханг эзэгнэж, уг гарцын цаана гарч үзэх хүртлээ энэ агуйг яасан ч орхихгүй гэж. Энэ удаагийн аялал бидний хүсэн хүлээж байсан тэр аялал болох ёстой байлаа. Мөн Нууцлаг Агуйг сүүлд орхиж гарснаас хойш нилээд хугацаа өнгөрчээ. Энэ бүх хугацаанд бид хоёр цагийг дэмий өнгөрүүлэлгүй өөрсдийн ярилцаж байсан өнөөх төхөөрөмжүүдийг угсарч дуусгаад байлаа. Тийнхүү шинээр багаж хэрэгсэл зохиох нь үнэхээр зугаатай байсан шүү. Түүнчлэн нүхэн доторх зайг нарийн сайн хэмжиж авахын тулд модон хайрцаг урлахаа ч мартсангүй. Гэхдээ ер нь бол нүхний нөгөө талд гарахын тулд чухам хэдий хэмжээний чулуунуудыг агуйн хананаас бутлах ёстойгоо бид хоёр бараг л тооцоолчихоод байсан даа.

Өөрсдийн ажлыг дуусгахаар агуй руу дахин явж байхдаа бид хоёр үнэхээр баяртай явав. Мөн олон багаж хэрэгсэл авч явсных, агуйгаар доош бууж ажлынхаа талбарт ирэх хүртэл нилээд хугацаа зарсан шүү. Ингээд тэнд хүрмэгцээ бид хоёр B~ын хийсэн хусуурыг миний зохиосон хоолойн хамтаар ашиглаж эхлэв. Тэд яг л захиалсан юм шиг л ажиллаж байлаа! Хоолойны нэг үзүүрт нь өрмөө залгаад, харин нөгөө төгсгөлд нь хусуураа хийж үзэв. Тэгээд дараагаар нь бутарсан чулуун хаягдлуудыг замаасаа холдуулж цааш нь түлхэнэ. Мөн нүхний хэмжээг шалгаж, хаягдал чулуунуудыг цэвэрлэхийн тулд хусууртай талаар нь эргүүлж хийнэ.

Ингээд намайг Бунхан руу явж орохоор шийдэх хүртэл бид хоёр цаг хиртэй ажиллаа. Эхний удаагийн оролдлогоороо л нүхний нөгөө талд амжилттай гарахын тулд би бэлэн байдлыг сайтар хангав. B дахин нэг удаа гарцны шал хэсгийг хусч, надад саад болж болохуйц дэл сул чулууныг цэвэрлэж өгөв. Харин өнөөх нүхийг таглаж орхисон том чулуун ханыг улам цааш нь түлхэж орхилоо. Миний хувьд гэвэл нүхэн дотор мөлхөж байх явцдаа футболкаа тайлчихгүйн тулд скочоор сайн гэгч нь нааж тогтоов. Хэдий гар маань биеийнхээ хажууд байрлаж явсан ч би гартаа гар чийдэн атгасан байв. Учир нь надад хэрэг болно гэдгийг би мэдэж байлаа. Мөн өөртөө итгэлтэй байсан тул хөлдөө би олс уясангүй ба уг нүхээр гарч чадна гэдэгтээ би бүрэн дүүрэн найдаж байсан юм. Ингээд эцэст нь би нүх рүү явж оров.

Энэ тэмдэглэлд дурьдахаа мартчихсан байна. Өнөөх салхины урсгал болон алсаас дуулдах бөглүү нүргээний хувьд бидний тэнд байх үед сонсогдож бас мэдрэгдсэн хэвээрээ л байв.

Ингээд нүх рүү явж орохдоо би урьдын л адил өөрийн дадаж сурсан арга техникээрээ шургаж оров. Цээжин хэсгээ оруулсны дараагаар би гар чийдэнгээ асааж урдах замаа харлаа. Сүүлд энд явж орсноос хойш нүх томорсон шинж огт алга, тэгээд ч бид ажлынхаа ихэнх хэсгийг нүхний хамгийн нарийхан хэсэгт нь хийсэн юм чинь. Удалгүй би хэсэг хугацаанд амсхийлээ, тэгээд хөлөөрөө газраасаа түлхэлт өгөөд биеийнхээ доод хэсгийг нүхрүү оруулж дөнгөв. Нүх улам нарийхан болсоор, харин би инч инчээр урагшилсаар л. Ингээд өнөөх төвөгтэй хэсэг рүү орохоосоо өмнө би хоёр гараа биеийнхээ дагуу байрлуулж, толгойгоо баруун тийш нь эргүүллээ. Тэгээд цааш нь аажим, аажмаар, инч инчээр аажуухан урагшилж эхлэв. Хөлийн маань өлмий агуй руу явж орсон даруйд урагш ахихад минь чухал хэрэгцээтэй түлхэлтүүдийг өгч эхлэв. Биеэ нүхний доторх хананд урж шалбалахгүйн тулд мөр, өвдөг болоод өлмийгөө би ашиглаж байсан юм. Мэдээж хэрэг мөлхөх үйл явц их удаан байсан нь тодорхой, гэхдээ л үр дүнтэй байсныг хэлэх байна. Үнэндээ надад энэ бүхэн огтхон ч асуудал биш байлаа. Өнөөх айхтар давчуухан хэсэг хүрэхэд нэг юм уу, хоёр фут марк зай үлдээд байхад би альхэдийнээ тэр хэсгийн нүх урьд өмнөхөө бодвол илүү томорсон байгааг мэдэрч эхлэв. Гэвч төдий л удсангүй нуруу маань нүхний таазыг шүргэж эхлэх нь тэр дээ. Гэсэн хэдий ч би урагшилсаар л. Ингээд би нүхний хамгийн нарийхан хэсэгт хүрч ирлээ. Хэдий дэл сул чулуунуудыг цэвэрлэсэн ч гэлээ хурц үзүүртэй хайрга чулуунууд цээжний минь дороос нухсан хэвээрээ байв.

Нуруу маань таазны чулуунд яг тулаад ирэнгүүт би амьсгаагаа шахаж гаргах өнөөх техник рүүгээ шилжив. Гэхдээ цааш урагшилж эхлэхээсээ өмнө тэнд хэсэг хугацаанд амсхийж хэвтсэнийг тэмдэглье. Ардаас тусгах B~ын гар чийдэнгийн тусгалыг би харж байлаа. Хамаг бие маань хөлөрч, духнаас минь гарсан хөлсөөр би сэрүүхэн салхины урсгалыг бас мэдэрч байв. Мөн биений арьс бүхэлдээ хэдэн мянган хурц өнцөг болоод ирмэгүүдийг мэдэрч байсныг бас хэлэх хэрэгтэй. Олон долоо хоногийн өмнө ярьж хэлэлцэж байсан өөрсдийн зорилгод хүрнэ гэхээс би маш их догдолж байсан юм. Зөвхөн энэ бодол минь дангаараа, нүхний хэмжээ яаж ч давчуу болж байсан хамаагүй урагш ахих асар их хүчийг надад өгч байсан юм. Тэнд би маш их амьсгаадаж байлаа.

Амьсгаагаа гаргаад.
Урагшилна.
Тэгээд зогсоод амьсгаагаа аажуухан авна.
Дахиад л эдгээр үйлдлүүдийг давтана.

Ахиад хэдэн инч урагшилсны дараагаар би толгойгоо шалнаас өндийлгөх боломжтой болж, гарц эргээд томорч эхэлж буйг анзаарлаа шүү! Энэ тухайгаа би B~д хэлсэн бөгөөд хэсэг хугацаанд бөөн баяр хөөр болж, энэхүү баярт үйл явдлыг бид хамтдаа тэмдэглэв! Ингээд бүхий л хугацааны туршид B надад урам зориг өгч, "Онгон гарц!", "Нэйл Армстронгийн газар нутаг!" гэх мэтчилэн элдвийн үгсийг амандаа давтаж байсан бөгөөд харин би хоёр чихээ хүртэл амаа том гэгч нь ярзайлгасаар мөлхөж явсан юм.

Гарц томорч эхэлж байсан ч урагшлах хурд ер нэмэгдсэнгүй. Хоёр гараа биен доороосоо гаргаж ирээд урдаа байрлуулах боломжтой болох хүртэл дахиад нэг тэгээд хагас фут марк газарт мөлхөх шаардлагатай болов. Энэ үед л би өөрсдийн маань аялал үнэндээ дуусгавар болж буйг мэдэрсэнсэн. Урагш би ахисаар, хэдэн аяллын өмнө тэнд байрлуулсан өнөөх чулуун ханыг цааш нь түлхсээр л. Гэхдээ тэр хана надад бас болгоомжтой байхыг давхар сануулж байлаа.

Би нүхээр гарч байгаагаа дуулгаж B~рүү хашхиран хэллээ! Тэгээд бид дор бүрнээ өөрсдийн амжилтыг тэмдэглэж эхэллээ. B магадгүй хэзээ ч над шиг өнөөх нүхээр багтан гарч, миний харсныг харж чадахгүй байсан биз ээ. Тиймээс би харсан үзсэн болгоноо түүнд дүрслэн хэлж байлаа. Гарт минь ердөө жижигхэн халаасны гар чийдэн байсан тул хол газрыг сайн гэрэлтүүлж чадсангүй. Гарцын төгсгөл бага зэрэг баруун тийш эргэж эхэлсэн ба цааш нь багагүй үргэлжилэх бололтойдог шүү. Харин надад чимээгүй гэгч нь дороо суухаас өөр хийх зүйл байсангүй. Флоидын Бунханы зүг түлхэж байсан тэр бүх бутархай чулуу хайрганууд одоо хөл доор минь хөглөрч байна. Мөн яг л таамаглаж байсан шиг хүний хөл хүрч байсан ул мөр эндээс үл үзэгдэнэ. Ингээд B~г над руу чийдэнтэй каскыг минь дамжуулах хүртэл би хүлээж суулаа. Тэгж гэмээнэ агуйн орчмыг сайн гэрэлтүүлж чадна шүү дээ.

B төмөр хоолойны тусламжтайгаар над руу олсны нэг үзүүрийг дөхүүлж өгөв. Ингээд би нарийхан нүхээр өөрийн хэрэгслүүдийг татаж авах боломжтой болсон юм. Эхлээд тэр над руу малгай бас чийдэнг минь илгээлээ. Би малгайгаа өмсч аваад, каскныхаа гэрлийг асаав. Одоо л нэг өөрсдийн нээсэн газрыг харж болох нь. БИДНИЙ ГАЗАР! Олон өдрийн туршид, олон арван цаг ажилласны үр дүнд өөрсдийн ажлын үр шимийг олж харна гэдэг үнэхээр гайхалтай хэрэг байв. Мөн уг шинэ агуйг бидэнд чухам ямар бэлэг бэлдсэн байгааг бид мэдэхгүй хэвээрээ л байлаа. Миний харж байсан цорын ганц зүйл гэвэл цааш үргэлжлэх намхан адартай нарийхан гарц байсан бөгөөд тийш явахад нуруугаа бөхийлгөн тонгойж явахыг эс тооцвол огтхон ч саад болох зүйл байсангүй. Тэгээд би дараагаар нь B~д үзүүлэхийн тулд гэрэл зурагнууд авч эхэллээ.

Шинэ гарцны эхний хэсэг. Мөн гарц жижигхэн байсан тул бараг л газарт хэвтээд байлаа. Хөлөө сунгаж урагш байрлуулсныг та бүхэн харж байгаа байх. Бас газарт хөглөрөх эвдэрхий чулуунуудыг сайн хараарай. Гарцны хувьд цааш үргэлжлэх замгүй мухар юм шиг харагдаж байгаа боловч тэнд гарц баруун тийш эргэсэн байгаа болно.

Шинэ агуйн гүн рүү хэр зэрэг хол явах вэ гэж би B~ээс асуув. Учир нь бидний хэн хэн маань болж өнгөрөөд удаагүй хачин жигтэй үйл явдлыг санаж байлаа. Агуйд орж ирснээс хойш тэр анх удаагаа дуугаа хурааж, зүрх зориг нь мохож эхлэв. Тэгээд тэр нарийхан нүхээр над руу төмөр хоолойг гулгуулж өгөөд, ямар нэгэн амьтантай таарвал зэвсэг болгон үүнийг хэрэглээрэй гэж хэлсэн юм. Мөн агуйн гүн рүү явахдаа харилцаа холбоотой байж, харж байгаа зүйлсээ тогтмол мэдээлж байхыг хүссэн билээ.

Хэдийгээр бид аюул эрсдлийн талаар урьдчилан тооцоолсон ч гэлээ, үнэхээр намайг эгзэгтэй асуудалд орооцолдож орхивол B надад туслаж чадахааргүй байрлалд байсан юм. Тусламж дуудсан ч гэсэн хэдэн цагийн туршид тэд над руу хүрч чадахгүй байсан биз ээ. Хэрвээ би шархдаж, хүндхэн хэмжээний бэртэл явах юм бол хэн ч над дээр хурдан хугацааны дотор ирж чадахгүй байлаа. Гэвч нийт аяллын туршид бид хоёр өөрсөддөө учирч болох осол аюул эрсдэлээс илүүтэй өөрсдийн судалгааны зорилгыг зүг чигээ болгон урагшилж байсан юм ...

Би бээлий өмсч, өвдгөвчөө хөлөндөө зүүлээ. Тэгээд дүрс бичлэгийн аппаратаа аваад аяллаа эхлүүлэхээр сэтгэл шулуудсан юм. Ингээд би дээрх зурганд үзүүлсэн гарцаар 20 фит газарт дахиад мөлхөж гарсан ба хонгилын төгсгөл намайг баруун гар тийш хөтөлж эхлэв. Дараагаар нь дээш өгсүүр хэсгээр нь бага зэрэг өгсөж гарсны дүнд хөл дээрээ босч зогсох боломжтой болохоор байв. Агуйн энэ хэсэг цааш 40 гаруй фит үргэлжилж байсан бөгөөд тааз болон хана нь миний түрүүнд нь мөлхөж гарсан хонгилоос илүү өргөн бөгөөд том байсныг энд тэмдэглэх хэрэгтэй. Мөн энэхүү хоёр хонгилын аль аль нь шулуухан үргэлжилж байсныг мартаж бас болохгүй. Харин шалны тухайд бол мөн л жижиг чулуун бутархай хэсгүүдээс тогтож байснаас гадна хананы хувьд хүний гарт хөндөгдөж байгаагүй онгон дагшныг нь эс тооцвол яг л манай өнөөх Нууцлаг Агуйн ханатай адил харагдана. Надаас урьд өмнө хэн ч энд байгаагүй нь тодорхой байлаа. Тэгээд хананы гадаргууг би ойроос шинжиж үзсэний дүнд хоёр янзын бүтэцтэй байгааг нь олж анзаарсан. Эхний хэсэг нь яг л хооронд нь хольсон, үрсэн бяслаг шиг харагдах агаад үлдсэн хэсэг нь хүний үснээс арай бүдүүн гэмээр нарийн жижиг чулуун гадаргуунуудаас тогтох аж. Үнэхээр давгүй харагдаж байсан шүү. Мөн эдгээр чулуунуудын зургийг нь би бас авсан байгаа.

Агуйн дараагийн буюу хоёр дахь хэсэг рүү ороогүй байхад л B~ын хоолой хонгилын гүнээс бараг л сонсогдохоо больж эхлэв. Мөн агуйн энэ хэсгийн гарцнуудаар гарахад тийм ч эвтэй байсангүй. Харин би B~д хандаж хагас цагийн дараа эргээд ирнэ гэдгээ хашгиран хэлсэн бөгөөд тэр надад ойлголоо, болгоомжтой яваарай гэж хариулсан юм. Ингээд би цааш хөдлөхөд бэлэн боллоо. Тэгээд шинэ агуйн хоёр дахь хэсгээр төвөггүй гэгч нь гараад явчихдаг юм байна. Ингээд гурав дахь хэсгийн амсар дээр хүрч очиход хананы баруун хэсэг нь кристал~талстлаг чулуун хэсгүүдээс тогтсон байгаа нь тодхон харагдав. Яг л лааны тос эдгээр ханануудын дээрээс дээр дээрээсээ давхарлан урсаад шавж хатсан юм шиг л харагдаж байлаа.  Мөн тэнд хэд хэдэн газарт агуйн бана чулуунууд таазнаас унжсан байгаа нь үзэгдэх бөгөөд хамгийн урт нь гэхэд л 4 инч юм. Цаана нь хугараад уначихсаныг эс тооцвол бүр илүү урт бана чулуунууд байж болохоор байсан ба тэдний төгсгөл нь надад харагдсангүй.

Зурагны баруун дээд булангаас та бүхэн миний хэлсэн агуйн өнөөх кристал чулуун гадаргууг харж болно. Харин урагш ахихын тулд би урд харагдаж байгаа эдгээр чулуунуудын доогуур тонгойж гарах хэрэгтэй боллоо.

Уг гарц цаашаагаа агуйн арай том орон зайд гарч ирэх хүртлээ 100 гаруй фит үргэлжилсэн. Энэ бол агуйн шулуун хэсгүүдийн төгсгөл газар нь байсан юм. Хонгил цааш үргэлжилж зүүн тийшээ эргэсэн бөгөөд удалгүй задгай том орон зайтай нийлж эхлэв. Тэрхүү тасалгаа руу явж орох үед хананд налсан том дугуй чулуу намайг угтаж авлаа. Хачин харагдаж байсан ч гэлээ агуйн бүтцийг хэлж тааварлахын аргагүй байдаг тул тийм ч сонин содон зүйл энэ биш байлаа. Тэгээд би хэд хэдэн том чулуунуудын дээгүүр авирч гараад доош үсрэн буув. Ингээд тэдгээр том чулуунуудыг өнгөрсний дараагаар агуйн энэ хэсгийн өндрийг 15 фит орчим гэдгийг нь төвөггүй ажиглаж болохоор болсон юм. Агуйн уг хэсгийн өргөн нь мөн 15 фит бөгөөд урт нь ойролцоогоор 30 фит болох аж.  Харин тасалгааны төгсгөлд дараагийн тасалгаа руу нэвтрэх бас нэгэн гарц байж таарав.

Уг шинэ тасалгаа руу явж ороход надад их аймар санагдаж эхэлсэн шүү. Яг л хууччуулын хэлж байдаг шиг хэн нэгэн, эсвэл ямар нэгэн зүйл намайг далдаас ажиглаад байх шиг хэлж ярихын аргагүй тийм мэдрэмж төрдөг юм билээ. Удалгүй агуйн шинэ тасалгаа миний сонирхлыг татахаа больж цааш ахих хүсэл маань намайг урагш нь хөтөлж эхэллээ. Яагаад ч юм тэнд байхдаа би маш их ГАНЦААРДАЛ~ыг мэдэрсэн! Мөн эндээс буцаж явахгүй бол B~д амласан цагаасаа хоцорч мэдэхээр болж ирэв. Ингээд би уг тасалгаанаас явахаасаа өмнө нилээд хэдэн зурагнуудыг авч амжлаа. Тэгээд би дараагийн тасалгаа руу нэвтрээд, тэндээс цааш явахад хэдий хэр хугацаа зарцуулах бол доо хэмээн тооцоолж зогстол анхаарлыг маань нэг зүйл татах нь тэр! Тасалгааны зүүн талын ханан дээр яг миний харааны түвшинд дүрс бичиг байж болохуйц зураг байхыг нь олж харав!! Ердөө дан ганц зураасуудаас бүтсэн уг зураг яг л чулуун хананы хээ угалзны нэгээхэн хэсэг мэт харагдаж байсан шүү. Гэхдээ яг л бүдүүн болхи байдлаар дүрсэлсэн хүний дүрс шиг харагдаж байсан нь үнэхээр их сонирхол татаж байв. Би бүр маш их сандарч бас догдолж байснаа нуугаад яахав!! Мөн энэ бүхэн нь юу гэсэн үг вэ гэвэл уг агуй руу ордог өөр нэгэн гарц байдаг болж таарах нь! Хэдий гарц нь тагларч, хаагдсан байж болох ч гэсэн хэрэв түүнийг нээж чадвал B~г агуй руу нэвтрүүлэх боломжтой болгоно гэсэн үг.  B~д зөв тодорхойлж хэлэхийн тулд би өнөөх зураг руу дахин нэг удаа сайн харав. Тэгээд хэд хэдэн зураг аваад B~рүү буцлаа.

Харин өнөөх давчуухан хонгилынхоо төгсгөл дээр би хүрч очоод өөрийн үзэж харсан зүйлээ B~д сэтгэл догдлуулан ярьж өгсөн юм. Тэр ч мөн адил өөрсдийн энэхүү шинэ нээлтийн талаар туйлын ихээр шимтэн сонсч байлаа. Ингээд өөрсдийн дараагийн алхмыг хэлэлцэх зуураа би багаж хэрэгслүүдээ нүхээр дамжуулан B~д өгч байсан ба дараагийн удаад хэн нэгэнтэй хамт явах хүсэлтэй байгаагаа би түүнд дуулгав, яахав ямар нэгэн золгүй зүйл тохиолдохыг үгүйсгэж болохгүй шүү дээ. Энэ тохиолдолд хэрэг болно. Харин би буцахын тулд эргээд Флоидын Бунхантай нүүр тулах яггүй ажилтай тулгарсан юм.

Тэрхүү гарцаар буцаж гарах тухайд бол, ер нь товчхонд нь гэж хэлэхэд тийшээ давчуу нүх рүү анх яг яаж орсон бэ, яг түүнийхээ эсрэгээр нь явах ёстой байдаг юм. Мөн ямар байрлалаар явж орсон, яг л тэр байрлалаараа эргээд гарна гэж мэд. Магадгүй практикын хувьд тийм ч оновчтой арга биш байж болох юм л даа. Гэхдээ Бунханы хувьд энэ аргыг би ашигласан. Үр дүнгээ ч өгсөн.

Эхлээд би толгойгоо явж оруулахаар шийдлээ. Эхэндээ би хөлөө оруулна гэж бодож байсан л даа. Гэвч энэ тохиолдолд нүхээр ухарч явах шаардлагатай болно. Хэрэв тэгж явбал маш их цаг идэхээс гадна тун их туйлдуулах нь ойлгомжтой. Ингээд би толгойгоо эхлээд орууллаа. Урьд нь биеэ огтхон ч хөдөлгөлгүйгээр урагш мөлхсөөр байгаад гарч ирсэн өнөөх нүх рүүгээ эргээд орлоо. Яахав, ийшээ гарч чадсан юм чинь дахиад явахад болж л таарна.

Удалгүй нүхний хамгийн давчуу хэсэгт нь би тулж ирэв. Харин тэндээс цааш урагшлахад их төвөгтэй болж ирсэн шүү. Ингээд би ташаагаа үл ялиг баруун тийш нь болголоо. Гэвч олигтой хөдөлж өгсөнгүй. Гарны маань хувьд биеийн дагуу байрласан байсан бөгөөд толгойгоо би баруун тийш нь эргүүлээд хөлийнхөө өлмийгөөр урагш нь өөрийн биеийг түлхэн өгч байв. Ингэж мөлхсөөр би урагш нь өөрийгөө хөдөлгөж дөнгөлөө. Буцаж гарах тухайд бол орохоосоо илүү туйлдуулахаар юм билээ. Магадгүй ядарч сульдсан байсан болохоор тэр биз.

Харин намайг замынхаа талд явж байх үед хачин жигтэй зүйл тохиолдсон юм. Амьсгал авч амрахаар хэвтэж байх үедээ би агуйн гүнээс чимээ гарахыг олж сонссон бөгөөд маш бүдэгхэн дуулдаж байсан тэрхүү чимээ яг л чулуун дээгүүр өөр чулуунууд гулгаж байх шиг л сонсогдож байв. Айсандаа хамаг цус маань урсахаа болиод царцах шиг л боллоо. Би огт хөдөлсөнгүй. Харин чимээ чагнаад чимээгүй гэгч нь тэнд хэвтэж байсан юм. Гэвч ахиад юу ч дуулдсангүй. Ингээд би урагшаагаа түргэн түргэн гэгч нь мөлхөж эхэллээ. Мөн энэ чимээний талаар би B~д огт хэлээгүй юм даг. Гэхдээ өмнөх аяллуудын маань нэгэнд B~г ямар нэгэн зүйл олж сонссон гэж хэлж байсныг нь би маш санаж байна.

Нүхээр гарах оролдлого маань анх үүгээр орсноос илүү төвөгтэй бас санаж байснаас бүр хэцүү болж ирсэн шүү. Би гараа толгой дээгүүрээ гаргаад мөрнийхөө тусламжтайгаар урагшилж байлаа. Тийнхүү явж байхдаа арьсаа урж, олон газраар нь шалбалж орхисноо ч анзаарах сөхөө байсангүй. Удалгүй нүхээр биеийнхээ дээд хэсгийг гаргамагц B надад гар сунган туслав. Дараагаар нь би биеийнхээ доод хэсгийг нүхнээс гаргалаа. Ахиад хэдхэн секунд өнгөрөхөд би нүхнээс гарч дөнгөлөө! Харин B бид хоёр гар барилцаад даруй өөрсдийн хэрэглэлийг авч явахдаа бэлтгэж эхлэв. Энэ хооронд би нүхнээс ирэх чимээг чих тавин сонсохыг хичээж байсан юм. Гэвч бид тоног хэрэгслэлээ хураахдаа дэндүү их чимээ гаргаж байсан учраас сайн сонсч чадсангүй. Тэгээд нүх рүү харах болгондоо би тэндээс гарч ирсэндээ тайвширч байгаагаа юу юунаас илүүтэй мэдэрч байлаа. Ерөнхийдөө агуйг би ингэж л мэдэрдэг. Би агуй руу орох дуртай. Харин тэндээс гарч ирэхдээ орохоосоо илүү баяртай байдаг гэх үү дээ.

Мөн шинэ агуйн хэсгүүдээс зураг авч байх үед зарим нэг хачин зүйлс надад тохиолдсон юм. Дараагийн тасалгаа руу хөтөлсөн гарцнуудын зураг зүв зүгээр угаагдсан юмсан. Гэвч тасалгаан дотор авсан зурагнуудын аль нь ч угаагдсангүй! Дугуй том чулуу, тэгээд ялангуяа миний харсан өнөөх дүрс бичигний зураг! Харин тэр тасалгаанд орохоос өмнөх, болон тэндээс гарсны дараа авсан зурагнууд бүгд хэвийн байлаа! Хачин хэрэг шүү. Гэхдээ би харсан зургаа сайн санаж байсан болохоор доор зурж үзүүлэв.

Их болхи зурсан байгаа шүү, гэхдээ л зөв дүрсэлсэн гэж бодож байна. Харин уг зургийг харах үед хамгийн түрүүнд толгойд минь 'Blair Witch Project' кино орж ирсэнсэн.  Түүнээс гадна гараа өргөсөн хүмүүсийн хэлбэр дүрс бүхий зурагнуудын яг голд нь энэ дүрс дүрслэгдсэн байсныг онцлон хэлье.

Дээр дурьдсан том тасалгаа руу орохоосоо өмнө авсан сүүлчийн зураг маань гэвэл энэ л байна. Харин гарцын төгсгөлд хагас сүүдэрлэгдсэн дугуй чулууг харж байна уу, тэр бол өнөөх чулуу маань.

Дугуй чулууг би тэмдэглэж үзүүллээ. Эндээс бараг харагдахгүй байгаа ч гэсэн дугуй чулууг авсан зураг үүнээс өөр байсангүй.

Цааш унших